πατρίς θρησκεία οικογένεια

ο εθνικισμός δίνει την έτοιμη ψευδαίσθηση της δύναμης και της υπεροχής σε όσους δεν έχουν καμία δύναμη και καμία υπεροχή σε προσωπικό επίπεδο.

η θρησκεία από την άλλη, δίνει την ψευδαίσθηση μιας πνευματικής ζωής, δίνει έτοιμες απαντήσεις σε υπαρξιακά, οντολογικά και άλλα προβλήματα και αντικαθιστά την κριτική και δημιουργική σκέψη εκεί όπου αυτές είναι επώδυνες ή αδύνατες.

η πατριαρχία εξασφαλίζει την επιβολή των παραπάνω φαινομένων, μέσω μιας πίστης στις «προαιώνιες» παραδόσεις.
η πατριαρχία, μέσω της καθυπόταξης του ασθενούς φύλου στο ισχυρό ή της νεαρώτερης ηλικίας στην «ωριμότερη» και κατά συνέπεια, της καθυπόταξης του δημιουργικού πνεύματος στην ωμή βία (δεν εννοώ, φυσικά, ότι ισχύει και στη φύση το σχετικό κοινωνικό στερεότυπο) αποτελεί τη βάση για το χτίσιμο οποιασδήποτε θεωρίας της εκμετάλλευσης. πατρίς και θρησκεία προφανώς δε γίνεται, χωρίς οικογένεια!

ο συνδυασμός εθνικισμού, θρησκοληψίας και πατριαρχίας δίνει το ακαταμάχητο μόρφωμα της απόλυτης ετερονομίας.
με λειτουργία συμπληρωματική από το ένα στο άλλο, σχηματίζουν ένα συμπαγές σώμα ιδεολογημάτων όπου το ένα λειτουργεί σαν απόδειξη του άλλου. ο θεός πατερούλης, η μαμά πατρίδα, που ως μαμά είναι και αδύναμη και χρειάζεται τζαμπουκαλεμένα παληκάρια να την υπερασπιστούν, ο πάτερ φαμίλια που αν είναι κακός παίρνει κακές αποφάσεις, αν είναι καλός παίρνει καλές αποφάσεις, όμως ούτε στιγμή δεν περνάει από το μυαλό κανενός το ενδεχόμενο οι αποφάσεις να ληφθούν σε ένα οικογενειακό συμβούλιο.

κάποιες έννοιες δε μπορείς να τις συζητήσεις με κάποιον που έμαθε από το μπαμπά του να υπακούει τυφλά: το πιο πιθανό είναι ότι θα του φανούν υπερβολικά ή εξωπραγματικά ή ουτοπικά αυτά που του λες, ή αν σε πιστέψει, τόσο το χειρότερο, σημαίνει οτι του έχεις επιβληθεί και στη συνέχεια θα προσπαθήσει να αντιγράψει ότι μπορεί από αυτά που του είπες.
αν μεγαλώσουμε λιγάκι την κλίμακα της παραπάνω πρότασης, έχουμε το εξής:
εμείς που καυχιόμαστε ότι δεν καταγόμαστε από φασιστόσογα και λέμε ότι μάθαμε να συζητάμε από το σπίτι μας, και έχουμε από μικρή ηλικία μάθει να εντοπίζουμε και να αποστρεφόμαστε τους φασίστες, εμείς οι ίδιοι κρυφογελάμε όταν μας πει και κάποιος για τα δικαιώματα των ζώων π.χ. ή για την καταστροφή της φύσης, όντας και μεις μεγαλωμένοι σε ένα αντίστοιχο φασιστόσογο με τους προηγούμενους, ίσως πιο εκλεπτυσμένο.
το φασιστόσογο αυτό το πιο εκλεπτυσμένο, αυτό το φασιστόσογο μεγάλης κλίμακας, θα μπορούσε χονδρικά να ονομαστεί δυτικός πολιτισμός, εμπεριέχοντας όλα τα επιτεύγματα αλλά και τα «επιτεύγματά» «μας» (και το μας είναι μεγάλη συζήτηση) αλλά και τους εαυτούς μας τους ίδιους.
αναθρεμμένοι μέσα στην ετερονομία, μόνο λίγο αντιλαμβανόμαστε την αυτονομία που τη φανταζόμαστε θολά.
το γεγονός ότι κάποιοι από εμάς αντιστεκόμαστε ή νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε στη μαζική αλλοτρίωση, δε σημαίνει ότι έχουμε απαλλαγεί από τίποτα από αυτά που μας περιβάλλουν, εφόσον ζούμε στον πλανήτη τους.
κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας μες το γλοιώδικο περίβλημά τους, έτσι δεν το λέει;
αυτόν το στίχο τον παραπάνω θα τον τραγουδήσει πολλα χρόνια μετά το θάνατο του άσιμου ένας μαλλιάς φοιτητής που διαπίστωσε ότι σε κάποια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, οι πορείες και οι καταλήψεις είναι μέηνστρήμ. αργότερα θα δηλώσει αβάν γκάρντ, αναρχικός και θα διαχωρίσει τη θέση του από το ζωικό βασίλειο, λες και υπάρχει τίποτα σοφότερο από το μηρμήγκι, που δε θα πάει ποτέ μόνο του να πέσει στη φωτιά, ενώ ο άνθρωπος θα πάει.
όπως λέει λοιπόν ο θείος (U!!!) επειδή ακριβώς η σοφία του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με το ένστικτο αυτοσυντήρησης, ή τη γνώση, αλλά με τη δημιουργία, για το λόγο αυτό ακριβώς πρέπει να σκεφτόμαστε διπλά πριν αποκαλέσουμε κάποιον: ζώον.
διότι από τη μοίρα του ζώου δεν ξεφεύγει κανένας μας, εφόσον εξακολουθούμε να ετεροκαθοριζόμαστε, από τον ασπρομάλλη που κοίταξε τα χαρτιά μας και είπε «καλό,» τοποθετώντας στην ψυχούλα μας ελπίδες για μια ενδεχόμενή μας ένταξη σε ένα «αντεργκράουντ μεηνστρήμ» ή να εξαρτάται η αυτοεκτίμησή μας από τη γνώμη αυτού που μας επέλεξε για να μας κολακεύει.

πώς θα μπορούσες λοιπόν να ξεφύγεις από τη μοίρα του ζώου;
μόνο μη αφήνοντας τον εαυτό τον ίδιο σου μες το γλοιώδικο περίβλημά τους.

πρωτοπόρος είναι μόνο αυτός που πορεύεται μόνος του, όταν είναι κάμποσοι οι πρωτοπόροι τότε κάτι δεν πάει καλά με την πρωτοπορία.

το να δηλώνει κανείς άπατρις, έχοντας φτιάξει μια μικρή πατρίδα με στυγνές ιεραρχίες όπου αυτοτοποθετείται με έπαρση στο κέντρο σαν τον λυράρη που λέμε στα χωριά μας, κι ας μην ξέρει να παίζει, είναι γελοίο, όπως ο αναρχικός που έχει μια γκόμενα στο σπίτι να τον σιδερώνει και να τον μαγειρεύει, που λένε στα πιο βόρεια χωριά, ή έναν τύπο που βγάζει μανιφέστα ενάντια στις ιεραρχίες και ταυτόχρονα δηλώνει ιεραρχικότατα ότι υπήρξε ο καλύτερος πάρεδρος του χωριού!

θυμάμαι σε μια μίζερη εποχή που συναναστρεφόμουν με «μη ζώα» κάποιον που είχε επιτεθεί λεκτικά σε μία κοπέλα φίλη, επειδή ήταν θρήσκα.
θυμάμαι την παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, τη γηπεδική του πόρωση, την τελείως ανθρώπινη σκληρότητα και έλλειψη κατανόησης.

δεν έχω δει ποτέ σε κανένα ζώο τέτοια αηδιαστική, βαθύτατα ανθρώπινη γκριμάτσα.

η σημαία, ο σταυρός και η εστία είναι σύμβολα μόνο, δεν αρκεί μονάχα να τα γκρεμίσεις, πρεπεί και να φροντίζεις συνεχώς να μη δημιουργηθούν στη θέση τους άλλα αντίστοιχα.

τα ζώα τέτοια σύμβολα δεν έχουν.

και οι άνθρωποι που δημιουργούν, είναι πιο κοντά στα ζώα.

όσο επιμένουμε να διαχωρίζουμε τη θέση μας από τα ζώα, χωρίς να νιώθουμε την ευθύνη του να είσαι άνθρωπος, τόσο γινόμαστε «άνθρωποι» από εκείνους που σε πνευματικό επίπεδο δε διαφέρουν καθόλου από μια ψόφια μπεκάτσα.

το θέμα δεν είναι να λέμε, χα! όμως τα ελάφια δεν κάνουν φίλους!
γιατί τα ελάφια μεν δεν κάνουν φίλους, αλλά κι αν κάνανε, τότε ακόμη θα είχαν κέρατα μονάχα για την αυτοσυντήρησή τους, και όχι ως έμβλημα πρωτοπορίας.

Advertisements

13/02/2010. Uncategorized.

5 Σχόλια

  1. issipap replied:

    έτσι, για τις όμορφες δημιουργικές ώρες ποταπής ζωώδους συνευρέσεως που είχα την τύχη να χαρώ ξανά στη μάνα νύμφη και δε συμμαζεύεται.
    αφιερωμένο…

  2. Η προσοποποίηση του πονόδοντου replied:

    Καλησπερα απο μενα. Μ’ αρεσε αρκετα το κειμενο, και ομολογουμενως εχω μια απορια. Δλδ αμα μαζευτουν πολλες πρωτοποριες δεν εχεις μια σουπερ ντουπερ υπερ-πρωτοπορια? δεν παει αθροιστικα? Εγω λεω οτι παει αμα δεις και τα μερη στα οποια συχναζει η πρωτοπορια. Ειναι λιγα και για εκλεκτους. Ολοι οι αλλοι που δεν καταλαβαίνουν ας πανε σπιτι…
    Τεσπα καλο επαναπροσδιοριστικό ξεκινημα, ειδες ενας πονοδοντος τι μπορει να σου κανει.
    Και όπως λεει στην ταινια Αλδεβαραν λεει: Η ζωη ειναι ενα δόντι. Οταν δεν σε ποναει δεν τη σκεφτεσαι. Μολις αρχιζει και σαπιζει φωναζεις το γιατρό

  3. issipap replied:

    στο πατρίς θρησκεία οικογένεια απαντούσε κάποτε το ψωμί παιδεία ελευθερία.
    μετά, μπερδεύτηκε μάλλον λίγο το πράγμα.
    για στείλε κάνα λινκ για την ταινία.
    φουλ του άσου πάλι απόψε, μόνο λουκιανό δεν παίξαμε.
    μ έκαψες άτιμε…

    μην εξαφανίζεσαι, ε;
    για δες ποιος μιλάει…

  4. akanonisti replied:

    Η ανάρτηση σου…μου θύμισε… ένα ντοκυμαντέρ που είδα πρόσφατα για τον Βαν Γκογκ….
    Είχε καλέσει σε κάποια φάση τον Γκωγκέν… να εργαστούνε μαζί… διότι μοιραζόταν τις ίδιες αιρετικές απόψεις περί ζωγραφικής…..
    Και οι δύο… όντας αληθινοί πρωτοπόροι… μαλλώσαν άγρια… και στο τέλος… χωρίσαν τους δρόμους τους….
    Η ουσία είναι να αυτοπροσδιορίζεσαι…και να μην καταπιέζεις την ανάγκη για δημιουργική έκφραση… σε συμβιβασμούς….και ημίμετρα….
    :-)))

  5. issipap replied:

    δε διαφωνώ μαζί σου, αλλά το λάθος το δικό μου είναι ότι δε διευκρίνησα με αρκετή σαφήνεια, ότι αναφέρομαι σ αυτήν την ανάρτηση σε πολύ συγκεκριμένα φάσιον βίκτιμς της αβαν γκαρντ, που θα μπορούσαν κάλλιστα να ζήσουν και χωρίς αυτήν αν έκαναν καριερούλα σε άλλο χώρο, όπως π.χ. στη συντήρηση καλλιτεχνικών αρχαιοτήτων στους μουσειακούς συναυλιακούς χώρους κτλ

    αυτοί οι τύποι προσκολλούνται συνήθως σε κάποιο μέηνστρήμ πρωτοπορίας, μιμούμενοι κάποιους αυθεντικούς, αυτό είν όλο.

    φαντάσου δηλαδή μια 15 κολοπαίδια κάποιας σχολής καλών τεχνών, που δε θέλουν ν ακούσουν κουβέντα για οτιδήποτε άλλο εκτός από το βαν γκόγκ, που ανέφερες.

    είναι κρίμα, αλλά οι πρωτοπόροι πεθαίνουν όταν αναγνωρίζονται από τους δημοσιογράφους….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: