Γιατί, ρωτάς, εξαφανίστηκα.

Θέλω να είναι δηλαδή ραδιενεργά
Νυχτωθήκαμε μουδιασμένοι, ψάχνωντας τις σκιες των αφάντων.
μανούλα μου, είναι όλοι μπαλαρίνες προϊόντων
άρα.
2009
92.000.

κατάραν ήραν και προχωράνε
και φαινεται απλό μα εγώ χαλιεμαι

Ραντεβού στον Παλαμά
Κυρ διευθυντά ο σκύλος,
αλλά τι, έγινε κιόλας δημοφιλής?
πάω ξανά και όλα το ίδιο

Ο λόγος είναι,
Γιώργο τα γράμματα γάματα.
Μα είναι όλοι ίδιοι
αλλά από μάτια υγιή
κάποιοι ειδικά για λίγο,
λοιπόν, λόγω αναγκών για ένα μόνο hi, πάω για όλους.

Conan κορόιδο :-) πολύ ωραίο το πάω
να πάει χάλια χα χα χα
Θα πάθει την πλάκα της
μαύρες μέρες μαύρες νύχτες
κόπανοί παντού τριγύρω
σαλάτες μεγάλα βυζιά όλα στο κάρβουνο
όλα στα κάρβουνα μαύρες ημέρες
αύριο συλληφθέντες
δόντια ξεκινάς είναι ένας με δύο πεθερές
όλα στα κάρβουνα
ομως θα αργήσω
άργησα
εγώ είπα ξεκοιλιασμένα
Αρκεί το ξεκοίλιασμα ενός.
Κολλάμε κορόιδό… Χαχαχχαχ γλυκολιπίδια λεπτά ινκόγκνιτο
βγάζεις δε βγάζεις νόημα αυτό είναι το τραγούδι

13/06/2012. Uncategorized. Σχολιάστε.

σπληνάντερο

κάποιος
τρέχει
με το
μηχανάκι
ήλιο βροχή
πάνω κάτω
κόντρα στο μονόδρομο
με κόκκινο με πράσινο
πορτοκαλί

βιάζεται
βιάζεται πολύ
επειδή εσύ
πρέπει να φάς την πίτσα σου ζεστή

στον κόκκινο πύργο οι άραβες
δε βρίσκουν πια δουλειά στα ψαροκάικα
κι άρχισαν ν’ ανοίγουν σπίτια εξοχικά νοικοκυρέων
μπα να βρουν καμιά κονσέρβα
ξεχασμένη απ’ το περασμένο καλοκαίρι
κι έτσι χαλάν το καλό όνομα
που είχαν φτιάξει όταν πρωτόρθαν μετανάστες

έτσι λοιπόν
δυσκολεύομαι πια
να παίρνω μαζί μου
το λαπτοπ
στην παραλία

όλοι μου οι φίλοι
έμειναν
χωρίς δουλειά
που θα λεγε κι ο κηλαηδόνης

κι εσύ παππού
μονάχος απέμεινες το πρωί
να τους μουτζώνεις.

07/06/2011. Uncategorized. Σχολιάστε.

η γέφυρα

03/02/2011. Uncategorized. Τα σχόλια έχουν κλείσει.

άντε

και στα δικά μας

29/01/2011. Uncategorized. 1 Σχολιο.

Fwd: καλη χρονια

έλαβα μέηλ με ατόν τον τίτλο.

νόμιζω τα λέει όλα από μόνο του.

η κάταπτωση της τεχνολογίας στα χέρια γκλάμουρους ανθρώπων, τι άλλο να πω.

καληνύχτα.

31/12/2010. Uncategorized. 18 Σχόλια .

μας πήρανε χαμπάρι…

νομίζαμε πριν λίγο καιρό ότι κάνουμε χάζι τους γιαπωνέζους με τον κόκορο αντώνη και τα ούρα μηνών καμπαρί;

τώρα που θα γίνουμε όλοι αλβανοί μετανάστες και θα καθαρίζουμε τζάμια αυτοκινήτων στα φανάρια των τιράνων, καλό είναι να εξοικειωνόμαστε σιγά σιγά και με την πλάκα που κάνουν οι άλλοι με την κουλτούρα μας και τον υψηλό πρωτοποριακό μας πολιτιζμό.

28/08/2010. Uncategorized. 6 Σχόλια .

τα τζιτζίκια θέλουν το μπόγια τους…

…ο τίτλος δανεισμένος από φίλο μπλογκ «υπόδικο» ή μάλλον «υποεξώδικο» για να ακριβολογούμε μη μας χώσουνε κι εμάς μέσα.

λοιπόν, πλέον με περηφάνεια μπορώ να ανακοινώσω ότι έχω χάσει το λογαριασμό, από πού φεύγω και πού γυρίζω, με ρωτήσανε μόνικη κατοικία χθές σ ένα γραφείο και τά χασα. άρα δεν έχω πατρίδα μάγκες, σκάστε τώρα.

και το τελεσίδικο συμπέρασμα: ζήτω ο χειμώνας, τον πούλο το σκατοκαλόκαιρο.

άιντα.

[προσεχώς αρτιότερος]

14/08/2010. Uncategorized. 3 Σχόλια .

κουίζ

γιατί ο φορμαλιζμός των «πρωτοπόρων» είναι πιο αστείος από αυτόν των «κλασικών?»

εδώ σε θέλω!

__________

όποιος απαντήσει έξυπνα, κερδίζει μια δωρεάν πρόσκληση για μπύρες.

04/07/2010. Uncategorized. 7 Σχόλια .

θα μου πει κανείς επιτέλους…

…ποια είναι η κατωτέρα βία;

04/07/2010. Uncategorized. 6 Σχόλια .

ξεκατίνιασμα

σχετικά με πράγματα που συμβαίνουν τώρα δα! σε φίλο μπλογκ αλλά και σχετικά με παλιότερες ιστορίες, δηλώνω ότι διατηρώ το δικαίωμα στο ξεκατίνιασμα όπως και στη χρήση όποιας λέξης γουστάρω να χρησιμοποιώ, όπως πούστης, μαλάκας, μουνί, σκατά, γαμήσι, κωλοτρυπίδα, και άλλες πολλές λεξούλες [που έχουν ποινικοποιηθεί από κάποιους δήμιους της πολιτικής ορθότητας.

όμως μπες ρε πούστη για πλάκα να δεις τι ζόρι τραβάνε κάτι άτομα.
ένα βίωμα προσωπικό-του είπε ο άνθρωπος, και τον βάλανε στον τοίχο γιατί δεν μίλησε και για το δικό τους βίωμα!
ε, είναι να μην ξεφύγεις και να αρχίσεις τα μη πολιτικώς ορθά σχόλια, ειδικά όταν θεωρείς ότι η όλη φασαρία γύρω από την πολιτική ορθότητα των λέξεων, οδηγεί [στην υπερβολή της] με μαθηματική ακρίβεια στο σχολαστικισμό, στη φλωριά και στον κακομουτσουνιζμό;

οι λέξεις είναι ουδέτερες, να τελειώνουμε.
οι παρεξηγιάρηδες θα βρίσκουν αιτία, ότι λεξούλα κι αν διαλέξω για να μιλήσω.
όμως, για άλλη μια φορά,
πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο αλέξης…*

________________________________________________________

*γνωστό ανόητο άσμα περασμένων δεκαετιών.

23/06/2010. Uncategorized. 5 Σχόλια .

φεγγαράκι μου λαμπρό

...γράμματα σπουδάματα, σας γαμώ τα ράμματα

24/05/2010. Uncategorized. 4 Σχόλια .

άμα δεν έχει μπάλα στην τηλεόραση…

…κι άμα δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις, σε λέω πάρτην και πηγαίντ’ από κει μια βόλτα, να ξεσκάσει κι αυτή λιγάκι, μόνο μην πάρει πολύ αέρα και σε βάζει μετά να πλένεις και τα πιάτα, πρόσεχε.

http://aimof.blogspot.com/2010/05/performativity.html

όχι ρε μαλάκα, άλλο ο μπομποσφουγκαράκης κι άλλο ο μπομπομάστορας

τα καλά νέα είναι ότι παίζει κι αυτό το λινκ απ όπου μπορείς να κατεβάσεις και το βιβλιαράκι για να της λες εξυπνάδες όταν παραπονιέται που άφησες τις τρίχες στο μπάνιο.

όχι πες μου ανόητη, θα προτιμούσες τις τρίχες ενός άξεστου που δεν ξέρει ούτε τη Γιουδήθ ούτε το μπομποσφουγκαράκη, ε?

23/05/2010. Uncategorized. 5 Σχόλια .

τι έγινε κείνο το τρένο που έβλεπε τα άλλα τρένα να περνούν

πριν κάνα μήνα πήγαινα εκδρομούλα και ξαφνικά το τρένο σταμάτησε κάπως απότομα, «γαμήδια,» είπα ενοχλημένος, εγώ ο εκδρομεύς, «πώς πάει έτσι ο γαμιόλης θα μας σκοτώσει!»

μετά μάθαμε ότι μια γυναίκα είχε πέσει στις γραμμές του τρένου, αυτό τίποτα άλλο.
μείναμε κει και οι περισσότεροι είχαν παγώσει από το σοκ της φρικιαστικής είδησης, κάποιος άνθρωπος σαν και του λόγου μας είχε βαρεθεί να αναρωτιέται, είχε βαρεθεί να περιμένει ή να ελπίζει…

φυσικά στο θεοκρατούμενο κόζμο μας η μαλακία καλά κρατεί αλλά ευτυχώς ξέρω λίγα πολωνέζικα κι έτσι δεν κατάλαβα τα θεολογικά και μοιρολατρικά σχόλια που σίγουρα θα ακούστηκαν.

αυτό δεν ήταν ένα ατύχημα, ήταν μια αυτοκτονία.

τα πάντα είναι ξεκάθαρα, κανένας δεν έδεσε αυτή τη γυναίκα στις ράγες, «δεν υπάρχει φταίξιμο σε κανέναν», υπάρχει μόνο η ελεύθερη βούληση ενός ανθρώπου να επιλέξει το τέλος, αφού δεν επέλεξε ούτε την αρχή ούτε -μάλλον- τη συνεχεια του τραγικού στόρυ.

το μόνο που έλεγα τις επόμενες μέρες σε συζητήσεις  ήταν ότι μπορούμε και οφείλουμε να προσπαθούμε να έρθουμε σε επαφή με ανθρώπους απεγνωσμένους, όχι για να τους παρηγορήσουμε αλλά για να τους βοηθήσουμε, γιατί ρε πούστη μετά το γκέιμ όβερ μάλλον δεν υπάρχει τίποτα, οπότε δεν έχει νόημα κτλ

σκατά, τώρα σκέφτομαι ότι και το επιχείρημά μου είναι τελείως χωρίς νόημα. δεν ξέρουμε αν είναι καλύτερα εδώ απότο πουθενά ή δεν ξέρω κι εγώ την κόλαση ή τίποτα άλλο κουλό. δεν ξέρουμε τίποτα, επομένως τι μιλάμε;

δε σπαταλάμε χρόνο συνήθως για να αναρωτηθούμε, ποιος ή ποιοι έκλεψαν τη ζωή αυτής της γυναίκας.

φωτογραφία με πτώματα από συγκρούσεις τρένων δεν έχω αγάπη μου να σου δείξω.
σου χω μόνάχα αυτό

εθελοντικοί θάνατοι, μέρος πρώτον.

και αυτό

εθελοντικοί θάνατοι, μέρος δεύτερον

σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, όπου ο θάνατος δεν επήλθε οικειοθελώς, τα σενάρια περιπλέκονται.

ξαναλέω, ότι σε κάθε περίπτωση οδοστρωτήρα, συλλογικής ευθύνης κτλ προσπαθώ κυρίως να διατηρώ το σχήμα μου, δεν είμαι από χαρτί και δε μου αρέσει ο ντίζνεϋ.

ένας εμφύλιος αρκεί, αυτός ενάντια στο κράτος των εγκληματιών.
δε χρειαζόμαστε και δεύτερο.
νιώθω τελευταία πως ότι και να πω, (με εξαίρεση το «μια ωραία πεταλούδα»), ρίχνω λάδι στη φωτιά
είναι αλήθεια ότι υπάρχει ένα καθεστώς ατολμίας, αλλά εγώ το εντοπίζω σε όλους.

το τέρας είναι πάντα εκεί, και μας περιμένει υπομονετικά.
η αγκαλιά του είναι ζεστή και ο ύπνος θα είναι βαθύς και εγγυημένος.

21/05/2010. Uncategorized. 4 Σχόλια .

αμάν πια!

μια ωραία πεταλούδα
στόμα έχει και δαγκάνει

(όχι θα κάτσω να σκάσω…)

14/05/2010. γούστα και άλλα..., Uncategorized. 7 Σχόλια .

να καεί να καεί

αν κατορθώσεις να ξεπεράσεις την τάση για εμετό που θα σου δημιουργηθεί στην αρχή από τα όσα λέει ό τύπος περί δήθεν θεμιτής ταύτισης του πολίτη με το κράτος (μπλιάξ!)

αν μπορέσεις να ξεπεράσεις τη γελοιωδώς εξωπραγματική ιδέα ότι  «yes we can, lets do it» (sic) – σχετικά με τον έλεγχο των διαδικασιών του δντ κτλ

αν παρακάμψεις το γεγονός ότι το ευρωκοινοβούλιο είναι κι αυτό ένα ακόμη κυνοβούλιο, με «εκπρόσωπους» που τάχα εκπροσωπούν εμένα κι εσένα (ασταδιάλαρε)

αν παρακάμψεις το γεγονός ότι κι αυτός ο «πράσινος» γνωρίζει ότι θα έπρεπε να είναι στο μεντράνο, κι όχι στα έντρανα,

.

.

.

τότε θα φτάσεις στο σημαντικό μήνυμα, που μέσα από τα γέλια και τα δήθεν χειροκροτήματα τών άλλων κυνοβουλεύτηδων καταφέρνει ο κύριος πράσινος να (ας πούμε) βροντοφωνάξει.

10/05/2010. Uncategorized. Σχολιάστε.

και στά λεγα εγώωωωω

φόρο τιμής στον αιμόφιλο της ινφλουέντζας, για την ανακάλυψη του αρχέτυπου «σταλεγάκιας.»

ανατρέξτε στη σχετική βιβλιογραφία, μην τα θέλετε όλα στο στόμα!

07/05/2010. επίκαιρα-τραγελαφικά, Uncategorized. Σχολιάστε.

guyz….

με αρέσουν πολύ εκείνα τα μπλόγκ που δε λένε πολλά λόγια, ή καθόλου, απλά βάζουν ένα ωραίο βιδεάκι κάθε τόσο από το γιουτούμπ και συνήθως δε μετανιώνω που πατάω το κομπί να δω τις επιλογές του λιγομίλητου μπλογκερά.

ήθελα να κάνω αυτές τις μέρες ένα τέτοιου είδους ποστ χωρίς καθόλου λόγια, αλλά όπως βλέπεις μ έπιασε πάλι η πάρλα-

-ξέρω ότι ξέρεις-

φυσικά και το ξέρω, μη μου το χτυπάς κάθε τόσο:

όλη αυτή η πάρλα είναι οι ενοχές μου και η μιζέρια, που είμαι εδώ- μακρυά, στην ασφάλεια του τηλεθεατή και με το γαμημένο το ιντυμήντια να μη λέει ν ανοίξει απ το πρωί.

έλεγα λοιπόν να βάλω ένα βιδεάκι με αναστενάρηδες, ξέρεις αυτούς που πατάνε τις φωτιές, μετά σκέφτηκα ότι μπορέι να βάλω ιδέες στα λαμόγια και να προσβάλουν τίποτα γιαλαντζί-αναστενάρηδες για να στελεχώσουν τα νέα σώματα καταστολής, οπότε λέω άστο καλύτερα.

να, ένα χαρούμενο τραγουδάκι.

05/05/2010. Uncategorized. 3 Σχόλια .

πατρίς θρησκεία οικογένεια

ο εθνικισμός δίνει την έτοιμη ψευδαίσθηση της δύναμης και της υπεροχής σε όσους δεν έχουν καμία δύναμη και καμία υπεροχή σε προσωπικό επίπεδο.

η θρησκεία από την άλλη, δίνει την ψευδαίσθηση μιας πνευματικής ζωής, δίνει έτοιμες απαντήσεις σε υπαρξιακά, οντολογικά και άλλα προβλήματα και αντικαθιστά την κριτική και δημιουργική σκέψη εκεί όπου αυτές είναι επώδυνες ή αδύνατες.

η πατριαρχία εξασφαλίζει την επιβολή των παραπάνω φαινομένων, μέσω μιας πίστης στις «προαιώνιες» παραδόσεις.
η πατριαρχία, μέσω της καθυπόταξης του ασθενούς φύλου στο ισχυρό ή της νεαρώτερης ηλικίας στην «ωριμότερη» και κατά συνέπεια, της καθυπόταξης του δημιουργικού πνεύματος στην ωμή βία (δεν εννοώ, φυσικά, ότι ισχύει και στη φύση το σχετικό κοινωνικό στερεότυπο) αποτελεί τη βάση για το χτίσιμο οποιασδήποτε θεωρίας της εκμετάλλευσης. πατρίς και θρησκεία προφανώς δε γίνεται, χωρίς οικογένεια!

ο συνδυασμός εθνικισμού, θρησκοληψίας και πατριαρχίας δίνει το ακαταμάχητο μόρφωμα της απόλυτης ετερονομίας.
με λειτουργία συμπληρωματική από το ένα στο άλλο, σχηματίζουν ένα συμπαγές σώμα ιδεολογημάτων όπου το ένα λειτουργεί σαν απόδειξη του άλλου. ο θεός πατερούλης, η μαμά πατρίδα, που ως μαμά είναι και αδύναμη και χρειάζεται τζαμπουκαλεμένα παληκάρια να την υπερασπιστούν, ο πάτερ φαμίλια που αν είναι κακός παίρνει κακές αποφάσεις, αν είναι καλός παίρνει καλές αποφάσεις, όμως ούτε στιγμή δεν περνάει από το μυαλό κανενός το ενδεχόμενο οι αποφάσεις να ληφθούν σε ένα οικογενειακό συμβούλιο.

κάποιες έννοιες δε μπορείς να τις συζητήσεις με κάποιον που έμαθε από το μπαμπά του να υπακούει τυφλά: το πιο πιθανό είναι ότι θα του φανούν υπερβολικά ή εξωπραγματικά ή ουτοπικά αυτά που του λες, ή αν σε πιστέψει, τόσο το χειρότερο, σημαίνει οτι του έχεις επιβληθεί και στη συνέχεια θα προσπαθήσει να αντιγράψει ότι μπορεί από αυτά που του είπες.
αν μεγαλώσουμε λιγάκι την κλίμακα της παραπάνω πρότασης, έχουμε το εξής:
εμείς που καυχιόμαστε ότι δεν καταγόμαστε από φασιστόσογα και λέμε ότι μάθαμε να συζητάμε από το σπίτι μας, και έχουμε από μικρή ηλικία μάθει να εντοπίζουμε και να αποστρεφόμαστε τους φασίστες, εμείς οι ίδιοι κρυφογελάμε όταν μας πει και κάποιος για τα δικαιώματα των ζώων π.χ. ή για την καταστροφή της φύσης, όντας και μεις μεγαλωμένοι σε ένα αντίστοιχο φασιστόσογο με τους προηγούμενους, ίσως πιο εκλεπτυσμένο.
το φασιστόσογο αυτό το πιο εκλεπτυσμένο, αυτό το φασιστόσογο μεγάλης κλίμακας, θα μπορούσε χονδρικά να ονομαστεί δυτικός πολιτισμός, εμπεριέχοντας όλα τα επιτεύγματα αλλά και τα «επιτεύγματά» «μας» (και το μας είναι μεγάλη συζήτηση) αλλά και τους εαυτούς μας τους ίδιους.
αναθρεμμένοι μέσα στην ετερονομία, μόνο λίγο αντιλαμβανόμαστε την αυτονομία που τη φανταζόμαστε θολά.
το γεγονός ότι κάποιοι από εμάς αντιστεκόμαστε ή νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε στη μαζική αλλοτρίωση, δε σημαίνει ότι έχουμε απαλλαγεί από τίποτα από αυτά που μας περιβάλλουν, εφόσον ζούμε στον πλανήτη τους.
κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας μες το γλοιώδικο περίβλημά τους, έτσι δεν το λέει;
αυτόν το στίχο τον παραπάνω θα τον τραγουδήσει πολλα χρόνια μετά το θάνατο του άσιμου ένας μαλλιάς φοιτητής που διαπίστωσε ότι σε κάποια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, οι πορείες και οι καταλήψεις είναι μέηνστρήμ. αργότερα θα δηλώσει αβάν γκάρντ, αναρχικός και θα διαχωρίσει τη θέση του από το ζωικό βασίλειο, λες και υπάρχει τίποτα σοφότερο από το μηρμήγκι, που δε θα πάει ποτέ μόνο του να πέσει στη φωτιά, ενώ ο άνθρωπος θα πάει.
όπως λέει λοιπόν ο θείος (U!!!) επειδή ακριβώς η σοφία του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με το ένστικτο αυτοσυντήρησης, ή τη γνώση, αλλά με τη δημιουργία, για το λόγο αυτό ακριβώς πρέπει να σκεφτόμαστε διπλά πριν αποκαλέσουμε κάποιον: ζώον.
διότι από τη μοίρα του ζώου δεν ξεφεύγει κανένας μας, εφόσον εξακολουθούμε να ετεροκαθοριζόμαστε, από τον ασπρομάλλη που κοίταξε τα χαρτιά μας και είπε «καλό,» τοποθετώντας στην ψυχούλα μας ελπίδες για μια ενδεχόμενή μας ένταξη σε ένα «αντεργκράουντ μεηνστρήμ» ή να εξαρτάται η αυτοεκτίμησή μας από τη γνώμη αυτού που μας επέλεξε για να μας κολακεύει.

πώς θα μπορούσες λοιπόν να ξεφύγεις από τη μοίρα του ζώου;
μόνο μη αφήνοντας τον εαυτό τον ίδιο σου μες το γλοιώδικο περίβλημά τους.

πρωτοπόρος είναι μόνο αυτός που πορεύεται μόνος του, όταν είναι κάμποσοι οι πρωτοπόροι τότε κάτι δεν πάει καλά με την πρωτοπορία.

το να δηλώνει κανείς άπατρις, έχοντας φτιάξει μια μικρή πατρίδα με στυγνές ιεραρχίες όπου αυτοτοποθετείται με έπαρση στο κέντρο σαν τον λυράρη που λέμε στα χωριά μας, κι ας μην ξέρει να παίζει, είναι γελοίο, όπως ο αναρχικός που έχει μια γκόμενα στο σπίτι να τον σιδερώνει και να τον μαγειρεύει, που λένε στα πιο βόρεια χωριά, ή έναν τύπο που βγάζει μανιφέστα ενάντια στις ιεραρχίες και ταυτόχρονα δηλώνει ιεραρχικότατα ότι υπήρξε ο καλύτερος πάρεδρος του χωριού!

θυμάμαι σε μια μίζερη εποχή που συναναστρεφόμουν με «μη ζώα» κάποιον που είχε επιτεθεί λεκτικά σε μία κοπέλα φίλη, επειδή ήταν θρήσκα.
θυμάμαι την παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, τη γηπεδική του πόρωση, την τελείως ανθρώπινη σκληρότητα και έλλειψη κατανόησης.

δεν έχω δει ποτέ σε κανένα ζώο τέτοια αηδιαστική, βαθύτατα ανθρώπινη γκριμάτσα.

η σημαία, ο σταυρός και η εστία είναι σύμβολα μόνο, δεν αρκεί μονάχα να τα γκρεμίσεις, πρεπεί και να φροντίζεις συνεχώς να μη δημιουργηθούν στη θέση τους άλλα αντίστοιχα.

τα ζώα τέτοια σύμβολα δεν έχουν.

και οι άνθρωποι που δημιουργούν, είναι πιο κοντά στα ζώα.

όσο επιμένουμε να διαχωρίζουμε τη θέση μας από τα ζώα, χωρίς να νιώθουμε την ευθύνη του να είσαι άνθρωπος, τόσο γινόμαστε «άνθρωποι» από εκείνους που σε πνευματικό επίπεδο δε διαφέρουν καθόλου από μια ψόφια μπεκάτσα.

το θέμα δεν είναι να λέμε, χα! όμως τα ελάφια δεν κάνουν φίλους!
γιατί τα ελάφια μεν δεν κάνουν φίλους, αλλά κι αν κάνανε, τότε ακόμη θα είχαν κέρατα μονάχα για την αυτοσυντήρησή τους, και όχι ως έμβλημα πρωτοπορίας.

13/02/2010. Uncategorized. 5 Σχόλια .

προσγείωση

καλά τα βρλν και τα λοιπά αλλά πώς το λέει ο ποιητής (και διπλωμάτης, τρομάρα του) όπου κι αν ταξιδέψω το ελλαντιστανικό μπουρντέλο με πληγώνει ή κάπως έτσι τέλος πάντων κτλ

ακολουθεί κείμενο από ηράκλειο κρήτης.

Την Πεμπτη 24/12 τα ξημερωματα, η αστυνομια εβαλε σε αεροπλανο με προορισμο την Αθηνα, τον Τουρκο πολιτικο προσφυγα Ridvan Celik (Rido) ,ο οποιος ζητα απο το 1991 πολιτικο ασυλο στην Ελλαδα.
Ο Rido ο οποιος ειναι ανυποτακτος απο τον Τουρκικο στρατο (αρνηθηκε να καταταγει για να μη πολεμησει τους Κουρδους ανταρτες) διεφυγε το 1991 στην Ελλαδα και απο τοτε ενω εχει κανει αιτηση δυο φορες για να του δωθει πολιτικο ασυλο μεχρι στιγμης δε του εχει δωθει.
Ο Rido συνελληφθει στις 6/12/2009 οταν τα ΜΑΤ επιτεθηκαν σε ομαδα 20 συντροφων που πηγαιναν στο σημειο συγκεκντρωσης της πορειας για τον ενα χρονο απο τη δολοφονια Αλεξανδρου Γρηγοροπουλου και την εξεγερση που ακολουθησε.
Κρατουνταν απο τις 6/12 μεχρι σημερα στην ΓΑΔ Ηρακλειου,ενω οσες κινησεις εγιναν για προσωρινη απελευθερωση του και εξεταση του αιτηματος του για πολιτικο ασυλο δεν καρποφορησαν με αποτελεσμα ο Rido να κινδυνευει με αμεση απελαση στο φασιστικο Τουρκικο κρατος.
Προφανως η εν κρυπτω μεταφορα του στην Αθηνα και η μερα που διαλεξε το ελληνικο κρατος να τον μεταφερει (24/12),δειχνει οτι θα τον απελασουν.

Ο Ριντο βρισκεται στο αλλοδαπων στη Πετρου Ραλλη.

Ακολουθει κειμενο αλληλεγγυης  που μοιραζεται στο Ηρακλειο:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΟΜΗΡΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

Ονομάζομαι Ridvan Celik. Το Σεπτέμβριο του 1991 κλήθηκα από τις τουρκικές αρχές να παρουσιαστώ στο στρατό, προκειμένου να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στην περιοχή του Ντιαρμπακίρ( Νοτιοανατολική Τουρκία – Βόρειο Κουρδιστάν), στην οποία την εποχή εκείνη μαίνονταν οι μάχες μεταξύ των Κούρδων ανταρτών και των τουρκικών δυνάμεων. Δεδομένου ότι δεν επιθυμούσα να εμπλακώ ως στρατιώτης στις μάχες αυτές, οι οποίες είχαν πάρει διαστάσεις εμφυλίου πολέμου, εγκατέλειψα τη χώρα μου τρεις μέρες αφότου έλαβα την πρόσκληση για την εκπλήρωση της στρατιωτικής μου θητείας.”

Απόσπασμα από την αίτηση του Ridvan Celik προς το ελληνικό Υπουργείο Δημόσιας Τάξης για χορήγηση πολιτικού ασύλου, Σεπτέμβριος 1991

Ο Ridvan Celik (Rido) ήρθε στην Ελλάδα ως πολίτικός πρόσφυγας το 1991,σε ηλικία 22 ετών..Επέλεξε να αυτοεξοριστεί όταν αναγκάστηκε απο το φασιστικό τουρκικό καθεστώς να καταταγεί και να πολεμήσει ενάντια στα ταξικά του αδέρφια ,τους Κούρδους αντάρτες του PKK. Το 2002 το τουρκικό κράτος τον διέγραψε απο πολίτη του, αφού για 11 χρόνια ήταν “ανυπότακτος”.Φθάνοντας στην Ελλάδα συνέχισε να αγωνίζεται και να συμμετέχει στα κινήματα.Η συνεχής άρνηση του ελληνικού κράτους, από το 1991, να του χορηγήσει πολιτικό άσυλο ανάγκασε τον Rido να ζει σε ημιπαράνομο καθεστώς, μετατρέποντάς τον παράλληλα σε πεδίο εκμετάλλευσης του κάθε εργοδότη.

Η πολιτική που έχει ακολουθήσει το ελληνικό κράτος τα τελευταία χρόνια για τους μετανάστες, στερεί απο τον Rido όλα τα αυτονόητα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, καθιστώντας τον νομικά ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. Αδυνατεί να φύγει νόμιμα απο την χώρα, καθώς δε δικαιούται ούτε ταυτότητα ούτε διαβατήριο, με αποτέλεσμα να τον κρατάει όμηρο και να τον οδηγεί συνεχώς στην παρανομία. Η σύλληψη του μπορεί να επιφέρει την απέλασή του στην Τουρκία, όπου το ελάχιστο που θα του επιβληθεί είναι η φυλάκιση και ο εξαναγκασμός του να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, συμμετέχοντας στον πόλεμο ενάντια στο δίκαιο κουρδικό αγώνα.

Καλούμε τους φορείς ,τους φοιτητικούς συλλόγους,τους μαθητές, τις πολιτικές οργανώσεις, τους μετανάστες και κάθε κομμάτι αυτής της κοινωνίας, το οποίο ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαθέσει κάθε δυνατό πολιτικό μέσο για να χορηγηθεί πολιτικό άσυλο στον Rido.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ RIDVAN CELIK (RIDO)

27/12/2009. Uncategorized. 2 Σχόλια .

στάλιν

πώς ένας μαλάκας γάμησε ολόκληρη υπόθεση;

περισσότερα προσεχώς.

18/12/2009. Uncategorized. 4 Σχόλια .

Αυτονομία ή βαρβαρότητα: Η εισαγωγή σε μία προσθήκη για μια θεωρία της Ήττας, aka Ποιος ηττήθηκε ρε;

1

Λέω σήμερα να μη γκρινιάξω, έτσι για αλλαγή.
Έχουμε όμως και κάποιους πραγματικά καλούς λόγους για να είμαστε αισιόδοξοι, χωρίς να είμαστε «στην κοζμάρα μας.»
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Ένα εξοργιστικό πράγμα που κυκλοφορεί γενικά παντού σαν ιδέα και σαν ατμόσφαιρα, είναι ότι έχουμε ηττηθεί.
Ποιοι είμαστε εμείς που έχουμε ηττηθεί;
Οι σοσιαλιστές, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, οι κινηματίες, οι αντιεξουσιαστές, οι επαναστάτες γενικά, από την παντόφλα και τον καναπέ μέχρι τον ένοπλο αγώνα και την «τρομοκρατία,» από τη θεωρία και τις συζητήσεις σε στέκια και σε χώρους μέχρι τη διεκδίκηση της κοινωνίας στο δρόμο, έχουμε, λένε, όλοι ηττηθεί, οι κομματικοί, οι εξωκοινοβουλευτικοί, οι αριστεριστές, οι «γίναμε-όλοι-μαρξιστές-ιδεολόγοι,» (όπως μας είπε περιφρονητικά σε μία συνέλευση ένας συμφοιτητής στις φοιτητικές καταλήψεις του 2006,) όλοι αυτοί δηλαδή που μέσα από τεράστιες αντιφάσεις και αγερύφωτες διαφορές, διατηρούμε κάτι κοινό: την από τα κάτω ορμή ενάντια στο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό μέτωπο. Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να προσθέσουν στη λίστα των πολέμιων του καπιταλισμού και διάφορα λαμόγια, από τους νοσταλγούς της βυζαντινής αυτοκρατορίας, βλ. γιανναράς, μέχρι διάφορα κατακάθια και άλλες απεκκρίσεις του εθνικοσοσιαλισμού, βλ. καρατζαφύρερ και σια, έκανα μπόλντ το «από τα κάτω» για να εξηγούμαστε. Μιλάω καθαρά για τους ανθρώπους που όταν λένε «δημοκρατία» εννοούν Άμεση δημοκρατία και χωρίς διακρίσεις. (Παρόλο που κάποιοι θα διαφωνήσουν και πάλι ανοιχτά, εδώ συμπεριλαμβάνονται θεωρητικά ακόμη και οι νοσταλγοί του στάλιν, γιατί, σε θεωρητικό επίπεδο τουλάχιστον, αναγνωρίζουν ότι το τερατούργημα στο οποίο εξελίχτηκε η σοβιετική ένωση επί των ημερών του ειδικά, δεν ήταν ο τελικός σκοπός της επανάστασης, αλλά μόνο ένα «μεταβατικό στάδιο,» όπως λένε μερικοί, ή ένας εκτροχιασμός, όπως λένε άλλοι. Στα σοβαρά, κανείς δε δέχεται ότι ο αυτοκρατορικός στάλιν ήταν άμεση και χωρίς παρερμηνείες συνέπεια της θεωρίας του μαρξ.) Επομένως, θα μπορούσαμε και θα έπρεπε να διατηρούμε κάποια στοιχειώδη βάση επικοινωνίας που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη συνεννόηση και την προώθηση των κινηματικών διαδικασιών από όλο το φάζμα των ανθρώπων στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι κάποιες παραχωρήσεις από όλες τις πλευρές, παραχωρήσεις που δε μπορούν να σημαίνουν αλλαγή πλεύσης, αλλά ανοχή, ανοχή στις διαφορετικές κινηματικές τακτικές. Αυτό που εννοώ απλά, είναι ότι θα έπρεπε να κοιτάξουμε τα σημεία που μας ενώνουν και να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε όχι τις αντιφάσεις μας, γιατί αυτές καλά κάνουν και υπάρχουν, αλλά την έλλειψη επικοινωνίας και συλλογικής δράσης που δημιουργείται από την υπερβολική ενασχόληση με την ανάλυση και την κατάδειξη αυτών των αντιφάσεων.
Φυσικά, για να γίνει αυτό πρέπει να ξεπεράσουμε όλοι κάποια στερεότυπα.
Για παράδειγμα, από την πλευρά των ελευθεριακών, ίσως μπορούμε να σκεφτούμε ότι και ο κνίτης σκέφτεται, δεν είναι τόσο απόλυτα εξαρτημένος από την κομματική γραμμή, όσο νομίζουμε. Αν δεν ίσχυε αυτό, δεν θα είχε την ετοιμότητα και τα αντανακλαστικά η κνε το ’89 να αυτοδιαλυθεί ουσιαστικά και να δημιουργήσει νέους, σαφώς πιο ριζοσπαστικούς, πολιτικούς σχηματισμούς. Και για να χρησιμοποιήσω ένα ακόμη κλασικό παράδειγμα, είναι αλήθεια ότι το περιβόητο φύλλο 8 της πανσπουδαστικής (που πρόσφατα η κνε έκανε μια θαραλλέα κίνηση, αναγνωρίζοντας την αληθινή εκδοχή του) ονόμαζε προβοκάτορες τους αγωνιστές καταληψίες του πολυτεχνείου το νοέμβρη του 73, αυτό όμως δε σημαίνει ότι έστω και εκ των υστέρων, δε συμετείχαν οι νεαροί κνίτες στην εξέγερση. Τα προβλήματα είναι πολλά και η συσσωρευμένη οργή τερατώδης (τι να πει κανείς, για παράδειγμα, για την συχνή συνεργασία κάποιων καθοδηγητών και στελεχαράδων με τα σκυλιά του κράτους, σε διαδηλώσεις κτλ; Όμως και εδώ, θα έπρεπε νομίζω να το αποδίδουμε ακόμη και αυτό στο τυφλό και θανάσιμο μίσος που τρέφουν οι άνωθεν κομματικοί προς τον αντιεξουσιαστικό χώρο -και το οποίο μεταδίδεται απευθείας στη βάση-, και όχι σε κάποια προαιώνια ερωτική έλξη ανάμεσα στα ματ και τα «κνατ.») Τίθεται επιτακτικό ζήτημα συναδέλφωσης επιτέλους, αυτό λέω. Ας στρέψουμε επιτέλους όλη μας την οργή ενάντια στον πραγματικό εχθρό, και όχι σε αυτούς που ακολουθούν διαφορετικές κινηματικές πρακτικές ενάντια στον ίδιο στόχο. Τα επιχειρήματά του αντιεξουσιαστικού χώρου ενάντια στους κομματικούς είναι συνήθως ποτιζμένα με ένα συναισθηματικό φορτίο που δε βοηθάει σε τίποτα – χρειαζόμαστε όλη μας την οργή στην αντιπαράθεση με το κράτος, όχι με την κνε!

Από την πλευρά των κομματικών τώρα, ίσως θα βοηθούσε την κατάσταση αν στρέφονταν λίγο προς μία επανεξέταση των στόχων του κομμουνιστικού κινήματος από τις ρίζες του. Επειδή πολλά επεξηγηματικά έχουν γραφτεί στο μεγάλο χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από τη συγγραφή του κομμουνιστικού μανιφέστου μέχρι τις μέρες μας, κι επειδή είναι τεράστιες οι αντιφάσεις που δημιουργούνται ανάμεσα στις διάφορες επεξηγηματικές θεωρίες, αλλά κυρίως επειδή πολλά απρόβλεπτα ιστορικά γεγονότα έχουν μεσολαβήσει, νομίζω ότι ο θαραλλέος και απροκατάληπτος κομμουνιστής δε θα είναι τόσο εχθρικός απέναντι στις πυρπολήσεις τραπεζών ως συμβολική αλλά και έμπρακτη προώθηση του κομμουνιστικού προτάγματος, αφού (ξανα)διαβάσει το παρακάτω απόσπασμα:
All the preceding classes that got the upper hand, sought to fortify their already acquired status
by subjecting society at large to their conditions of appropriation. The proletarians cannot become
masters of the productive forces of society, except by abolishing their own previous mode of
appropriation, and thereby also every other previous mode of appropriation. They have nothing of
their own to secure and to fortify; their mission is to destroy all previous securities for, and
insurances of, individual property.
Η υπογράμμιση δική μου.
Το απόσπασμα δεν είναι μπακούνιν, είναι μαρξ-έγκελς, κομμουνιστικό μανιφέστο (1847), σελίδα 45 της αγγλικής έκδοσης του 1965.
Η επεξήγηση που δίνεται συνήθως στο παραπάνω απόσπασμα από τους «από πάνω» της καθοδήγησης, είναι ότι ο μαρξ δεν εννοεί επ’ουδενί destroy the individual property, αλλά ότι previous securities and insurances είναι μόνο η κείμενη νομοθεσία και το πολιτικό καθεστώς που προστατεύει τους ιδιοκτήτες. Έτσι, καμαρώνουν σε σημαντικές κινηματικές στιγμές όπως ο Δεκέμβρης του 2008, ότι «στη δική τους πορεία δεν έσπασε ούτε τζάμι.» Είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους, γιατί τους λογαριασμούς τους με τους αστούς θα τους λύσουν αυτοί μια και καλή όταν θα πάρουν την εξουσία. Γιατί, κι εδώ έχουν δίκιο, ο μαρξ το λέει αυτό καθαρά σε άλλο σημείο στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Όμως, ο Μαρξ όταν τα έγραφε αυτά, ήταν πριν γίνει η επανάσταση του ’17 και καλώς μυριζόταν ότι ο κομμουνισμός εξαπλώνεται τόσο σταθερά που θα νικήσει, φτάνοντας στο σημείο να μιλήσει για ιστορική αναγκαιότητα και αναπόφευκτη επανάσταση, που άλλωστε είναι ένα από τα σημεία που του καταλογίζει ο Καστοριάδης.
Λοιπόν, ο σύγχρονος κομμουνιστής δε χρειάζεται να γίνει ρεβιζιονιστής για να δει ότι τώρα ζούμε σε εποχή άλλη, στην οποία και μόνο η λέξη κομμουνισμός προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς σε ένα τεράστιο αριθμό του κόσμου, και φυσικά και των ίδιων των εργατών, που βέβαια δε σωνόμαστε απλά ονομάζοντάς τους όλους προδότες ή λούμπεν ή δεν ξέρω κι εγώ τι.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα αδικαιολόγητου διχαζμού των κινηματιών είναι η στάση της πλειοψηφίας των αριστερών αλλά και πολλών ελευθεριακών απέναντι στην ε.ο. 17Ν, μετά την εξάρθρωσή της από τη γνωστή συνεργασία κρατών. Πολύ καλά, διαφωνείς με τις τακτικές της 17Ν γιατί σαν διαδικασία πιστεύεις ότι δε βοηθάει το κίνημα γιατί το κράτος πάντα χρησιμοποιεί τέτοιες κινηματικές πρακτικές ως άλλοθι για περισσότερη στρατιωτικοποίηση της κοινωνικής ζωής, αλλά είσαι σίγουρος ρε μεγάλε ότι η ανάλυσή σου είναι η μόνη που στέκει; Μήπως λειτουργεί και αντίστροφα, μήπως πολύς κόζμος εμπνέεται και εμψυχώνεται από τέτοιες διαδικασιές (μιλάω για τα πρώτα χρόνια της 17Ν, όταν ήταν κοινός τόπος ο αναστεναγμός ανακούφισης και το ελπιδοφόρο χαμόγελο στο πρόσωπο πολλών Ελλήνων, όταν διάβαζαν στις εφημερίδες για κάποιο νέο χτύπημα.) Το επιχείρημα των ειρηνιστών δεν το συζητάω καθόλου γιατί είναι τρισάθλιο, ειδικά όταν ο στόχος των «τρομοκρατών» ήταν κάποιος πολέμαρχος που με ευθύνη του είχαν σκοτωθεί χιλιάδες άνθρωποι.
Αλλά ας το θέσω διαφορετικά: Φυσικά, είναι θεμιτό να κρίνει κανείς και ακόμη και να φτάνει στο σημείο να απορρίψει τις πρακτικές της 17Ν, όμως δε θα πρέπει να αναρωτηθεί, τι του μένει από το επαναστατικό πρόταγμα, αν αποκοπεί τελείως από τον ένοπλο αγώνα; Πώς απαντάει κανείς σε αυτό το απλό ερώτημα; Ότι η επανάσταση θα γίνει αφού το κόμμα των προλετάριων κερδίσει τις εκλογές; Με λίγα λόγια, εγώ προτείνω, αφού δεν έχετε τίποτα ριζοσπαστικότερο να προτείνετε για την ώρα, αράξτε λίγο μπας και δημιουργηθούν επιτέλους κάποτε εκείνα τα έρμα τα ρήγματα και μην παίρνετε τόσο ανοιχτά θέση ενάντια στους «τρομοκράτες», γιατί αυτόματα γίνεστε αντεπαναστατικά αθύρματα στα χέρια του κράτους, χωρίς να το καταλάβετε. Αφήστε τους ανθρώπους να κάνουν τη δουλειά τους!

Πόσο πιο ξεκάθαρο θα ήταν το πολιτικό τοπίο αν η ορθόδοξη ηγεσία του κκε δεν επεδίωκε τόσο πολύ τον έπαινο του κράτους, αν δεν αποκοβόταν τόσο έντονα και απόλυτα από τις αυθόρμητες εξεγέρσεις και κάθε κινηματική διαδικασία με την οποία διαφωνεί, αν δεν έπλεκε τον ύμνο του προλετάριου-μπάτσου (έλεος!) κάθε τρεις και λίγο, αλλά αντίθετα αν προσπαθούσε να απαντήσει στις «λάθος τακτικές» εσωτερικά, και όχι από την πλευρά του εξουσιαστή-κυνοβουλευτικού. Ουτοπικό; Με δεδομένα τα μυαλά που κουβαλάνε οι πεφωτιζμένες ηγεσίες της καθοδηγησης, ίσως. Αλλά, τουλάχιστον, καλό θα ήταν να παραδεχτούν ότι έχουν παρεκκλίνει αρκετά από τη θεωρία που υποτίθεται ότι ακολουθούν πιστά και υπηρετούν τυφλά. Μόνο η τύφλα τους έμεινε. Ο Λένιν για τη βία.

Μια εσωτερική επανάσταση είναι η λύση.
Φανταστείτε όλους αυτούς τους κνίτες με τη στρατιωτική πειθαρχία και την ατσάλινη θέληση, να πάνε να αναποδογυρίσουν τα γραφειάκια των γραφειοκρατών καθοδηγητών τους και να βγουν στο δρόμο με όλο τον υπόλοιπο κόζμο της εξέγερσης.

_____________________________________________________

2

Μια ερώτηση ρε παιδιά:
Ποιος έχει ηττηθεί;
Ο κομμουνισμός, επειδή κατέρρευσε το «υπαρκτό» καθεστώς;
Μα τότε, ο καπιταλισμός ηττήθηκε στρατιωτικά ήδη στο Βιετνάμ! Δεν τη μετράμε αυτή την ήττα;
Ή μήπως πρέπει να θεωρήσουμε ότι η καθημερινή διάψευση των ονείρων όσων πίστεψαν στο καπιταλιστικό όνειρο, δεν είναι μια σειρά από αλλεπάλληλες ήττες του καπιταλισμού, εν γένει;
Μήπως ήττα εννοούμε, το γεγονός ότι η δυτική προπαγάνδα κατόρθωσε να πείσει εκατομμύρια εργατών σε όλο τον κόσμο, ότι ο κομμουνισμός προϋποθέτει τον ολοκληρωτισμό; Είναι αλήθεια ότι η κομμουνιστική ιδεολογία χρησιμοποιήθηκε με τον χειρότερο τρόπο από τη γραφειοκρατία της σοβιετικής ένωσης, υποστηρίζοντας θεωρητικά τη δημιουργία ενός καταπιεστικού και αντι-εργατικού κράτους. Είναι επίσης αλήθεια ότι κάποια σημεία της φιλοσοφίας του μαρξ και της αντίληψής του για την ιστορία βοηθούν, όπως κατέδειξε και ο Καστοριάδης, σε τέτοιου είδους παρερμηνείες. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι ο κομμουνισμός προϋποθέτει (ή ισοδυναμεί με) τον ολοκληρωτισμό εξαρχής! Είτε δεχτούμε την ερμηνεία της παρεκτροπής αμέσως μετά την επανάσταση, είτε δύο δεκαετίες αργότερα, ότι και να συνέβη και όσο κι αν αυτό βρήκε αποσπάσματα στα γραπτά του ίδιου του μαρξ τα οποία δικαιολογούν (παρερμηνευόμενα) το τερατούργημα της γραφειοκρατίας, δε μπορούμε να διαγράψουμε από την ιστορία την τεράστια σημασία του κομμουνιστικού κινήματος ως την πιο μαζική ριζοσπαστική κίνηση στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Βλέπουμε όμως μία εξοργιστική προπαγάνδα αντικομμουνισμού από την πλευρά των καπιταλιστών, που οφείλεται άλλωστε στην αδυναμία του καπιταλισμού να δικαιολογήσει τις τερατώδεις του αντιφάσεις με τρόπο άλλο από το να μας τρομοκρατεί για τα δεινά που θα αντιμετωπίσουμε αν πέσουμε στα νύχια του αντιπάλου δέοντος: το μη χείρον, βέλτιστο.
Αυτό για το οποίο θα ήθελαν να μας πείσουν οι διανοούμενοι του καπιταλισμού, είναι ότι ο καπιταλισμός έχει πλέον εδραιωθεί και έχει κερδίσει. Μιλώντας με όρους καπιταλιστικούς και τοποθετώντας στο επίκεντρο του κοινωνικού, ιστορικού και πολιτικού γίγνεσθαι την οικονομία (ένα λάθος που και ο Καστοριάδης άλλωστε καταλογίζει στο Μαρξ,) δε βλέπουν ότι οι στρατηγικές νίκες του καπιταλισμού είναι η μία πλευρά, που αποδεικνύει μονάχα ότι η θεωρία του μαρξ περί ιστορικής αναγκαιότητας της ήττας του καπιταλιστικού συστήματος λόγω των εσωτερικών του αντιφάσεων, ήταν λανθασμένη. Όμως δεν ήταν καθόλου λανθασμένη η κριτική που άσκησε ο Μαρξ στη βάρβαρη και απάνθρωπη φύση των ζητούμενων του καπιταλισμού, κάτι που αποδεικνύεται καθημερινά και που οι απολογητές του καπιταλισμού δεν κατάφεραν ποτέ να κρύψουν ή να εξηγήσουν ικανοποιητικά. Επομένως, το να ακούμε για ήττα από τα στόματα αυτών που οι «νίκες» τους σημαίνουν την όλο και μεγαλύτερη εξαθλίωση τεράστιων πληθυσμών, εκτός από γελοίο είναι και μακάβριο.

07/11/2009. Uncategorized. 2 Σχόλια .

attractions

έλεγα την άλλη φορά ότι η μαγική λεξούλα είναι η λέξη ανοχή.
είχα χαρεί κιόλας απότομα, που βρήκα τέτοιο ωραίο συμπέρασμα χωρίς σπουδές στη φιλοσοφική.

τώρα βλέπω ότι λόγω εξαιρετικά μεγάλου βάρους του πιάνου μου, θα φτάσω στο πάρτυ του σύμπαντος με άδεια χέρια.
καμιά ανοχή.

ποιος με ανέχεται;

05/09/2009. Uncategorized. 6 Σχόλια .

afisa 24 aygoustou

22/08/2009. Uncategorized. Τα σχόλια έχουν κλείσει.

holy guns of brixton

το να μεταπείσεις ένα ετερόνομο βόδι να εγκαταλείψει τις σκιές του και να βαδίσει (ή να βοδίσει) σε ένα δρόμο αυτονομίας,
είναι εξίσου δύσκολο
με το να πείσεις έναν καναπεδωμένο τηλεποδοσφαιρόφιλο να βγει να παίξει μπάλα με τους φίλους του.

το παραπάνω σχήμα είναι καλούτσικο, ως και χαριτωμένο, μόνο που ανάμεσα στους δύο χώρους που συγκρίνονται υπάρχει μια σημαντική διαφορά, η οποία αχρηστεύει το όλο επιχείρημα:

ο καναπεδωμένος τηλεποδοσφαιρόφιλος δε θα σε πει ποτέ άθρησκο αντίχριστο άπιστο κι αγύρτη, ή αλήτη τρομοκράτη γνωστό άγνωστο κουκουλοφόρο, μόνο και μόνο επειδή σε είδε να παίζεις τόπι στο πάρκο.
το πολύ-πολύ να ζηλέψει λίγο, ενθυμούμενος παλαιά ποδοσφαιρικά του μεγαλεία.

κάτι δεν πάει καλά στο ποδόσφαιρο ή στην πολιτική.
όποιος βιάστηκε να πει «μήπως και στα δύο;» έχει κερασμένες σλοβάκικες.

23/07/2009. Uncategorized. 12 Σχόλια .

solidarity to immigrants

μονάχα η αλληλεγγύη μας έχει απομείνει- κατά τ’ άλλα, το αμίλητο νερό είναι και αμείλικτο.

αναδημοσιεύω από τον enemy of the state, ίσα ίσα για να βάλω ένα ακόμη τεμάχιο χαρτούρας κάτω από τα περιφερόμενα αδιάφορα πόδια του κόσμου στην αγορά:

Στο φως της πυρκαγιάς δε ξεχωρίζει μόνο η φιγούρα του Νέρωνα να κάνει πρόποση στο μεγαλείο της αυτοκρατορίας του. Είδαμε καθαρά τις μορφές των νέων δαιμόνων. Έχουμε να κάνουμε με απάνθρωπους σαδιστές, με μικρά πυρομανή ανθρωπάκια με κρίσεις εθνικού μεγαλείου, με τους πρόθυμους εκτελεστές του Χίτλερ (τους καθημερινούς ανθρώπους). Έχουμε να κάνουμε με νέες μορφές κοινωνικής και ψυχικής παθόλογίας.
Εμείς εδώ, και όλα τα άλλα αντιφασιστικά δίκτυα αποτύχαμε οικτρά να αποτρέψουμε την ανθρωπιστική τραγωδία που σκηνοθέτησε στη γειτονία μας το κράτος με το παρακράτος.
Μετά τα χθεσινά, τα λόγια είναι λίγα και φτηνά. Και η πρακτική του μπλόγκινγκ μοιάζει σα τη χαρτούρα των συγκεντρώσεων που πατάει αδιάφορα ο κόσμος.
Το ξενοδοχείο της αβύσσου θα παραμείνει κλειστό για την αποκατάσταση των ζημιών.
Στο επανιδείν…

18/07/2009. Uncategorized. Σχολιάστε.

Επόμενη σελίδα: »