αναδημοσίευση και πάλι…

για πάτα ‘δώ λιγάκι…

28/02/2010. επίκαιρα-τραγελαφικά. 6 Σχόλια .

αναδημοσίευση από …την αυγή

από εδώ, αν δεν τό ‘δατε:

http://aimof.blogspot.com/2010/02/blog-post_26.html

Οι 49 διανοούμενοι και ο απολυμένος Ντίνος Παλαιστίδης
του Κώστα Δεσποινιάδη

Μα οι κατάλληλοι άνθρωποι πάντοτε βρίσκονται – δεν έχουν τίποτα να χάσουν.
Μανώλης Αναγνωστάκης

Στις 17 Φεβρουαρίου κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο (και δύο μέρες μετά αναδημοσιεύτηκε στην Αυγή) ένα «Κείμενο υποστήριξης των εκδόσεων Άγρα» υπογεγραμμένο από 49 διανοούμενους (πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, συγγραφείς, μεταφραστές κ.ά.). Βλέποντας κανείς τον τίτλο του κειμένου, θα υπέθετε εύλογα ότι οι εκδόσεις Άγρα και ο Σταύρος Πετσόπουλος διώκονται για κάποιο βιβλίο που εξέδωσαν, κινδυνεύουν με δίκες και καταδίκες, και –όπως θα ήταν αναμενόμενο σε μια τέτοια περίπτωση- οι διανοούμενοι του τόπου συσπειρώνονται στο πλευρό του εκδότη. Διαβάζοντας όμως το μικρό κείμενο που προηγείται των υπογραφών, διαπιστώνει κανείς ότι η αφορμή είναι άλλη (η απόλυση του βιβλιοϋπαλλήλου των εκδόσεων Άγρα Ντίνου Παλαιστίδη και οι συνακόλουθες κινητοποιήσεις συναδέλφων του για την ανάκληση της απόλυσής του).
Αν μη τι άλλο προκαλεί τουλάχιστον εντύπωση η κινητοποίηση 49 γνωστών διανοουμένων για μια εργασιακής φύσης διαφορά σε μια επιχείρηση, και προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση ότι η κινητοποίηση αυτή δεν γίνεται υπέρ του… αντικειμενικά αδυνάτου, του υπαλλήλου, αλλά υπέρ αυτού που απ’ τις αντικειμενικές οικονομικές συνθήκες βρίσκεται στη θέση του ισχυρού, υπέρ αυτού δηλαδή που την επομένη της απόλυσης η ζωή του συνεχίζεται κανονικά και δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας και το χειροπιαστό και διόλου «θεωρητικό» ζήτημα της επιβίωσης.
Ο γράφων δεν μπορεί φυσικά να μπει στην ουσία της εργασιακής διαφοράς, μιας και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τα διαδραματισθέντα στην επιχείρηση, από θέση αρχής όμως, φαντάζομαι, κάθε άνθρωπος που δεν είναι θαυμαστής της Μάργκαρετ Θάτσερ βρίσκεται στο πλευρό του εργαζόμενου και όχι του εργοδότη.
Το κείμενο όμως των 49 διανοουμένων, πέρα από την αρχική έκπληξη, σε μια δεύτερη ανάγνωση προκαλεί το λιγότερο οργή ακόμα και σε έναν «ουδέτερο παρατηρητή», βρίθει λογικών αλμάτων και γεννά ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους και μερικά, ρητορικά μάλλον, ερωτήματα. Λένε, για παράδειγμα, οι 49 στο κείμενό τους (ολόκληρο υπάρχει πλέον και στην ιστοσελίδα των εκδόσεων Άγρα και εύκολα μπορεί να το βρει κανείς): Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο έχουμε επί χρόνια συνεργασία με τον Σταύρο Πετσόπουλο και τις Εκδόσεις Άγρα και γνωρίζουμε όχι μόνο τη σπουδαία συμμετοχή τους στα γράμματα αλλά και τις εργασιακές συνθήκες απόλυτου σεβασμού του προσώπου των εργαζομένων και των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων τους που από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου επικρατούν σ’ αυτόν.
Πρώτον, πώς είναι δυνατόν να ξέρει ένας συγγραφέας ένας μεταφραστής ή ένας καθηγητής Πανεπιστημίου τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται οι πωλητές, οι αποθηκάριοι και οι κούριερ οποιουδήποτε εκδοτικού οίκου; Κατ’ αντιστοιχία, όταν παίρνουμε στα χέρια μας ένα καλοτυπωμένο βιβλίο, οποιουδήποτε εκδότη, ξέρουμε κάτω από ποιες συνθήκες δουλεύουν οι γραφίστες στα ατελιέ, οι πιεστές στα τυπογραφεία και οι υπάλληλοι των βιβλιοδετείων; Κατά δεύτερο, τι σχέση έχει η ποιότητα του εκδοτικού προϊόντος με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δουλεύουν οι υπάλληλοι του εκδοτικού οίκου; Με αυτή την «λογική», θα ήταν αυτονόητο ότι οι υπάλληλοι της αυτοκινοτοβιομηχανίας Πόρσε, για παράδειγμα, δουλεύουν σε έναν επαγγελματικό παράδεισο και ουδεμία συνδικαλιστική διεκδίκηση εκ μέρους τους θα ήταν επιτρεπτή, εφόσον το προϊόν της εταιρείας τους είναι το καλύτερο της αγοράς. Στην προκειμένη περίπτωση, το κείμενο στήριξης των συναδέλφων του Παλαιστίδη στην Άγρα και η απεργία στην οποία έχουν προχωρήσει με αφορμή την απόλυσή του θα έπρεπε να κάνουν τους υπογράφοντες περισσότερο επιφυλακτικούς.
Συνεχίζουν οι 49 διανοούμενοι στο κείμενό τους: Τις τελευταίες μέρες με οργή και θλίψη διαπιστώνουμε ότι με αφορμή την απόλυση εργαζομένου από τον εκδοτικό οίκο, υπό συνθήκες που ασφαλώς θα κριθούν από τα δικαστήρια, ο εκδοτικός οίκος επιχειρείται να εμφανιστεί ως διώκτης των συνδικαλιστικών ελευθεριών που εκφοβίζει και απολύει εργαζόμενους. Τίποτα δεν είναι αναληθέστερο από τους παραπάνω ισχυρισμούς και γι’ αυτό αισθανόμαστε την ανάγκη να προβούμε σε δημόσια δήλωση για να προστατέψουμε τις Εκδόσεις Άγρα από τη συκοφάντηση και το διασυρμό. Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σοβαρά. Καταρχάς γιατί αποτελεί «συκοφάντηση και διασυρμό» η όλη κινητοποίηση, τη στιγμή που η επιθεώρηση εργασίας σε πρώτη φάση γνωμοδότησε υπέρ του εργαζομένου. Επιπλέον, από πότε το κατοχυρωμένο δικαίωμα στη απεργία συνιστά σπίλωση για το κύρος μιας επιχείρησης; Άραγε οι υπογράφοντες δεν διεκδικούν για τον εαυτό τους το δικαίωμα στην απεργία ή στην προσφυγή στην επιθεώρηση εργασίας; Όσοι απ’ τους υπογράφοντες είναι εκλεγμένοι σε συνδικαλιστικά όργανα του επαγγελματικού τους κλάδου, θεωρούν ότι η απεργία συκοφαντεί και διασύρει τον εκάστοτε εργοδότη; Δέχονται μήπως οι, στην πλειονότητά τους, δημόσιοι υπάλληλοι που υπογράφουν να παραχωρήσουν τη μόνιμη και εξασφαλισμένη από το κράτος εργασιακή τους θέση; (Εργασιακή θέση που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, είναι εξασφαλισμένη ακόμα και όταν κάποιος παραμένει επί 30 χρόνια καθηγητής πανεπιστημίου δίχως να έχει δημοσιεύσει ούτε ένα επιστημονικό έργο).
Δεν θα επεκταθώ σε άλλα «προβληματικά», τουλάχιστον, σημεία της επιστολής (μερικά θέτουν εξόφθαλμα υπό αμφισβήτηση την ειλικρίνεια ορισμένων εκ των συντακτών και προσβάλουν τη νοημοσύνη μας• πώς μπορεί, για παράδειγμα να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στον εκδοτικό οίκο από την ίδρυσή του, το 1979, όταν τότε ήταν μαθητής. Ή πώς μπορεί να ξέρει κάποιος τι συνέβαινε στα 30 χρόνια λειτουργίας του οίκου όταν έχει γνωρίσει τον εκδότη μόλις πρόπερσι; Για να μην αναφερθώ και σ’ αυτούς που ζουν 500 χιλιόμετρα μακριά από την έδρα των εκδόσεων…) και θα αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα πνευματικού ήθους που ανακύπτουν από την ασυνήθιστη αυτή κίνηση των 49.
Ιστορικά, η συλλογή υπογραφών έχει χρησιμοποιηθεί ως μια συμβολική κίνηση υποστήριξης κάποιου αδυνάτου, κάποιου διωκόμενου ή κάποιου που βρίσκεται στην φυλακή ή γενικότερα κινδυνεύει. Η χρησιμοποίηση του μέσου αυτού για την υπεράσπιση ενός εργοδότη αν μη τι άλλο το ακυρώνει και διαστρεβλώνει την ιστορικότητα αυτής της πρακτικής. Επιπλέον, η κίνηση αυτή των 49 έρχεται να προστεθεί σε πρόσφατες συλλογικές τοποθετήσεις διανοουμένων κατά τον περσινό Δεκέμβρη που όλες είχαν αντιδραστικό πρόσημο, για να το πω όσο πιο κομψά μπορώ. Κάποτε αναφερόμασταν με θλίψη στη σιωπή των διανοουμένων. Φοβάμαι ότι ο καιρός που θα παρακαλάμε να μην πάρουν θέση δεν είναι μακριά.
Σε ιστορικές στιγμές κρίσης και κοινωνικής έντασης όπως αυτή που διανύουμε η θέση που παίρνει ο καθένας είναι κρίσιμη και ενδεικτική. Από την εποχή του Σωκράτη έχει οριστεί με τον πλέον εύγλωττο τρόπο ο ρόλος του καλώς εννοούμενου διανοούμενου. Είναι αυτός που σαν την αλογόμυγα ξυπνά το ράθυμο άλογο της Πόλης και για «ανταμοιβή» τον ποτίζουν κώνειο ή τον ρίχνουν στην πυρά. Δυστυχώς, εδώ και καιρό βλέπαμε διανοούμενους να διαγκωνίζονται ποιος θα πρωτομπεί σε κρατικές επιτροπές και think tanks, ποιος θα ελιχθεί με ρασπουτινική δεξιοτεχνία στο ακαδημαϊκό κατεστημένο και ποιος θα εξασφαλίσει από νωρίς την κρατικοδίαιτη σταδιοδρομία του, προωθώντας ταυτόχρονα όσους περισσότερους μπορεί από το περιβάλλον του. Η επιστολή που υπογράφουν οι 49 διανοούμενοι υπέρ των εκδόσεων Άγρα, φοβάμαι ότι εγκαινιάζει μια νέα εποχή κατά την οποία οι «άνθρωποι του πνεύματος» αυτοπρόσφερτοι θα τάσσονται εναντίον του κάθε αδυνάτου με εξευτελιστικό αντίτιμο μια επιμελημένη και καλαίσθητη έκδοση.

26/02/2010. επίκαιρα-τραγελαφικά. 5 Σχόλια .

εδώ σε θέλω ρε τσάκαλε.

ναι ρε είμαστε ουτοπιστές.

να κάνω μόνο μια ερώτηση σε σας τους ρεαλιστές.

ποια ουτοπία είναι πιο επικίνδυνη:
να ονειρεύεσαι ότι μπορεί να υπάρξει ένας κόσμος καλύτερος,
ή
να φαντασιώνεσαι ότι ζεις στον καλύτερο δυνατό κόσμο;

23/02/2010. επίκαιρα-τραγελαφικά. 6 Σχόλια .

πατρίς θρησκεία οικογένεια

ο εθνικισμός δίνει την έτοιμη ψευδαίσθηση της δύναμης και της υπεροχής σε όσους δεν έχουν καμία δύναμη και καμία υπεροχή σε προσωπικό επίπεδο.

η θρησκεία από την άλλη, δίνει την ψευδαίσθηση μιας πνευματικής ζωής, δίνει έτοιμες απαντήσεις σε υπαρξιακά, οντολογικά και άλλα προβλήματα και αντικαθιστά την κριτική και δημιουργική σκέψη εκεί όπου αυτές είναι επώδυνες ή αδύνατες.

η πατριαρχία εξασφαλίζει την επιβολή των παραπάνω φαινομένων, μέσω μιας πίστης στις «προαιώνιες» παραδόσεις.
η πατριαρχία, μέσω της καθυπόταξης του ασθενούς φύλου στο ισχυρό ή της νεαρώτερης ηλικίας στην «ωριμότερη» και κατά συνέπεια, της καθυπόταξης του δημιουργικού πνεύματος στην ωμή βία (δεν εννοώ, φυσικά, ότι ισχύει και στη φύση το σχετικό κοινωνικό στερεότυπο) αποτελεί τη βάση για το χτίσιμο οποιασδήποτε θεωρίας της εκμετάλλευσης. πατρίς και θρησκεία προφανώς δε γίνεται, χωρίς οικογένεια!

ο συνδυασμός εθνικισμού, θρησκοληψίας και πατριαρχίας δίνει το ακαταμάχητο μόρφωμα της απόλυτης ετερονομίας.
με λειτουργία συμπληρωματική από το ένα στο άλλο, σχηματίζουν ένα συμπαγές σώμα ιδεολογημάτων όπου το ένα λειτουργεί σαν απόδειξη του άλλου. ο θεός πατερούλης, η μαμά πατρίδα, που ως μαμά είναι και αδύναμη και χρειάζεται τζαμπουκαλεμένα παληκάρια να την υπερασπιστούν, ο πάτερ φαμίλια που αν είναι κακός παίρνει κακές αποφάσεις, αν είναι καλός παίρνει καλές αποφάσεις, όμως ούτε στιγμή δεν περνάει από το μυαλό κανενός το ενδεχόμενο οι αποφάσεις να ληφθούν σε ένα οικογενειακό συμβούλιο.

κάποιες έννοιες δε μπορείς να τις συζητήσεις με κάποιον που έμαθε από το μπαμπά του να υπακούει τυφλά: το πιο πιθανό είναι ότι θα του φανούν υπερβολικά ή εξωπραγματικά ή ουτοπικά αυτά που του λες, ή αν σε πιστέψει, τόσο το χειρότερο, σημαίνει οτι του έχεις επιβληθεί και στη συνέχεια θα προσπαθήσει να αντιγράψει ότι μπορεί από αυτά που του είπες.
αν μεγαλώσουμε λιγάκι την κλίμακα της παραπάνω πρότασης, έχουμε το εξής:
εμείς που καυχιόμαστε ότι δεν καταγόμαστε από φασιστόσογα και λέμε ότι μάθαμε να συζητάμε από το σπίτι μας, και έχουμε από μικρή ηλικία μάθει να εντοπίζουμε και να αποστρεφόμαστε τους φασίστες, εμείς οι ίδιοι κρυφογελάμε όταν μας πει και κάποιος για τα δικαιώματα των ζώων π.χ. ή για την καταστροφή της φύσης, όντας και μεις μεγαλωμένοι σε ένα αντίστοιχο φασιστόσογο με τους προηγούμενους, ίσως πιο εκλεπτυσμένο.
το φασιστόσογο αυτό το πιο εκλεπτυσμένο, αυτό το φασιστόσογο μεγάλης κλίμακας, θα μπορούσε χονδρικά να ονομαστεί δυτικός πολιτισμός, εμπεριέχοντας όλα τα επιτεύγματα αλλά και τα «επιτεύγματά» «μας» (και το μας είναι μεγάλη συζήτηση) αλλά και τους εαυτούς μας τους ίδιους.
αναθρεμμένοι μέσα στην ετερονομία, μόνο λίγο αντιλαμβανόμαστε την αυτονομία που τη φανταζόμαστε θολά.
το γεγονός ότι κάποιοι από εμάς αντιστεκόμαστε ή νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε στη μαζική αλλοτρίωση, δε σημαίνει ότι έχουμε απαλλαγεί από τίποτα από αυτά που μας περιβάλλουν, εφόσον ζούμε στον πλανήτη τους.
κι αφήσαμε τους εαυτούς τους ίδιους μας μες το γλοιώδικο περίβλημά τους, έτσι δεν το λέει;
αυτόν το στίχο τον παραπάνω θα τον τραγουδήσει πολλα χρόνια μετά το θάνατο του άσιμου ένας μαλλιάς φοιτητής που διαπίστωσε ότι σε κάποια συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, οι πορείες και οι καταλήψεις είναι μέηνστρήμ. αργότερα θα δηλώσει αβάν γκάρντ, αναρχικός και θα διαχωρίσει τη θέση του από το ζωικό βασίλειο, λες και υπάρχει τίποτα σοφότερο από το μηρμήγκι, που δε θα πάει ποτέ μόνο του να πέσει στη φωτιά, ενώ ο άνθρωπος θα πάει.
όπως λέει λοιπόν ο θείος (U!!!) επειδή ακριβώς η σοφία του ανθρώπου δεν έχει να κάνει με το ένστικτο αυτοσυντήρησης, ή τη γνώση, αλλά με τη δημιουργία, για το λόγο αυτό ακριβώς πρέπει να σκεφτόμαστε διπλά πριν αποκαλέσουμε κάποιον: ζώον.
διότι από τη μοίρα του ζώου δεν ξεφεύγει κανένας μας, εφόσον εξακολουθούμε να ετεροκαθοριζόμαστε, από τον ασπρομάλλη που κοίταξε τα χαρτιά μας και είπε «καλό,» τοποθετώντας στην ψυχούλα μας ελπίδες για μια ενδεχόμενή μας ένταξη σε ένα «αντεργκράουντ μεηνστρήμ» ή να εξαρτάται η αυτοεκτίμησή μας από τη γνώμη αυτού που μας επέλεξε για να μας κολακεύει.

πώς θα μπορούσες λοιπόν να ξεφύγεις από τη μοίρα του ζώου;
μόνο μη αφήνοντας τον εαυτό τον ίδιο σου μες το γλοιώδικο περίβλημά τους.

πρωτοπόρος είναι μόνο αυτός που πορεύεται μόνος του, όταν είναι κάμποσοι οι πρωτοπόροι τότε κάτι δεν πάει καλά με την πρωτοπορία.

το να δηλώνει κανείς άπατρις, έχοντας φτιάξει μια μικρή πατρίδα με στυγνές ιεραρχίες όπου αυτοτοποθετείται με έπαρση στο κέντρο σαν τον λυράρη που λέμε στα χωριά μας, κι ας μην ξέρει να παίζει, είναι γελοίο, όπως ο αναρχικός που έχει μια γκόμενα στο σπίτι να τον σιδερώνει και να τον μαγειρεύει, που λένε στα πιο βόρεια χωριά, ή έναν τύπο που βγάζει μανιφέστα ενάντια στις ιεραρχίες και ταυτόχρονα δηλώνει ιεραρχικότατα ότι υπήρξε ο καλύτερος πάρεδρος του χωριού!

θυμάμαι σε μια μίζερη εποχή που συναναστρεφόμουν με «μη ζώα» κάποιον που είχε επιτεθεί λεκτικά σε μία κοπέλα φίλη, επειδή ήταν θρήσκα.
θυμάμαι την παντελή έλλειψη επιχειρημάτων, τη γηπεδική του πόρωση, την τελείως ανθρώπινη σκληρότητα και έλλειψη κατανόησης.

δεν έχω δει ποτέ σε κανένα ζώο τέτοια αηδιαστική, βαθύτατα ανθρώπινη γκριμάτσα.

η σημαία, ο σταυρός και η εστία είναι σύμβολα μόνο, δεν αρκεί μονάχα να τα γκρεμίσεις, πρεπεί και να φροντίζεις συνεχώς να μη δημιουργηθούν στη θέση τους άλλα αντίστοιχα.

τα ζώα τέτοια σύμβολα δεν έχουν.

και οι άνθρωποι που δημιουργούν, είναι πιο κοντά στα ζώα.

όσο επιμένουμε να διαχωρίζουμε τη θέση μας από τα ζώα, χωρίς να νιώθουμε την ευθύνη του να είσαι άνθρωπος, τόσο γινόμαστε «άνθρωποι» από εκείνους που σε πνευματικό επίπεδο δε διαφέρουν καθόλου από μια ψόφια μπεκάτσα.

το θέμα δεν είναι να λέμε, χα! όμως τα ελάφια δεν κάνουν φίλους!
γιατί τα ελάφια μεν δεν κάνουν φίλους, αλλά κι αν κάνανε, τότε ακόμη θα είχαν κέρατα μονάχα για την αυτοσυντήρησή τους, και όχι ως έμβλημα πρωτοπορίας.

13/02/2010. Uncategorized. 5 Σχόλια .