εξοχικόν χαμαιτυπίον – έρεβος γεροντικόν…

λίκνιζε την δεξιάν του με χάρη που ξεχείλιζε από τις χάντρες του κομπολογιού του.
το αριστερό του πόδι στραβά ανεβασμένο στο δεξί γόνατο,
το μουστάκι καραμπογιά,
σαράντα οκάδες έπαρση στο μούτρο.
σκέτο μούτρο.
ο σκηνοθέτης επέμενε ότι αυτό το χαμόγελο πρέπει να είναι πιο σαρκαστικό, ειδικά όταν θα κάνει τα κοντινά:
είναι σημαντικό να δείξουμε ότι μιλάμε για ανθρώπους αδίστακτους,
η όποια συμπάθεια και ταύτιση του (τηλε)θεατή να μετριάζεται από την αίσθηση του απάνθρωπου, του υπάνθρωπου, του αντικοινωνικού,
άλλωστε μιλάμε για έναν υπόκοσμο ανεξέλεγκτο, ατίθασο, συχνά παράνομο.
με λίγες πρόβες έμαθε και να ανεβοκατεβάζει το στόμα του κουτσαβάκικα στο πλέυμπάκ του αμανέ, το έκανε καλά.

ούτε ένιωσε τύψεις ποτέ για τον τρόπο που δουλεύει.
δεν του είπε κανείς ποτέ πόσο σκατοκαριόλα είναι στην τέχνη η έννοια της μίμησης.
δεν την έψαξε και πολύ, έγινε ηθοποιός γιατί έτσι του είπανε.
τι δηλαδή;
το ότι δεν είχε ιδέα για τους μικρασιάτες, για το διωγμό, για την αντιμετώπιση που τους περίμενε όταν φτάσανε μισοπεθαμένοι στην ελλάδα, την εχθρική αντιμετώπιση από τους ντόπιους,
όλα αυτά δεν τον απασχολούσαν, δεν τα ήξερε, δεν του χρειάζονταν για το ρόλο.
πιο χρήσιμο ήταν να μάθει μερικές λέξεις τούρκικες, να τις πετάει που και που.
πέτυχε και μια προφορά που συγκίνησε τη βοηθό σκηνοθέτη, καλά αυτή τον γούσταρε έτσι κι αλλιώς, τι να λέμε τώρα
τα λεφτά ήταν καλά πάντως
οι παραγωγοί ήταν ξηγημένοι, ξέρανε καλά τη δουλειά τους
χρόνια στην τηλεόραση
βέβαια, ο σεναριογράφος είχε μπερδέψει στο όλο σχέδιο τους πρόσφυγες με τους κατοπινούς πειραιώτες, τα είχε κι αυτός λίγο θολά μες το κεφάλι του
μα όλα τούτα ήταν πέρα από τον κόσμο το δικό του
βέβαια, κάποτε κάποτε ένιωθε ενστικτωδώς λίγο ρεζίλης, λίγο ανασφαλής, σαν κάτι να μην πήγαινε καλά, σα να τον ντύσανε καουμπόυ χωρίς να είν απόκριες και να τον ξαμολήσανε μονάχο σ’ένα ηλίθιο μπαλνταφάν όπου όσο κι αν έψαχνε, φάτσες γνωστές δε διέκρινε.
ψυχανεμιζόταν κατά διαστήματα ότι ο προσεχτικός θεατής θα καταλάβει την καλαμπορτζιά
μα κι αυτό δεν πείραζε, άλλωστε η σειρά απευθυνόταν σε ανθρώπους που έχουν προ πολλού χάσει και τις ρίζες τους και οποιαδήποτε σύνδεση με οποιαδήποτε ρίζα, οποιαδήποτε ζωντανή παράδοση.

ήταν ευχαριστημένος με όλο το τημ των γυρισμάτων και της παραγωγής
ήταν άνθρωποι μοντέρνοι, κοιτούσαν μπροστά, πάντα μπροστά
είχαν ξεπεράσει όλα τα ανόητα διλήμματα,
τι καλλιτεχνίες και κοινωνία
και άνθρωπος και μηχανή
και προσδοκίες και ελπίδες
και ιστορία και μύθος
και φίμωση κι ελευθερία
το νόημα της ζωής το ψάχναμε στα δεκάξι
εδώ κάνουμε τηλεόραση!

οι νεκροί για τους νεκρούς και όλες αυτές οι σκέψεις στο περιθώριο μιας συζήτησης που ούτε θα μπορούσε ποτέ να γίνει ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους που είχαν τελείως διαφορετικά κίνητρα.
οι αριθμοί το λέγανε ξεκάθαρα, ο κόσμος θέλει ρεμπέτικα.
η ιστορία με τους μικρασιάτες θα μπορούσε να αποδειχτεί μέχρι και ωφέλιμη, σεναριακά δούλευε ρολόι, και σεξ και βία και εξωτισμός, βάλε που έσκαγε και τζούρες εθνικής ανάτασης στον νεοέλληνα, αν τη χειριζόταν κανείς βέβαια πολύ προσεχτικά.

στην τελική δεν είναι δα και τίποτα η παραποίηση της ιστορίας, όταν την κάνουν οι νικητές.
αυτό δεν είναι το νόημα;
έτσι δε γινόταν πάντα;
τι δηλαδή, τους βάλαμε μέσα, να ζητάνε και τα ρέστα;
ο χαμένος δε δικαιούται ιστορία, ούτε ρίζες, ούτε παράδοση.
αυτά είναι λάφυρα στα χέρια του νικητή, θα τα εξαργυρώσει όπως θέλει.
τρεμόπαιγμα χειλιών νούρου, τόσα
σύρσιμο δαχτύλων στη χορδή του ογδόντα, τόσα
μεράκι χασικλή, τόσα
ο πόνος του πρεζάκια, τόσα

η μηχανή δουλεύει καλά
και το σάουντρακ καλά θα πουλήσει
άντε, χάρη σας κάναμε και σας θυμηθήκαμε
τζάμπα μάγκες σας κάναμε
ήρωες, μούμιες του παρελθόντος

μετά τα γυρίσματα
να πάμε ιερά οδό
να ξεσκάσουμε λιγάκι βρε αδερφέ
όλη αυτή η κλάψα και η κλάψα
ε λοιπόν στις μέρες μας
είναι πια δύσκολη
η δουλειά του ηθοποιού

Advertisements

25/04/2009. γούστα και άλλα....

5 Σχόλια

  1. Utopia replied:

    στην τελική δεν είναι δα και τίποτα η παραποίηση της ιστορίας, όταν την κάνουν οι νικητές.

    Οι νικητές δεν την κάνουν συνήθως;
    Αλλά τι ρωτάω κι εγώ, και μάλιστα σε ένα εξοχικό χαμαιτυπείο!
    ;)

  2. issipap replied:

    δεν πιστεύω, πονηρή utopia, να έκανες ολόκληρη αυτή την ερώτηση για να μου διορθώσεις το έψιλον γιώτα διακριτικά;
    ;-)))

    απόπειρες παραποίησης της ιστορίας κάνουν και οι ηττημένοι, νομίζω.
    εξάλλου σε μερικές περιπτώσεις, είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα:
    π.χ. μετά το 22 οι -πασιφανώς- αμυνόμενοι Τούρκοι είναι οι νικητές, ή μήπως οι διάφοροι αγγλογάλλοϊταλοί;
    από την άλλη, στο στρατόπεδο των χαμένων, υπάρχουν καταρχήν οι Έλληνες νεομεγαλέξανδροι που θέλανε να φτάσουν μέχρι την καλκούτα αλλά και οι ντόπιοι μικρασιάτες που, μετά την ήττα τρέπονται σε φυγή και φτάνουν σε μια χώρα που, παρά το τι μας λέει η ιστορία, η υποδοχή που τους έγινε δεν ήταν και η καλύτερη.
    Έτσι, μέσα στο στρατόπεδο των ηττημένων σχηματίζεται δεύτερο ζευγάρι νικητή-ηττημένου: ο ελλαδιταράς νοικοκύρης και ο πρόσφυγας κουρελής ξενομπάτης.

  3. Utopia replied:

    Ει,ποιο ει;Δεν είδα τίποτα- έκλεισα και το άλλο μάτι…

    Τώρα έτσι που το θέτεις έχεις δίκιο. Ίσως μάλιστα, σ΄αυτήν την περίπτωση η παραποίηση της ιστορίας να γίνεται και πιο επικίνδυνη.
    Πάντως το ρεμπέτικο τραγούδι, παρά την προσπάθεια αφομίωσής του από την άρχουσα τάξη, εξακολουθεί να καταγγέλει ανοιχτά και να ειρωνεύεται τις αξίες και την ηθική των κρατούντων- γι αυτό άλλωστε και το αγαπάμε ιδιαίτερα.
    Και σίγουρα οι αναφορές στον Κεμάλ και ο εμπαιγμός του πληγωμένου εθνικισμού των ελλήνων προυπόθεταν πολύ, μα πολύ κουράγιο,νομίζω…
    ;)

  4. σαμσών replied:

    το κείμενο αναφέρεται κάπου πιο συγκεκριμένα;

    η ιστορία του ρεμπέτικου είναι μια ιστορία έρωτα, βίας και αναρχίας.
    χωρίς όμως συνείδηση. δε γαμιέται κι αυτή.

    πρτφ

  5. issipap replied:

    άλλωστε η ιστορική συνείδηση είναι σχετικά καινούριο κατασκεύασμα -σωστά;

    το κείμενο δεν έχει συγκεκριμένη αναφορά σε κάτι -από την άλλη, αναφέρεται γενικά σε πράγματα που μας τα έχουν κάνει πια καθημερινά με το στανιό.

    οι μικρασιάτες που ήρθαν στον ελλαδικό χώρο κυνηγημένοι είχαν μια κουλτούρα που δεν αφομοιώθηκε ποτέ από τους ντόπιους.
    χρησιμοποιήθηκε, έγινε αντικείμενο επιφανειακής μίμησης, αλλά ελάχιστοι νομίζω κατάλαβαν τι θησαυρό έφεραν οι άνθρωποι από την άλλη ακτή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Trackback URI

Αρέσει σε %d bloggers: