βλάσφημον

προσοχήν ωρέ!!!
το κειμενάκιον που ακολουθεί αποτελεί άκρως ακατάλληλον ανάγνωζμα διά τους χριστιανούς. συνιστάται η άμεση παύσις της αναγνώσεως και απου-φύγει-φύγει από το εμβλόγιον ετούτον το ποταπόν!

…εκαθούντανε το λοιπόν ο γερο-χριστούλης κι έλιαζε ακαμάτης τ αχαμνά του, που λέει κι ο ποιητής.
εχάζευε δε αυτόν ο κύριος πατήρ και θεός του κι αναλογίζονταν:
«κοίτα μουργιέλα, τρομάρα του, το μαγαζί πάει για κλείσιμο κι αυτός ο μοσχοχαϊδεμένος μου εκεί, το χαβαδάκι του!»
είπεν δε αυτώ ο θεός:
«ρε κοπρίτη, ρε κακή σπορά, ρε άσωτε, ρε ανεκδιήγητε και παλιοχαρακτήρα, σε ταΐζω ρε και σε ποτίζω για να είσαι με σταυρωμένα τα χέρια;»
απήντησεν δε τω κυρίω, πατρί και θεώ αυτού ο υιός και σωτήρ ιησούς:
«καλά ρε γέρο, κάτσε συ να σε σταυρώσουνε να δείς πώς είναι! θα με αφήσεις επιτέλους να αναρρώσω;»
«μα βρε γιόκα μου ιησού όποτε έρχομαι να σε βρώ, μονίμως με το ναργιλέ στο χέρι να αναρρώνεις σε βρίσκω, εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια, θα ασχοληθείς καμιά φορά και με την οικογενειακή επιχείρηση;»
ο ιησούς επήρε το ύφος το μπλαζέ, κι αφού τεντώθηκε, απήντησεν τω πατρί αυτού με ολίγην αλαζονεία:
«έχω άδειαν διαρκείας από το άγιον πνεύμα το ζωοποιόν. με τας επιχειρήσεις ημών ασχολούνται τόσοι και τόσοι ταλαντούχοι και προικιζμένοι θνητοί!»
«αμάν αυτό το άγιον πνεύμα και οι γενναιοδωρίες του», εσκέφθη τώρα ο ανήσυχος πατήρ. όμως, φιλόστοργος καθώς ήτο, δεν εμίλησεν διά τους τσαμπουκαλεμένους συνδικαλιζμούς του πνεύματος του αγίου, απεναντίας δε επροχώρησεν πάραυτα εις το ψητόν:
«εντάξει υιέ μου, εντάξει. αναγνωρίζω βεβαίως την πολύτιμην προσφοράν σου και τας θυσίας και τους κόπους όπου έκαμες δια την επιχείρησιν. άλλωστε, όλα αυτά τα χρόνια εις το όνομάν σου εκάμαμεν όλας τας νέας επενδύσεις, τας σταυροφορίας, τας ιεραποστολάς, δεν αντιλέγω. όμως βρε δια σε τα εκάμαμεν όλα, ίνα τι δε σκέπτεσαι ότι όλα τούτα δι εσέ εγίνηκαν και εις εσέ θα περιέλθουν, όταν θα έλθει εκείνη η μαύρη ώρα όπου θα κλείσω και εγώ τους οφθαλμούς μου δια να ξεκουρ…»
«άσε, πατέρα, κομμένη, τα κόλπα των θνητών δεν πιάνουνε σε μένα!» απήντησεν ο ιησούς, φανερά ενοχλημένος.
ετούτην την φοράν, ο κύριος πατήρ και θεός δεν έχασε την ευκαιρίαν διά να απαντήσει καταλλήλως και αναλόγως:
«ορίστε,» είπεν ο κύριος πατήρ και θεός, «μοναχός σου το λέγεις, ότι οι θνητοί αρχίσανε πάλι τα κόλπα και χρειάζονται κηδεμονίαν! και εις την τελικήν, τι είδους υιός είσαι συ, εάν δεν ημπορούμεν να σε πέψομεν εις ένα θέλημαν; ε;»
αντελήφθη τότε ο τετραπέρατος ιησούς πως ο κλοιός στενεύει και δεν θα το γλιτώσει το καψόνι πάλι.
«εγώ να κάτσω να κάνω πάλι τον αμνό του θεού, δε σφάξανε, στο λέω!»
ο κύριος πατήρ και θεός εχαμογέλασεν αυτήν τη φορά με καλωσύνην και ομορφιάν:
«όχι αγόρι μου, όχι σπλάχνον μου, δε θα σε στείλω πάλι στους κανίβαλους να σε σταυρώσουνε, μην ανησυχείς. ετούτην τη φορά θα σε στείλω θριαμβευτήν να κηρύξεις την αλήθειαν, να πατάξεις την αθεΐαν, να…»
«ίδιες μαλακίες μου λεγες και την άλλη φορά με το γαϊδουράκι και τα βάγια, και είδαμε στο τέλος το ποτήριον!» πετάχτηκε εκνευριζμένος ο υιός.
«μα, οποία αυθάδεια, ποιοι στα μαθαίνουνε ωρέ αυτά τα λόγια, οι παλιορεμπέτες που κουβαλάς συνέχεια με μπαμπεσιάν από την κόλασην;»
«άσε ρε πατέρα, άν δεν είχα και τα δερβισάκια με τα μπουζουκάκια, πώς θα την πέρναγα αιωνίως άιντε κάθε χρόνο δώστου σταυρό δώστου ανάστασιν, το εσκέφτηκες; δεν το εσκέφτηκες!»
ο κύριος πατήρ και θεός ένιωθε ότι η συζήτησις ξεφεύγει πολύν από του θέματος. εμανουβράρισεν το λοιπόν ως εξής:
«εντάξει υιέ, πάσο. η αλήθεια είναι ότι με αυτούς τους κρετίνους τους θνητούς και εγώ δεν βγάζω άκρην. σκέπτομαι το λοιπόν να σε στείλω ινκόγκνιτον!»
«‘αρχισες πάλι τα λατινικά ρε μαθουσάλα;»
«εε, ξέρεις υιέ μου, εμιλούσα ολίγον με τον πρώην πάπαν τον ιωάννην παύλον τον δεύτερον τον πολωνόν και με φλόμωσεν ολίγον καθότι και ποιητής… τεσπά, να σε στείλω μυστικόν βρε παιδίν μου, ουδείς να μην γνωρίζει ότι είσαι εσύ!»
«τότε είναι που θα με φάνε λάχανο ρε πατέρα, έτσι αθώος και καλούλης που είμαι, θα πέσουνε σαν τα σκυλιά!»
«μα θα στείλω και το άγιον πνεύμαν το ζωοποιόν βρε να σε προστατεύει!»
«καλά, άμα κατέβω με τέτοιο μαλλί και με τα μούσια, θα με χώσουνε μέσα στο φτερό σε λέω!»
«να ρωτήσομεν το λοιπόν μήπως προθυμοποιείται τις των αγγέλων ίνα κουρεύσει εσέ!»
«καλά, σώθηκες, αυτοί μόνο με τις μπούκλες τους ασχολούνται όλη μέρα! άσε που άμα αγγίξει κανείς το μαλλί μου θα γίνει χαμός!»
«καλά βρε υιέ μου, δια το μαλλίν το μακρόν δεν εμίλησα τόσους αιώνας, μα ήτο ανάγκη να τα κάμεις και ράστα;»
«πάλι τα ίδια θα λέμε ρε πατέρα; μα πώς είναι δυνατόν να έχει κάποιος έναν πατέρα γκρινιάρη σε ολάκερη αιωνιότητα γαμώτο μου;»
το κλίμα είχε θερμανθεί ιδιαιτέρως από ώραν πολλήν και ο κύριος πατήρ και θεός αντελήφθη ότι το θέμα της συζητήσεως θα επήγαινε περίπατον εάν δεν άλλαζε το βιολίον αμέσως.
«υιέ μου, υιέ μου. καλώς, δεν θα επανέλθομεν εις τα της κόμης. όμως κάμε μου το χατήριον ίνα με ακούσεις μετά μεγίστης προσοχής, διά να σου ανακοινώσω τα καθέκαστα και μαζί να κρίνομεν ποια θα είναι η αποστολή σου.»
«λυπήσου με ρε γέρο, πάλι μαγκαϊβεριλίκια θα με βάλεις να κάνω!»
«μα δεν ήκουσες τα όσα έχω να σου ειπώ!»
«άιντα πέστα»
«το λοιπόν, υιέ μου, προβήματα πολλά ενέσκηψαν εις την εκκλησίαν της ελλάδος.»
«πάλι μ αυτούς τους αχαΐρευτους τά χεις;»
«άκουσόν μου. εις την εκκλησίαν της ελλάδος λοιπόν οι αχρείοι επιχειρούν να βάλουν φορολογίαν και να καταληστέψουν την περιουσίαν!»
«ποιοι ρε πατέρα, οι αμερικάνοι;»
«εκόλλησες υιέ μου με τους αμερικάνους!»
«ε, ποιοι τότε, οι γερμανοί;»
«όχι, υιέ μου, οι ίδιοι οι έλληνες!»
«ρε, και τους είχα για σοβαρούς!»
«άστα υιέ μου, είναι να τραβάς τα μαλλιά σου!»
«κάτω τα χέρια από τις τζίβες, ε!»
«εάν συνεχίσει αυτό το κακόν, θα χάσομεν πολλήν περιουσίαν, επομένως και πολλήν εξουσίαν, και τότε μας επήρεν ο διάολ…»
«κόψε πατέρα, παραφέρεσαι!»
«εντάξει, λοιπόν, εγώ σου ομιλώ κι εσύ κουρδίζεις το μπουζούκιν σου!»
«τζουράς είναι!»
«θα συγκεντρωθείς ολίγον να συζητήσομεν;»
«κάτσε τώρα λιγάκι γιατί κουρντίζω…»
«ωιμέ, διατί να κάμω τέκνον όπου δεν καταλαβαίνει την αγωνίαν μου…»
ξαφνικά, ο ιησούς επήρεν ύφος δεόντως σοβαρόν και εγύρισεν εις τον πατέραν του με ενθουσιαζμόν:
«κάτσε ρε πατέρα!»
«τί ‘ναι»
«ρε μπα να στείλουμε κάναν άλλον να κάμει το χαμαλίκιον!»
«και τις θα εβρεθή να κάμει την σκληρήν δουλειάν;»
«έχω γω παληκαράκια έκτακτα σε λέω, μη μασάς!»
«να σε ακούσω…»
«κυκλοφορούν ήδη ανάμεσα εις τον κολαζμένον οχετόν του διαδικτύου διάφοροι ιεραπόστολοι φωτεινοί, που κηρύσσουν την αλήθειαν και έχουν θέσει εαυτούς εμπροστάρηδες εις τον πόλεμον κατά της αθεΐας, της αρνήσεως της αληθείας!»
«μα, κοτζαμάν πατήρ παντοκράτωρ, ποιητής ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων, πώς δεν εγνώριζα διά τους φιλότιμους ετούτους θνητούς όπου μου λέγεις;»
«άσε, πατέρα, από ίντερνετ εσύ έχεις μαύρα μεσάνυχτα. και φέισμπουκ που σού φτιαξα, ποτέ δε μπαίνεις!»
«δεν τα δουλεύω υιέ μου εγώ αυτά τα πράγματα…»
«τέσπά, μην ξεφεύγουμε πάλι, έχω έναν μπλόγκερ μούρλια, πολύ ορθόδοξο, τη λέει και στους άθεους, τη λέει και στους αλλόθρησκους γενικά, παιδί τζιμάνι σε λέω, αυτός θα την κάνει τη δουλειά να πατάξει τους ληστάς και να σώσει την εκκλησιαστική περιουσίαν και την οικογενειακήν μας μπίζναν!»
«πωπω, ρε υιέ μου, ομολογώ ότι εξεπλάγην με την πολυστροφίαν σου!»
«άντε, πες της μαγδαληνής να ψήσει κάναν καφέ τώρα! και κάτσε ν ακούσεις πενιά τρίχορδη να σου φύγουν τα σικλέτια!»
«αμάν χριστέ μου, βάρα το να κάνουμε κεφάλι!»
«αμήν και άλαααα…»

διευκρινίζεται προς αποφυγήν πάσης φύσεως παρεξηγήσεων ότι το αποπάνω κειμενάκιον αποτελεί εξ ολοκλήρου αποκύημα της σαλεμένης φαντασίας του αναρτήσαντος, οποιαδήποτε δε ομοιότης προσώπων, ανφάς και καταστάσεων με την πραγματικότηταν αποτελεί σύμπτωσιν σατανικήν και δάκτυλον του εξαποδού.
ο αναρτήσας ομολογεί ότι αποτελεί εξ απαλών ονύχων χαρακτηριστικήν περίπτωσιν θύματος αθεραπεύτου αθεΐας και παραφόρου αντι-εκκλησιαστικής μανίας ενώ κάπου κάπου έχει και αϋπνίας, τας οποίας όμως κουμαντέρνει αναγιγνώσκων κόμικζ και άλλα άσεμνα.
το κειμενάκιον σκοπόν δεν έχει επουδενί να προσβάλει ή άλλως να βλάψει τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις, βουντού και δοξασίας ουδενός.
ο σκοπός του παρόντος κειμενακίου εστίν η ψυχαγωγία του γράφοντος και άντε και δυο τρεις άπιστοι ακόμη που θα το διαβάσουνε.
εάν λοιπόν είστε πιστός και φτάσατε ως εδώ, καλά να πάθετε, δε φταίω εγώ, έβαλα και προειδοποίηση στην αρχή, τι να σε κάνω ρε παληκάρι;

Advertisements

08/04/2010. γούστα και άλλα....

10 Σχόλια

  1. Utopia replied:

    Άψογος (μα την πίστη μου μέσα), στην τρίχα που λένε.
    Είθε η μαγδαληνή η αγαπησιάρα να σε αφορίσει (εκεί προς το φινάλε το χάλασες…τα στερεότυπα, βλέπεις)
    Τον καλλιτέχνη να τον φοβάσαι issi,[ιδίως όταν έχει αϋπνίες], αλλά πιο πολύ να φοβάσαι τον μπανιστιρτζή φιλότεχνο [πρώτος θα μπήξει το καρφί στο σταυρό]. Από την άλλη θα μου πεις, τι σημασία έχει, αφού κι οι δυό θα σταυρωθούν στο τέλος.
    Πονάει το άτιμο.
    [το τέλος]

  2. issipap replied:

    άμα σου πω ότι δε μ αρέσει ο καφές, το έσωσα;

    η όλη λογοτεχνία με το σταυρό και τη θυσία είναι νομίζω επικίνδυνη, εκτός από αποκρουστική.
    μοιάζει με το δντ.
    σου λέει, εγώ κουβάλησα στον ώμο μου το σταυρό με τις αμαρτίες σου, τώρα θα μου χρωστάς αιώνια υποταγή…
    γαμήδια, με το όλο θρησκευτικό καραγκιοζλίκ είχα ν ασχοληθώ από τα 16 μου, αλλά κάθε φορά που κάποιος με αγαπάει και μου λέει καλό πάσχα κάτι παθαίνω…

    α, και κάτι ακόμα:
    η μαγδαληνή είναι άθεη.
    όποιος θέλει να μας αφορίσει, ν αφορίσει και τα τσαρούχια μας γιατί δεν έχουμε άλλα! (τάδε έφη μέγας Κολοκοτρώνης…)

    υ.γ. το γεγονός ότι οι εθνόκαυλοι βάλανε άγαλμα τον κολοκοτρώνη δε μου λέει τίποτα, ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!

  3. Κουνούπι replied:

    Το λοιπόν, ωσάν διάλεκτος Κυπριακή μου ακούγεται η επαναλαμβανόμενη χρήσις του τελικού «ν» και της αύξησης του έψιλον στον παρατατικόν. Λές να είσαι και Κύπριος, εκτός από άθεος; :D

    Δύο κακά μαζεμένα… Οφείλεις τώρα να κοιμηθείς με τις κάλτσες δια να αυτοτιμωρηθείς…

  4. issipap replied:

    ίντα ωρέ που με λαλείς;
    λες ωρε κουνούπιν να είμαι και τζύπριος, αμάν ωιμένα και αχ βά βάι κακό που με ήβρητζεν, τώραν πουν μπαίνουν κι οι ζέστες ωρε τι θ απογίνων με τιςν κάλτσεςν να τζοιμούμαιν;;;;

    παρέτα τς ελεκτρονικές αγκαλιές και κάμεν μιαν πολιτικο-οικονομικήν ανάρτησιν βασιζμένην εις το άζμαν:
    «τα πεντόλιραν πεντόλιραν τζαι πούνταν,
    ο ζεβεζένγκης που τά χει στην μπούνκαν!
    ωωω!!!»

    επίτζαιρον, όσον να πείς, ε;

    βρήκα χαλούμιν στο βρότσουαφ, δεν σε παίζω, αλήθειαν!

  5. Κουνούπι replied:

    Τζι εγώ ηύρα χαλλούμιν, κολοκάσιν, ζιβανίαν τζιαι κουμανταρίαν στο Λονδίνον. Φανταστικόν! Ε;

    Το χαλλούμιν να το φάεις ψητόν! Τηγανιτόν εν χοληστερικόν. Αν θέλεις τρώεις το ωμόν μες το σάντουιτς ή με παττίχαν (καρπούζι).

    Η εν λόγω κυπριακή βρισιά που αναφέρεις είναι πεζεβέγκης, όι ζεβεζένγκης :D Τα πολιτικο-οικονομικά τα αποφεύγω εις το διαδίκτυον διότι διαβάζω άλλους και απλά μου ανεβαίνει η πίεση! Άστο καλύτερα. Προτιμώ στον δικό μου ιστο-καφενέ ο κόσμος να χαλαρώνει αντί να νευριάζει. Εξάλλου οι άλλοι τα λέν καλύτερα.

    Καλησπέρες!

  6. issipap replied:

    το κολοκάσιν δεν το γνωρίζω…
    ούτε την κουμανταρίαν, για ξήγα.
    χαλλούμιν με παττίχαν ρε; μπλιάααααξ!
    πεζεβέγκης είναι βρισιά;
    τι θα πει;
    εγώ εκείνο το τραγουδάκι ήξερα…

    λοιπόν, σεβαστόν που θέλεις το μπλογκ σου να είναι μία όαση ζεν μες την καθημερινότητα, και νομίζω ότι πολύ καλά το κάνεις και μάλιστα το καταφέρνεις και πολύ καλά.
    όμως εκεί που λες
    «Εξάλλου οι άλλοι τα λέν καλύτερα.»
    εκεί μου τα χαλάς:
    δε σου ζητάει κανένας να τα λες καλύτερα από κανέναν.
    δε μπαίνει ζήτημα ανταγωνισμού, αλλά συμμετοχής.
    το παρόν πολιτικό σύστημα μας έχει εγκλωβίσει στην άσκηση της πολιτικής μια φορά την τετραετία, και μάλιστα έμμεσα και αναποτελεσματικά, αφού ως γνωστόν το παιχνίδι των εκλογών κάθε άλλο παρά κατά συνείδησιν γίνεται.
    και όλο αυτό φυσικά όχι μόνο εν γνώσει, αλλά και με τη βοήθεια των εξουσιαστών, φυσικά.
    τίθεται ζήτημα δημοκρατικότητας της «δημοκρατίας» μας.
    το λιγότερο που μπορεί να κάνει ο καθένας μας είναι να σχολιάζει αυτή την κατάσταση, το λιγότερο.
    επομένως, κράτα το ζεν ιστοχώρο σου όπως είναι, είναι απαραίτητος όπως ξαναείπα, αλλά βρες ένα τρόπο όχι μόνο να μη σου ανεβαίνει η πίεση με αυτά που διαβάζεις, αλλά και να συμμετέχεις στο σχολιασμό χωρίς να φοβάσαι ότι ίσως κάποιος να τα πει καλύτερα από σένα, δεν κάνουμε αγώνες.

    π.χ. εσύ από το λονδίνο, πώς σου φαίνεται που στο ελλαντιστάν το σαμπουάν θεωρείται πλέον μολότοφ;

  7. Utopia replied:

    Μπουρλότοοοοοο…

  8. Κουνούπι replied:

    Ο ορισμός του πεζεβέγκη εδώ

    http://el.wiktionary.org/wiki/πεζεβέγκης

    κι εδώ

    http://www.slang.gr/lemma/show/pezebegkis_8211:πεζεβέγκης

    Το κολοκάσι είναι ρίζα που στην Αίγυπτο ταΐζουν τις καμήλες. Στην Κύπρο τη μαγειρεύουμε με κρέας ή την τηγανίζουμε και μετά σβήνουμε με κρασί και σπασμένο κόλιαντρο και είναι τέλειο φαΐ! Ορίστε και βικιπαιδικό άρθρο για αυτό – ψάξε στον γκούγκλη να βρείς συνταγές,

    http://en.wikipedia.org/wiki/Taro

    Η κουμανταρία είναι ντόπιο Κυπριακό κρασί, γλυκό και πολύ ξεχωριστό. Πάρε κι άλλο βικιπαιδικό:

    http://en.wikipedia.org/wiki/Commandaria

    Πάμε τώρα από τον Μαμαλάκη στον Μάκη…

    Σε όλα αυτά που λές για την ανεπάρκεια της «δημοκρατίας» μας συμφωνώ. Υπήρξα, δε, αρκετά βλάξ ωστέ να σχολιάζω στο παρελθόν παρόμοια ζητήματα στο φεησμπούκι όπου δεν γράφω με ψευδώνυμο. Επειδή, όσο περνάει ο καιρός, αντιλαμβάνομαι ότι όλα αυτά είναι σε κοινή θέα και δέν είναι εμπιστευτικές συζητήσεις δυο φίλων. Γνωρίζω ότι υπάρχουν «υπηρεσίες» που τα παρακολουθούν όλα αυτά και – όχι δεν είμαι φαντασιόπληκτος, ούτε μου αρέσουν οι θεωρίες συνωμοσίας.

    Είμαι τρομερά απογοητευμένος με την πολιτική ανά το παγκόσμιω. Στην Κύπρο, δε, όπου όλα είναι μικρογραφία σε σχέση με άλλες χώρες, μπορώ εύκολα να παρατηρήσω πως [δεν] λειτουργεί το σύστημα [ή μάλλον μια χαρά λειτουργεί, απλά είναι εμφανές ότι ΟΛΑ είναι ένα τσίρκο για τους ηλίθιους].

    Σαν κάθε νέος άνθρωπος, θέλω να αλλάξω τον κόσμο και να τον κάνω καλύτερο. Δυστυχώς, το σύστημα έχει νικήσει μέσα μου γιατί πλέον δεν πιστεύω ότι μπορώ να επηρεάσω τίποτα εκτός από τα πέντε άτομα γύρω μου (αλλά κι αυτό δεν είναι λίγο). Το να μπαίνω μέσα σε τέτοιους ιστοχώρους και να αυτοφακελώνομαι με το να ωρύομαι για τα στραβά του κόσμου – χωρίς να βγώ στο δρόμο να διαμαρτυρηθώ για αυτά και χωρίς να ρίξω λευκό ή άκυρο ή μαύρο στην κάλπη τους – είναι απλά χάσιμο χρόνου.

    Το Ελλανιστάν, φίλε Ισσιπάπ το ζηλεύω ακόμα. Γιατί εκεί τουλάχιστον ο κόσμος θα διαμαρτυρηθεί για αυτά που πάνε στραβά. Στην Κύπρο όλοι κοιμούνται και αποδέχονται ότι κι αν συμβεί (χάσαμε το μισό νησί, ρημέμπερ; – τώρα μας νοιάζουν μόνο τα ευρώ μας). Στην Αγγλία είναι άλλη ιστορία. 1984 και μεγάλος αδερφός…

    πώπωωω πόσες νότες αισιοδοξίας…

  9. issipap replied:

    ουτοπία, κουνούπι, πρέπει να τρέξω να προλάβω το τραίνο!
    μπουρλότα και απαντήσεις μόλις γυρίσω!
    ;-)))

  10. issipap replied:

    λοιπόν, επέστρεψα βρωμίτερος, καθώς επιτέλους δικαιώνομαι που ανέκαθεν φοβόμουν το σαμπουάν.
    κουνούπι, μάυρο χάλι ρε, φοβάσαι το φακέλωμα; η λύση λοιπόν είναι να ρίξεις ένα ψηφοδέλτιο σε απόχρωση του γκρι στην κάλπη; ε κάτσε περίμενε τις επόμενες εκλογές. φυσικά συμφωνώ ότι δε γίνεται τίποτα αν δε βγούμε στους δρόμους, τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά.
    πάντως η απογοήτευση είναι θεμιτή αντίδραση, οι εξουσιαστές τρίβουν τα χέρια τους όταν εσύ έχεις παραλύσει ή νομίζεις ότι έχεις παραλύσει. επομένως, ναι, το σύστημα δυστυχώς έχει νικήσει μέσα σου.

    ουτοπία,
    ναι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: