avant garde

χεχεχε, πάλι με τα ποντίκια τρώγομαι.
αλλά γι’αυτό το έφτιαξα το μπλογκ, για να ξεκατινιάζομαι.

στο ελλαντιστάν όλα λειτουργούν με μια μικρή διαφορά φάσης, ως γνωστόν.
έτσι, πράγματα που γίνονταν στην τέχνη πρίν από 3 ή 4 δεκαετίες, η ελλάντα τα ανακάλυπτε μόλις πριν από 1 ή 2 δεκαετίες.
επίσης, είναι γνωστό ότι τα ρεύματα και οι μόδες της τέχνης φτάνουν μέχρι τα αυτάκια των μουσικών πάντα τελευταία και καταϊδρωμένα.
έτσι, τα πράγματα που γίνονταν στον κόσμο τον πολιτισμένον πριν από 3 ή 4 δεκαετίες και τα ανεκάλυπταν οι εν ελλάντι εικαστικοί, ποιηταί κτλ πριν από 1 ή 2 δεκαετίες, αυτά τα ίδια πράγματα ξεφυτρώνουν σαν κερατάκια πίσω από τα αυτάκια των πρωτοπόρων αβανγαρδιστών συνθετάμπουρων τώρα δα που μιλάμε, έλα φρέσκο πράμα σου λέω!

ένα τέτοιο πράμα πολυσυζητημένο στη δεκαετία του ’60 είναι και η αντιτέχνη.
ένα κίνημα που έφερε τα πάνω κάτω στην κριτική και που έκανε πολλά αξιόλογα αντι-έργα και κόντεψε να γκρεμίσει τα θεμέλια του δυτικού «ορθολογισμού», πριν πάρει κι αυτό το δρόμο που πήραν κι άλλα τέτοιας λογής κινήματα, «από δώ πήγαν κι άλλοι:» το δρόμο της ιδρυματοποίησης.

η αντιτέχνη ως διάθεση και συνειδητή αυτοκαταστροφική διαδικασία μπορεί να φέρει στην επιφάνεια την πιο αυθεντική δημιουργικότητα.
μπορεί να καταστρέψει μέσα σε μία απλή μαγική στιγμή στερεότυπα αιώνων, όπως το ζήτημα της Απόλυτης Αλήθειας του Καλλιτέχνη, και άλλα τέτοια κουλά.
τελικά η αντιτέχνη έιναι εργαλείο οικειοποίησης των πιο ακριβών και των πιο ευαίσθητων περιοχών της σκέψης και του υποσυνείδητου, είναι μια τελευταία πόρτα για τα παιδικά μας χρόνια.
εν ολίγοις, η αντιτέχνη είναι καλή φάση.

όταν δημιουργήθηκαν οι 6daEXIt, υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για δημιουργικότητα.
συλλογική προσπάθεια, κανένα αρχηγηλίκι από πουθενά, αυτοσαρκασμός διάχυτος, καμιά σοβαροφάνεια, το τυχαίο παντού, ενθουσιασμός, μη παγιωμένα πράγματα, ήταν η εποχή που και ο γερμανός δεν είχε ακόμη βγάλει τα κέρατα του κομπασμού και του στυλιζαρισμένου αστυλιζάριστου ή αλλιώς determined free style, χαχα, ρε πού τους βρίσκω αυτούς τους όρους!
σ’εκείνη την εποχή υπήρχαν χαρακτηριστικά στην ομάδα που κάνανε μπαμ από χιλιόμετρα, η άναρχη ενέργεια μιας πανκ παρέας αντι-μουσικών είχε όλη την αυθεντικότητα που χρειαζόταν για να ξεσηκώσει τους άνετους ακροατοθεατές του άνετου θεατρακίου και να τους κάνει να χαμογελάνε σα χαζοί και να έρχονται μετά με χαρά να λένε μπράβο μπράβο μπράβο ρε παιδιά ωραία ήτανε.

εδώ αρχίζει η κατηφόρα:
«πωπω, άρεζε και στον πα(x2)jimmy, και σ’αυτόν και στον άλλον, για δε ρε, μπα να είμαστε τελικά σπουδαίοι

ακολουθεί το μεγάλο βήμα της ανεξέλεγκτης κατρακύλας:
η αποδοχή της πρότασης συνεργασίας με τους dissonart.
οι dissonart τι σχέση θα μπορούσαν να έχουν με τους 6daEXIt?
καμία.
από τη μια ένα σχήμα αποτελούμενο από άρτιους μουσικούς που μελετάνε συνέχεια βελτιώνονται και εξελίσσονται, με καλλιτεχνικό διευθυντή, με ρεπερτόριο ζόρικο, εν ολίγοις ένα σχήμα πρωτόγνωρο και γελοιωδώς παράταιρο με την ελλαντιστανική πραγκματικότητα.
από την άλλη ε μπάντς οβ φρήκουλς, με τα αυθεντικά χαρακτηριστικά που προανέφερα, κάνε ένα κόπο δέκα αράδες πιο πάνω να δεις. Μόνο που αυτά τα χαρακτηριστικά ακριβώς δεν διατηρήθηκαν σε όλους εξίσου αναλλοίωτα, όπως αποδείχτηκε σύντομα…
το αποτέλεσμα;
όλοι αναρωτιόμασταν, τώρα αυτοί τι δουλειά έχουν μαζί μας, αντί να αναρωτιόμαστε τι δουλειά έχουμε εμείς μαζί τους.
φυσικά όλο το ζήτημα ήταν πώς θα βγει το φίδι από την τρύπα.
το φίδι ονομάζετο μίνου και το τερατούργημά της ήταν η αφορμή της συνεύρεσης αλλά και ο καταλύτης της διάλυσης.
εδώ σε θέλω, κάβουρα:
της λές α γαμήσου μωρή κεράμίνου κι εσύ κι ο άρρωστός σου, ρισκάροντας την προοπτική συνεργασίας ποτέ ξανά με τους παιχταράδες, ή κάθεσαι και πίνεις όλη τη σκαταδούρα και δε λες και κουβέντα;
το δεύτερο έγινε και η ευθύνη για αυτό ήταν συλλογική.
και επειδή ακριβώς η ευθύνη ήταν συλλογική, θα μπορούσαν να βγουν πολλά συλλογικά συμπεράσματα, αλλά τέτοιες κουβέντες είχαν αρχίσει πια να γίνονται ψιθυριστά, ανάμεσα σε άγουρα κεφαλάκια που μόλις είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν.
έτσι, Μεγάλες Ιδέες άρχισαν να γεννιούνται και ήταν πια αργά για οποιαδήποτε αυτοκριτική.
το «πού πα ρε καραμήτρο» έμεινε εντοιχισμένο μέσα σε τοίχους σιωπής και τό’φαγεν η μαρμάγκα.

η συνέχεια είναι το αποτέλεσμα αυτής της φριχτής ανακολουθίας:
εμ παρεϊστικο τσογλαναριάτο του χαβαλέ, εμ φιλοντοξίες και κομπαζμός και η συνακόλουθη μεγαλοϊδεατίωση.
εμ shαμπού εμ κονdίσιονερ.
η πρώτη που την πλέρωκε ήτο η αυθεντικότης, όπως πάντα.
οι καινούριες ιδέες άρχισαν να τετραγωνίζονται ή να καταστέλλονται εν τη γενέση, «αυτό το κλείσαμε», «δεν αλλάζουμε τίποτα», και το χειρότερο: ένα υφάκι αυταρέσκειας και σούπερ ελίτ μαλακίας απλώθηκε σε μερικά χαρούμενα μουτράκια.
σε σημείο που να λένε «εμείς είμαστε κι άλλοι δεν είναι» και τέτοια.
αυτό δεν συνοδεύτηκε από καμία συλλογική δουλειά πάνω σε όλα αυτά τα πράγματα και τους καινούριους στόχους που βάλανε κάποια μέλη της ομάδας.
ένα ηγετικό τρίγωνο αναδύθηκε, παραπέμποντας σε άλλες ομάδες της σαλόνικας.
όλα άρχισαν να μοιάζουν με αυτό που μισούσαμε.
αλλιώς είναι βέβαια να βρίζεις τις δάφνες κι αυτούς που πάνω τους στρογγυλοκάθονται, κι αλλιώς να είσαι μια δαφνουκλάρα να! με το συμπάθιο.
______________________________________________

τα δικά μου συμπεράσματα είναι προφανή:
1. κάποιοι άνθρωποι δε μπορούν να διαχειριστούν την αυτοπεποίθηση την άρτι αφιχθείσα, παρά μονάχα μετουσιώνοντάς την σε ωραιότατο και πληρέστατο ολοκληρωτισμό ΑΑ ποιότητος.
2. άμα θες να κάνεις ομάδα που να λειτουργεί συλλογικά, στέυ εγούι από προφέσορες ή γουάνα μπη προφέσορες. Η εξαίρεση ήταν μία και την έκανε γι’αλλού, όπου και βολοδέρνει.
3. όταν ένα αστείο γράφεται σε Βιβλίο Χιούμορ, το χιούμορ παίρνει ξουράφι και χαρακιρώνεται. Έτσι απλά.

______________________________________________

όταν η αντι-τέχνη οργανώνει σουαρέ, γελάει και ο αρχικρετίνος ο «ενδεχομένως.»
ναι ρε, το σαμαρά εννοώ.
δεν είδες πόσο τού’ μοιασες, μαλάκα;

Advertisements

11/07/2009. γούστα και άλλα....

10 Σχόλια

  1. σκελετούλα replied:

    «αλλιώς είναι βέβαια να βρίζεις τις δάφνες κι αυτούς που πάνω τους στρογγυλοκάθονται»
    αααααχαχαχαχαχα! θα γελάω δεκαπέντε μέρες με την παρομοίωση! τέλειο αν και είναι μόνο για τους μυημένους έτσι; ;-)
    ωραία τα λες. πιο πολύ είναι αυτό το ζήτημα της συλλογικότητας που απασχολεί και που απειλείται τόσο εύκολα όχι όμως μόνο στο επίπεδο της δημιουργίας αλλά και της ε υ θ ύ ν η ς. πού ήταν η φωνή όοοολων των υπολοίπων όταν ο γερμανός έβγαλε τα δόντια του και τα τσιράκια τις μάσκες τους; γιατί επιμένουμε να θέλουμε τον εκάστοτε αρχηγό και τους αντίστοιχους ασφαλίτες του; (εντάξει, αυτή η λέξη ήταν ολίγον χοντρή…) οι 6daEXIt, αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν ακόμη, είναι εν δράσει και έχουν και νέα μέλη κάθε τόσο. έτσι δεν είναι;

    χαιρετώ

    υγ. σόρι κιόλας αλλά ο/η/το «μίνου» τι είναι;

  2. issipap replied:

    α δε φταίω εγώ, η πουτάνα η πραγματικότητα κι οι βουρλισμένοι χρόνοι το φέραν έτσι, ώστε να δημιουργηθεί αντίστοιχο τρίγωνο με αυτό που ξέρεις και στο οποίο να είναι συμπλεγμένοι αυτοί ακριβώς που βρίζανε το πρώτο! τι δυσωδία, χαχαχα…

    δεν έχεις δίκιο, όταν άρχισαν να γίνονται τα ευτράπελα τα πολλά, αντιδράσαμε αμέσως, και δεν ήμουν μόνο εγώ. Όλοι παρμένοι ήταν και ό καθένας με τον τρόπο του πήρε θέση. Απλά εγώ αποχώρησα θεαματικά ενώ κάποια παιδιά έμειναν γιατί θεώρησαν ότι κάτι θα αλλάξει, φύγαν κι αυτοί λίγο αργότερα, τέλος πάντων…

    νέα μέλη;
    μα είναι σαφές ότι με όρους υψηλής ραπτικής ΤΩΡΑ η ομάδα πάει καλά, τώρα τη χαίρονται όλοι οι διανοούμενοι του και καλά, θα έχει ψωμί το πράμα σιγά σιγά.

    με λυπεί βέβαια γιατί υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου πεταμένο εκεί μέσα, και ειδικά σ’αυτούς που αποδείχτηκαν τα μεγαλύτερα κρετινολαμόγια.

    γιατί θέλει ο κόσμος να έχει έναν αρχηγό και τους ασφαλίτες του;
    το ερώτημα είναι λίγο άκυρο στη συγκεκριμένη περίπτωση:
    όταν έχεις ένα πιτσιρίκι ψιλοάβγαλτο και του πεις, πάμε ομάδα, χωρίς αρχηγούς, θα σου πει εντάξει.
    άμα μετά εσύ τη δείς υπεροψία και αρχίσεις τα καπετανηλίκια, πάλι εντάξει θα σου πει.
    το πρόβλημα λοιπόν στη συγκεκριμένη περίπτωση το έχει ο και καλά καπετάνιος, που δεν ξέρει τι θέλει. Ή μάλλον ξέρει, αλλά και γιατί δε μας το λες ρε κολλητέ….

    υγ. το μίνου άστο, είναι πολύ πονεμένη ιστορία… άμα ξανανεβώ με το καλό…

  3. σαμσών replied:

    άλλη μια θλιβερή ιστορία που η φιλοδοξία τρυπώνει στα σαγόνια, ανάμεσα στα δόντια εκεί στον ουρανίσκο τρίβεται, πάνω στη γλώσσα πέφτει κολυμπά στα σάλια καθως γίνεται εν τέλει τερηδόνα που θα τη κουβαλάς αιώνια μετά. μοιάζει όντως για θλιμμένη ιστορία.
    δίδαγμα.
    πλένε τα δόντια σου.

    πρτφ

  4. issipap replied:

    πλένε τα δόντια σου- θαρρείς πως βρήκες τη συνταγή την πονηρή, ε;
    δεν αρκεί φίλε μου αυτό:

    αφού έπλυνε τα δόντια του προσεχτικά και έκανε και πλύσεις με γκλιστερίν,
    κοιτάχτηκε στον καθρέφτη για μια ακόμη φορά.
    δε μπορούσε να μη θαυμάσει την τέλεια οδοντοστοιχία που κοσμούσε το τέλειο πρόσωπο!
    α, αυτό πρέπει να το δουν κι άλλοι, είπε, ενώ τα μάτια του δεν ξεκολλούσαν από το είδωλο στον καθρέφτη.
    επιτέλους, ιδού η απλή, φυσική, απέριττη ομορφιά!
    επιτέλους, μια σκληρή απάντηση στην βαρετή και προβλέψιμη σημειογραφία της παραδοσιακής οδοντοστοιχίας.
    επιτέλους, μια οδοντοστοιχία-μοντέλο, χωρίς τερηδόνα, χωρίς την παραδοσιακή φιλοδοξία του τονικού του ντεμοντέ του νότα
    επιτέλους, έφτασε η στιγμή να εγκαινιάσουμε το νέο μονόδρομο
    από το ντάρμσταντ στο γκράτς, ένα τσιγάρο δρόμος…

  5. billakos replied:

    καλά κάνεις και τρώγεσαι!
    περιγράφεις υπέροχα μια κατάσταση που μου έχει αφήσει κι εμένα »διάσπαρτα» συναισθήματα…!
    αρχικά σκεφτόμουν να γράψω τις περιπετιές μου στη »χώρα των 6daEXIt», αλλά ποιό το νόημα?
    θα αφιερώσω ενα »ποιηματάκι» σε όλους μας…

    ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ Ή ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ?
    ΙΔΟΥ Η ΑΠΟΡΕΙΑ…(!)

  6. issipap replied:

    αχαχα, οι περιπέτειες του μπιλάκου στη χώρα των εξηνταέξιτ, κάτι σαν τη χαρντκορ βέρσιον της άλις ιν γουόντερλαντ θα έβγαινε!
    (το «χαρντκορ» βέβαια, μόνο με την έννοια που ξέρει και καταλαβαίνει ο τέρενς κουήηρκ:
    «τι μουσική ακούς; τι λες κορίτσι μου; χαρντκόρ; Χαρντκόρ κοπέλα μου είναι σκληρό πορνό!!!»
    κι άσε τις συμπαρουσιάστριες να βγάλουν το φίδι από την τρύπα!…)

    βλέπω κι εσύ τον αμλέτο τον δουλεύεις καλά, ε; χεχε…
    είτε δημιουργική καταστροφή, είτε καταστροφική δημιουργία, το θέμα είναι να μη γινόμαστε αυτό που βρίζαμε, έτσι νομίζω εγώ.

    περιμένω με αγωνία και λαχτάρα το ποιηματάκι σου!

  7. billakos replied:

    το ποιηματάκι μου…:

    το βάζο με το γλυκό
    είναι κρυμένο στο πιο ψήλό ράφι
    όνειρα στιβάζω στο πάτωμα
    και κάθε φορά σημειώνω στον τοίχο το ύψος μου, μ΄ένα καρφί
    όλο και πιο κοντά…
    πιο κόντά…
    σχεδόν το φτάνω
    χρειάζεται μόνο να ποδοπατήσω μερικά μου όνειρα ακόμα

    αθήνα,14/7/2009

  8. issipap replied:

    οκ φίλε, στήνω κόλο.

  9. Utopia replied:

    Ποιος είπε πως τα σημάδια ήταν ευνοϊκά για το ταξίδι;

    [κόψε κι εσύ το τσιγάροοο]

    Την καλησπέρα μου!

    :)

  10. issipap replied:

    ευνοϊκά σημάδια;
    όποιος και να το πε, ή μας δούλευε ή τον είχαν δουλέψει άλλοι.
    σε κάθε περίπτωση, η δουλειά είναι ρολόι.
    καπνίζω λίγο, συμβολικά.
    το τσιγάρο μου χαλάει τη γεύση του γλυκού…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: