devoted…

από μια συγκεκριμένη οπτική, όλοι οι άνθρωποι είναι αφοσιωμένοι σε κάτι.
σε πρώτη φάση βλέπουμε ανθρώπους αφοσιωμένους μέχρι το θάνατο σε κάποιον θεό, σε κάποια ιδέα, σε έναν εραστή ή μία ερωμένη.

στο δαμάζοντας τα κύματα του λαρς, η γυναίκα είναι αφοσιωμένη στον άντρα μέχρι θανάτου. όμως, και ο άντρας είναι αφοσιωμένος σε αυτήν, με το δικό του τρόπο. για αυτόν το πιο σημαντικό είναι η απελευθέρωση από το πένθος. για αυτήν, το πιο σημαντικό είναι η ζωή του άλλου, ακόμη και ρισκάροντας τη δική της.

η αφοσίωση ενός καμικάζι, με την πρώτη έννοια, ή μιας μαύρης αράχνης, φαίνεται παράλογη σε κάποιον (όπως εγώ) που πάνω από όλα βάζει τη ζωή των αθώων ανθρώπων.

diamonds are a girl's best friends

diamonds are a girl's best friends

η αφοσίωση ενός καμικάζι, με τη νεοελληνική έννοια, ή ενός έφηβου πορωμένου μεταλά που κόβει φλέβες για τον κινγκ ντάιαμοντ, είναι πολύ αντίστοιχες περιπτώσεις με τις δυό προηγούμενες.
τα μυαλά στα κάγκελα είναι εδώ το πιο σημαντικό, η αφοσίωση η ίδια.
το είδωλο, μπαίνει τώρα σε δεύτερη μοίρα.

έτσι, η αφοσίωση μπορεί να αναδειχθεί εύκολα στον πιο ίσιο δρόμο προς την ανελευθερία και την ετερονομία. δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο συντηρητισμός λιμνάζει στα πιο ευλαβικά και ευσεβή ύδατα.

πρότυπα, ιδανικά, είδωλα, μέντορες, καθοδήγηση, υποδείγματα, αλλά και αντι-πρότυπα, εναλλακτικά ιδανικά, ριψοκίνδυνοι μέντορες και «αντισυμβατική» καθοδήγηση, όλα αυτά είναι σταυροδρόμια στο δρόμο για την υποταγή.

κάποιος που θέλει το καλό σου, αν έχει κάτι να σου πει, το πρώτο πράγμα είναι «κρίνε μόνος σου.»

_______________________________________

ωραία τα λέμε και όλα αυτά ακούγονται όμορφα, σαν έκθεση της έκτης δημοτικού.
τα αδιέξοδα ξεκινάνε όταν κινητοποιούνται οι άπειρες σοφιστείες των ιεροκηρύκων όλων των αιώνων που προηγήθηκαν.
λέει ο ρασοφόρος:

πωπω πόσο αμαρτάνετε βρε παιδί μου!

πωπω πόσο αμαρτάνετε βρε παιδί μου!

είσαι ελεύθερος να επιλέξεις το δρόμο του καλού ή το δρόμο του κακού.
αν μιλήσεις για νίτσε, πα να πει ότι ήδη διάλεξες το δρόμο του κακού, χαχα.
έτσι η ανελευθερία και η ετερονομία ντύνονται τα ρούχα της ελευθερίας βούλησης.
το ανεκδοτάκι που έλεγα τις προάλλες, είναι αυτό ακριβώς το πράγμα: PhD in Theology, αφού δε μπορούμε να πολεμήσουμε τη φιλοσοφία, ας θεολογίσουμε φιλοσοφικά, εν ολίγοις ας παπαρολογίσουμε!
είδατε κύριε σουφλιά, η έκφραση ταιριάζει και στους κόρακες!

τι προτείνω λοιπόν, να διολοστείλουμε την αφοσίωση altogether?
μα δεν υπάρχει τίποτα ανθρώπινο που να γίνεται χωρίς αφοσίωση.
τότε, μήπως έχω καμιά πρόταση για το ποια αφοσίωση είναι καλή και ποια είναι κακή;
έλεος, δεν είμαι ρασοφόρος!
η μαγική λεξούλα σήμερα είναι η λέξη ανοχή.

Advertisements

20/08/2009. επίκαιρα-τραγελαφικά.

3 Σχόλια

  1. NeverOnAir replied:

    «Η ιδεολογία! Αυτή δίνει την απαιτούμενη δικαίωση στο κακούργημα και την απαραίτητη μακρόχρονη σταθερότητα στον κακούργο.Αυτή είναι η κοινωνική θεωρία που κάνει τις πράξεις του να φαίνονται καλές τόσο στα δικά του μάτια όσο και στα μάτια των άλλων,έτσι ώστε να μην ακούει μομφές και κατάρες,αλλά επαίνους και εγκώμια.»

    Από το βιβλίο
    «Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ»
    Αλεξάντερ Σολτζενίτσιν

  2. κ.κ. replied:

    Εγώ με τις ιδέες μου
    (από το http://stixoi.info/)

    Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
    Μουσική: Νικόλας Άσιμος
    Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Λεονάρδου & Νικόλας Άσιμος ( Ντουέτο )

    Εγώ με τις ιδέες μου
    κι εσείς με τα λεφτά σας,
    νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
    δε θέλω την κουβέντα σας
    ούτε τη γνωριμιά σας.

    Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
    κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
    θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
    και άμα ξεμεθύσω
    σας λέω και γκοντμπάι.

    Και οι θεοί σαν πείθονται
    εάν υπάρχει ανάγκα,
    για πόλεμο δεν έκανα
    ποτέ εγώ το μάγκα
    και ούτε νεροπίστολο
    δεν έχω στην παράγκα.

    Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
    κανένα δε θα αφήσω
    εμένα να κερνάει,
    Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
    χιλιάδες δυο αλήθειες
    ο πόνος μου γεννάει.

    Εγώ στα δίνω έτοιμα
    κι εσύ τα θες δικά σου
    λιγούρα που σε έδερνε
    παρ’ όλα τα λεφτά σου
    και ούτε στο νυχάκι μου
    δε φτάνει η αφεντιά σου.

    Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
    χωρίς καμιά ουσία εσύ
    θα τα τινάξεις.
    Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
    δεν ξέρεις καν το λόγο
    για να με υποτάξεις

  3. issipap replied:

    @ neveronair,
    μην ξεχνάμε βέβαια ότι ειδικά σε καιρούς ακροδεξιούς όπως η περίοδος που διανύουμε, καλό θα ήταν να μη δείχνουμε μόνο τη μία πλευρά.
    μία από τις πιο χυδαίες «ιδεολογίες» της εποχής μας είναι η άτυπη επιστροφή του ιδιωνύμου (βλ. αντίδραση της αρχιεπισκοπής στην ταινία γαβρά) και η όλη φασιστική επιχειρηματολογία κάτι κατακαθιών όπως ο άδωνις γεωργιάδης, που πλέον είναι καθημερινές μπουμπουνιέρες στους τηλε-δέκτες των νεοελλήνων.
    μεσούσης τέτοιας αποπνικτικής και σκοταδιστικής πολιτικής ατμόσφαιρας, είναι άστοχο να μιλάμε μονομερώς για καθεστώτα που ηττήθηκαν στο παρελθόν.
    η ιδεολογία δεν είναι a priori κατακριτέα, αλίμονο!
    τα ιδεολογήματα που είναι πιο επικίνδυνα στις μέρες μας είναι τα διάφορα τραγελαφικά των κάθε λογής καρατζαφέρηδων, παπαθεμελήδων, γιανναράδων, και άλλων τέτοιων επικίνδυνων τύπων.

    έτσι, οφείλουμε νομίζω να μιλάμε πιο συνολικά για τα γεγονότα.
    εγκλήματα στα γκούλαγκ, εγκλήματα και στο γκουαντανάμο, και μάλιστα τα τελευταία δεν είναι παρελθοντικό γεγονός αλλά συνεχίζεται και στις μέρες μας.
    επίσης, ο στρατός κατοχής στο αφγανιστάν δεν αποχώρησε ακόμα.
    τις προάλλες πέθανε κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες» ένας πολωνός φαντάρος στο αφγανιστάν.
    ποιο καθεστώς τον έστειλε αυτό τον νέο άνθρωπο ίσια στο θάνατο;

    να τα λέμε όλα λοιπόν!
    όπως λέει ένας φίλος μπλόγκερ:
    «Αν εμένα μου ζητήσουν αύριο έναν πίνακα για τον Εμφύλιο κι εγώ βάλω από τη μια τους ΕΑΜίτες να σφάζουν κι από την άλλη τους Γερμανοτσολιάδες -και μετά πάνε αυτοί και κόψουν στη μέση τον πίνακα και δείχνουν μόνο τους ΕΑΜίτες, αυτό δεν θα είναι αλλοίωση του έργου μου;»
    (λευκός θόρυβος
    http://themotorcycleboy.blogspot.com/2009/08/blog-post_11.html)

    εκεί το θέμα ήταν η λογοκρισία στο φιλμ του γαβρά, αλλά είναι τα ίδια πράγματα που ισχύουν κι εδώ:
    αν θέλουμε να κρίνουμε τις ιδεολογίες, ας τις βάλουμε όλες στο στόχαστρο, κι ας προσπαθήσουμε να είμαστε αντικειμενικοί.
    να μιλάμε για το στάλιν και το χίτλερ, αλλά να μην ξεχνάμε και τον μακάρθυ και τον τσώρτσιλ.
    άλλωστε, ο Δεύτερος Ψυχρός Πόλεμος είναι σε εξέλιξη…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: