αβανγαρδ ξανά

η αίθουσα συναυλιών.
μουντή, επίσημη, κοινωνικά μονοσήμαντη, αμείλικτα εξουσιαστική.
έτσι όπως την περιγράφει ο christopher small στο musicking, που σύντομα θα το δούμε και στα ελληνικά, και μάλιστα σε άψογη μετάφραση (άκου που σου λέω.)
ή έτσι που την περιέγραφε ο μπουλέζ, που λες, σε κάτι οργισμένα εφηβικά κείμενα, τότε που ήθελε να ανατινάξει τα μουσικά θέατρα και τις αίθουσες συναυλιών, τότε τέλοσπάντων που δεν ήξερε ακόμη τι θα πει ετήσια παχιά επιχορήγηση της γαλλικής κυβέρνησης.

το κοινό:
μια από τα ίδια.
σαν τους καλεσμένους στο γλέντι μετά από κρητικό γάμο, περιμένουν με ανυπομονησία τις μακαρούνες με τον αθότυρο.
το γαστρονομικό αγαθό,
την Τέχνη.

ο γκαλλιτέγνης.
καθώς είθισται ενδεδυμένος
καθώς είθισται μασκοφορεμένος,
τη μάσκα της ευπρέπειας.
άριστα,
καθώς είθισται,
προετοιμασμένος.

το γκαστρονομικό αγκαθό:
γκουίρο, η τέχνη της διατήρησης των Δυνάμεων ή πώς να κάνετε φασαρία χωρίς να πειράξετε τίποτα.
σας γκαμώ το σμπίτι ρε.

φυσικά, το αντεπιχείρημα δίνεται από τους ίδιους τους βλάκες που σχολιάζουν από κάτω:
κάποιος σλίζυ λοιπόν λέει:
I must say, even as a student of music, I find this horrible. People will say that I’m ignorant or close minded. But honestly, I cannot imagine anyone truthfully enjoying this piece. I agree with alexioco, even my 3 yr old brother can do something like this…
πρώτον, μαλάκα, το ότι είσαι στούντεντ οφ μούζικ δε σημαίνει τίποτα για το πόσο αντιλαμβάνεσαι μια αισθητική κατεύθυνση. πρώτη υποχώρηση στους σημαιοφόρους της «ρομαντικής αβανγκάρντ» (χαχαχα μη χέσω) αλλά ταυτόχρονα και στους τροχονόμους του μονόδρομου-νόιζις, ε ρε τιχαλόβεργα που θέτε.
δεύτερον, μαλάκα, το να μπορεί το 3χρονο αδερφάκι σου να παίξει αυτό το πράγμα είναι το μεγαλείο και για το αδερφάκι σου, και για το κομμάτι, βλάκα κολλημένε ετερόνομε ανταγωνιζόμενε της συμφοράς.

τα λέω αυτά, για να μη μου πούνε πάλι ότι δε βλέπω τη μια πλευρά.

αλλά υπάρχει και η πλευρά νάμπερ του:
ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης μιας πρωτοπορίας η οποία βγάζει μεν φλούμπες με το μουσικό υλικό του παρελθόντος και κάνει τα πάντα για να το αλλάξει, διατηρεί όμως ή μάλλον συντηρεί με κάθε μέσο και πάση θυσία:

την αίθουσα συναυλιών, μουντή και απρόσωπη,
την ετερονομία του κοινού, που περιμένει το καλλιτεχνικό γεγονός ως μάννα εξ ουρανού,
το ντελίβερυ προφάιλ του καλλιτέχνου.

εν ολίγοις, ρε ούστ απο κει…

Advertisements

30/07/2009. γούστα και άλλα....

One Comment

  1. issipap replied:

    το βιδεάκι τελειώνει ακριβώς τη στιγμή που αρχίζει το χειροκρότημα, δυστυχώς.
    τι καλά που θάτανε, αν είχαμε βιδεάκι τις φατσούλες του κοινού, να δούμε
    φατσούλες ενθουσιαζμένες από το γεγονός ότι δεν παίζει νότα,
    φατσούλες αγριεμένες που δεν ακούσανε σολφαμιντο,
    φατσούλες χεζμένα χαμογελαστές μην τους πάρουν χαμπάρι από δίπλα, προσποιούμενοι ότι
    τους άρεζε/
    δεν τους άρεζε
    αντίστοιχα.

    και το ντιμπέιτ συνεχίζεται εις τους αιώνας των αιώνων αμήν, σαν ποδοσφαιρική αναμέτρηση.

    αυτό το απλό λέω:
    δε με νοιάζει η ιστορική συνέχεια του κόμπλεξ σας, μαλάκες.
    το πε κι ο κορνήλιος, δεν μπορείς να πας πιο πέρα από τον αισχύλο.
    μπορείς να πας όμως αλλού.

    βάλε τώρα το κοστουμάκι σου και πέσε και παίρνε μαλάκα υποκλίσεις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: