διπλή αλληγορία

1

Ένας άνθρωπος ή μάλλον η σκιά ενός ανθρώπου έχει σωριαστεί σε μια μεριά της υγρής και σκοτεινής σπηλιάς. Είναι λαβωμένος από τις μάχες με τους άλλους, με τη φύση, με τον εαυτό του. Απλώνει τα χέρια του τριγύρω και βρίσκει σάπιες ρίζες από ένα πιο γόνιμο παρελθόν:
αυτές οι ρίζες είναι η ελπίδα του, η καταγωγή του και ο θάνατός του.
Από τα περασμένα μεγαλεία και τη δόξα που αφηγούνται οι παλιοί δεν έχει απομείνει πια τίποτα μέσα στη σκοτεινή σπηλιά, εκτός από αυτές ακριβώς τις σάπιες ρίζες. Αυτές υπόσχονται ότι μια μέρα θε νά’ρθει το φως, αυτές υπόσχονται ότι κι ο μαρμαρωμένος βασιλιάς θε να ξυπνήσει και με το χρυσό σπαθί του να κατασφαγιάσει τις ενοχλητικές σκιές που κινούνται απειλητικά στα τειχώματα του σπηλαίου.
Μια φλόγα τρεμοπαίζει στο κέντρο της σπηλιάς. Εκεί του αρέσει να καρφώνει τα μισότυφλα μάτια του για ώρες και να ξεχνιέται, να ξεχνάει την αναπηρία του, να ξεχνάει τις σκιές, να ξεχνάει το θάνατο.
Κάπου κάπου ο άνθρωπός μας έχει επισκέψεις. Έρχεται κάποιος από έξω, με γνώσεις, με πτυχία, με χαρτιά, περγαμηνές, πράγματα θαυμαστά και ελπιδοφόρα. Κηρύττει την Αλήθεια, λέει πράγματα κάπως ακαταλαβίστικα αλλά τόσο μα τόσο όμορφα, ότι ξέρει -λέει- τον τρόπο για να σακατέψει τις απειλητικές σκιές που σέρνονται στους τείχους, ότι η φλόγα που σιγοκαίει στο κέντρο της σπηλιάς έχει βλάψει τον σωριασμένο μας σακάτη, ότι Αυτός θα τον αρπάξει και θα τον εξυψώσει, θα τον λυτρώσει, θα του δώσει το Νόημα που χάθηκε παλιά- κανείς δε θυμάται πότε.
Το μόνο πράγμα που του ζητάει είναι να καλλιεργεί κρυφά και με φροντίδα ένα κουκί. Αυτό το κουκί -λέει ο σοφός- να μην το φάει, αλλά κάθε τέσσερα χρόνια να το θερίζει και να του το δίνει. Κι αυτός για αντάλλαγμα, θα περνάει συχνα πυκνά για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και θα τον εξευμενίζει, θα του χαρίζει ψήγματα της Αληθείας, θα του μεταφέρει εικόνες του Αληθινού Κόσμου, που μόνον αυτός έχει δει. Καμιά φορά ο σακάτης μας βαριέται το γυρολόγο και δίνει το κουκί του σε άλλον για αλλαγή. Κι έτσι από τετραετία σε τετραετία υπάρχει πάντοτε μια κάποια ποικιλία.
Ο μίζερος κι ανήμπορος σακάτης μας έχει πάθη απωθημένα. Μέσα στο μισοσκόταδο λίγα μπορεί να δει, αλλά έχει αισθήσεις που τις καλλιεργεί με φροντίδα, όπως και το κουκί του. Τρέφει αγάπη δυνατή για τη ρίζα, το σάπιο απομεινάρι των αρχαίων χρόνων. Δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτήν, ξέρει μόνο ότι αυτή η ρίζα έδωσε κάποτε ζωή και φως σε ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως ξέρει καλά ότι αυτός και μονάχα αυτός είναι ο κληρονόμος, ο μοναδικός απόγονος της Αυτοκρατορίας της Ρίζας.
Επίσης μισεί τις σκιές που σέρνονται στους τοίχους.
Φοβάται ότι αυτές θέλουν να του κλέψουν τη ρίζα ή το όνομα της Ρίζας, και υποψιάζεται ότι αυτές ακριβώς οι σκιές ανήκουν στα πλάσματα που ζουν εκτός των τειχών, στους ανθρώπους που ζουν ανέμελα έξω από τη σπηλιά, που κατοικούν στα δάση, που τριγυρνούν ξεγνοιαστα και ξαπλώνουν στο χορτάρι, κοιτάζοντας τον ουρανό. Αυτούς ακριβώς τους τσαρλατάνους τους μισεί πιο πολύ κι απ’ τις σκιές, αν και δεν τους έχει δει ποτέ. Τους μισεί γιατί δεν έχουν φλόγα για να ατενίζουν, τους μισεί γιατί απειλούν το θαυμαστό του κόσμο και πιθανότατα εποφθαλμιούν στη Ρίζα του κι αυτοί. Μάλιστα η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο όταν κάποιοι απ’ αυτούς μπαίνουν κάποτε δειλά δειλά στη σπηλιά και πλησιάζουν για λίγο τη φλόγα για να ζεσταθούν.
Α, τώρα πια το πήρε απόφαση: Το επόμενο κουκί θα το δώσει σε όποιον του υποσχεθεί μια αποτελεσματική συνταγή για την εξολόθρευση αυτών των μιασμάτων.
Η ανοχή έχει και τα όριά της.
Καρατζαφέρη δαγκωτό.
________________________________
2

Ένας άνθρωπος είναι ξαπλωμένος στο χορτάρι και κοιτάζει τον ουρανό. Δεν αναρωτήθηκε ποτέ γιατί το κάνει, αλλά αυτό είναι η παράδοση, το έκαναν όλοι με τον ίδιο απαράλλαχτο τρόπο πριν από αυτόν.
Κάποια στιγμή κλείνει για λίγο τα μάτια και σκέφτεται αυτό ακριβώς: από πού ξεφύτρωσε και γιατί την είδε έτσι ξάπλα και αραλίκι;
Όταν τα ξανανοίγει βρίσκεται περιτριγυρισμένος από ψηλούς τείχους που σχηματίζουν γύρω του στενούς διαδρόμους.
Ξεκινάει μπουσουλώντας και ψαχουλεύοντας να κινείται μέσα στο λαβύρινθο, ψάχνοντας για την έξοδο. Η διαδρομή του είναι απελπιστικά αργή και επώδυνη, κυρίως γιατί κάθε τόσο τον τραβάει από το μανήκι ένας γραβατωμένος και του λέει κάτι για κάτι κουκιά και δεν τον αφήνει να προχωρήσει. Άλλοτε πάλι φτάνει σε διαδρόμους του λαβυρίνθου ειδικά διαμορφωμένους και καμουφλαρισμένους για να μοιάζουν με σπηλιά, υπάρχει μια φλόγα που σιγοκαίει στο κέντρο και τότε ο άνθρωπος που πριν ήταν ξαπλωμένος ξέγνοιαστα στο χορτάρι πλησιάζει προς τη φλόγα για να ζεστάνει λίγο τα χέρια του και να συνεχίσει την αναζήτησή του. Μόνο τότε ακούει μια υπόκωφη φωνή να λέει με μίσος και οργή:
«Έξω! Έξω από δω, παλιολιγούρη μετανάστη, αυτή η Σπηλιά, αυτή η Ιερή Φλόγα και αυτή η Αυτοκρατορική Ρίζα μου ανήκουν!»
Γυρίζει τότε το βλέμμα του ο άνθρωπος που πριν ήταν ξαπλωμένος ξέγνοιαστα στο χορτάρι και βλέπει έναν ανήμπορο κακομοιριασμένο σακάτη να κρατάει με το ένα χέρι το πέος του και με το άλλο μια σάπια ρίζα.
Ο άνθρωπος που πριν ήταν ξαπλωμένος στο χορτάρι συνεχίζει το δρόμο του.
Στην καλύτερη περίπτωση, κάποτε ανακαλύπτει ότι όσο κι αν είναι αδύνατον να βγει ποτέ από το λαβύρινθο στον οποίο μόνος του μπήκε, άλλο τόσο δεν είναι μάταιο να συνεχίζει να μπουσουλάει μέσα σ’ αυτόν ψάχνοντας για την έξοδο.

Advertisements

16/06/2009. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . επίκαιρα-τραγελαφικά.

9 Σχόλια

  1. σαμσών replied:

    τελικά, μου αρέσει το κείμενο.

  2. issipap replied:

    ουφ!

  3. Utopia replied:

    Ωραίο!
    Κι αυτό το ουφ, ανακουφιστικό!
    Ουφ!
    ;)

  4. issipap replied:

    είναι αυστηρός κριτής ο σαμσών, το ουφ το εννοούσα!
    τώρα τον κυνηγάω στους διαδρόμους της ακαδημίας να μου βάλει βαθμό και να υπογράψει το παρουσιολόγιο, αλλά ξέρεις τι γίνεται με τους προφέσορες, άμα στρογγυλοκαθίσουνε στην έδρα άντε να τους βρεις μετά!

    έχουμε καλό ρυθμό όλοι αυτές τις μέρες, λες να περιμένει κάνας δεκέμβρης πίσω από τον ιούνη;

  5. Utopia replied:

    Ναι, έχετε καλό ρυθμό- το βλέπω.
    Ο Δεκέμβρης ποτέ δεν τελειώνει. Αντίθετα, ο Ιούνης πάει κι έρχεται!
    :)

  6. issipap replied:

    οταν μιλούσα για ρυθμό εννοούσα κι εσένα- γιατί βγάζεις την ουρίτσα σου απ’ έξω;

    απόψε έφαγα οβερντόουζ μελαγχολίας, φαντάσου ένα μεγάλο χώρο γεμάτο ξεριζωμένους κι εσύ λέει να τους παίζεις ρεμπέτικα: σαν να ποτίζεις πλαστικά λουλούδια…

  7. σαμσών replied:

    ναι, ναι. η τελευταία παρομοίωση με έπεισε.
    περάσατε κι εσείς.

  8. Utopia replied:

    Μου θύμισες τη Γερμανία με τα ρεμπέτικα και τα λουλούδια τα πλαστικά. Έτσι ακριβώς.
    Πού την είδες την ουρά; Όσο για τον ρυθμό…μίκυ-punk! Να δω πότε θα φτιάξω το ποστ(δεν ξεχνώ, αλλά τεμπελιάζω)
    :p

  9. issipap replied:

    μπα χθες δεν είχε λουλούδια πλαστικά, κάθε άλλο.
    ένα ωραίο καφέ ήταν όπου γίνονται πολλά ωραία πράγματα.
    και ο κόσμος ήταν πολύ ωραίος και περάσαμε καλά κτλ.
    αλλά το κλίμα ήταν βαρύ, πολύ βαρύ, για μένα τουλάχιστον.

    οπότε πήρα το βαθμό από το σαμσών με μια λανθασμένη, αποτυχημένη παρομοίωση!
    πάω να κρύψω το βιβλιάριο σπουδών γρήγορα, πριν το σκεφτεί καλύτερα και πάρει την υπογραφή πίσω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: