εξοχικόν χαμαιτυπίον – έρεβος γεροντικόν…

λίκνιζε την δεξιάν του με χάρη που ξεχείλιζε από τις χάντρες του κομπολογιού του.
το αριστερό του πόδι στραβά ανεβασμένο στο δεξί γόνατο,
το μουστάκι καραμπογιά,
σαράντα οκάδες έπαρση στο μούτρο.
σκέτο μούτρο.
ο σκηνοθέτης επέμενε ότι αυτό το χαμόγελο πρέπει να είναι πιο σαρκαστικό, ειδικά όταν θα κάνει τα κοντινά:
είναι σημαντικό να δείξουμε ότι μιλάμε για ανθρώπους αδίστακτους,
η όποια συμπάθεια και ταύτιση του (τηλε)θεατή να μετριάζεται από την αίσθηση του απάνθρωπου, του υπάνθρωπου, του αντικοινωνικού,
άλλωστε μιλάμε για έναν υπόκοσμο ανεξέλεγκτο, ατίθασο, συχνά παράνομο.
με λίγες πρόβες έμαθε και να ανεβοκατεβάζει το στόμα του κουτσαβάκικα στο πλέυμπάκ του αμανέ, το έκανε καλά.

ούτε ένιωσε τύψεις ποτέ για τον τρόπο που δουλεύει.
δεν του είπε κανείς ποτέ πόσο σκατοκαριόλα είναι στην τέχνη η έννοια της μίμησης.
δεν την έψαξε και πολύ, έγινε ηθοποιός γιατί έτσι του είπανε.
τι δηλαδή;
το ότι δεν είχε ιδέα για τους μικρασιάτες, για το διωγμό, για την αντιμετώπιση που τους περίμενε όταν φτάσανε μισοπεθαμένοι στην ελλάδα, την εχθρική αντιμετώπιση από τους ντόπιους,
όλα αυτά δεν τον απασχολούσαν, δεν τα ήξερε, δεν του χρειάζονταν για το ρόλο.
πιο χρήσιμο ήταν να μάθει μερικές λέξεις τούρκικες, να τις πετάει που και που.
πέτυχε και μια προφορά που συγκίνησε τη βοηθό σκηνοθέτη, καλά αυτή τον γούσταρε έτσι κι αλλιώς, τι να λέμε τώρα
τα λεφτά ήταν καλά πάντως
οι παραγωγοί ήταν ξηγημένοι, ξέρανε καλά τη δουλειά τους
χρόνια στην τηλεόραση
βέβαια, ο σεναριογράφος είχε μπερδέψει στο όλο σχέδιο τους πρόσφυγες με τους κατοπινούς πειραιώτες, τα είχε κι αυτός λίγο θολά μες το κεφάλι του
μα όλα τούτα ήταν πέρα από τον κόσμο το δικό του
βέβαια, κάποτε κάποτε ένιωθε ενστικτωδώς λίγο ρεζίλης, λίγο ανασφαλής, σαν κάτι να μην πήγαινε καλά, σα να τον ντύσανε καουμπόυ χωρίς να είν απόκριες και να τον ξαμολήσανε μονάχο σ’ένα ηλίθιο μπαλνταφάν όπου όσο κι αν έψαχνε, φάτσες γνωστές δε διέκρινε.
ψυχανεμιζόταν κατά διαστήματα ότι ο προσεχτικός θεατής θα καταλάβει την καλαμπορτζιά
μα κι αυτό δεν πείραζε, άλλωστε η σειρά απευθυνόταν σε ανθρώπους που έχουν προ πολλού χάσει και τις ρίζες τους και οποιαδήποτε σύνδεση με οποιαδήποτε ρίζα, οποιαδήποτε ζωντανή παράδοση.

ήταν ευχαριστημένος με όλο το τημ των γυρισμάτων και της παραγωγής
ήταν άνθρωποι μοντέρνοι, κοιτούσαν μπροστά, πάντα μπροστά
είχαν ξεπεράσει όλα τα ανόητα διλήμματα,
τι καλλιτεχνίες και κοινωνία
και άνθρωπος και μηχανή
και προσδοκίες και ελπίδες
και ιστορία και μύθος
και φίμωση κι ελευθερία
το νόημα της ζωής το ψάχναμε στα δεκάξι
εδώ κάνουμε τηλεόραση!

οι νεκροί για τους νεκρούς και όλες αυτές οι σκέψεις στο περιθώριο μιας συζήτησης που ούτε θα μπορούσε ποτέ να γίνει ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους που είχαν τελείως διαφορετικά κίνητρα.
οι αριθμοί το λέγανε ξεκάθαρα, ο κόσμος θέλει ρεμπέτικα.
η ιστορία με τους μικρασιάτες θα μπορούσε να αποδειχτεί μέχρι και ωφέλιμη, σεναριακά δούλευε ρολόι, και σεξ και βία και εξωτισμός, βάλε που έσκαγε και τζούρες εθνικής ανάτασης στον νεοέλληνα, αν τη χειριζόταν κανείς βέβαια πολύ προσεχτικά.

στην τελική δεν είναι δα και τίποτα η παραποίηση της ιστορίας, όταν την κάνουν οι νικητές.
αυτό δεν είναι το νόημα;
έτσι δε γινόταν πάντα;
τι δηλαδή, τους βάλαμε μέσα, να ζητάνε και τα ρέστα;
ο χαμένος δε δικαιούται ιστορία, ούτε ρίζες, ούτε παράδοση.
αυτά είναι λάφυρα στα χέρια του νικητή, θα τα εξαργυρώσει όπως θέλει.
τρεμόπαιγμα χειλιών νούρου, τόσα
σύρσιμο δαχτύλων στη χορδή του ογδόντα, τόσα
μεράκι χασικλή, τόσα
ο πόνος του πρεζάκια, τόσα

η μηχανή δουλεύει καλά
και το σάουντρακ καλά θα πουλήσει
άντε, χάρη σας κάναμε και σας θυμηθήκαμε
τζάμπα μάγκες σας κάναμε
ήρωες, μούμιες του παρελθόντος

μετά τα γυρίσματα
να πάμε ιερά οδό
να ξεσκάσουμε λιγάκι βρε αδερφέ
όλη αυτή η κλάψα και η κλάψα
ε λοιπόν στις μέρες μας
είναι πια δύσκολη
η δουλειά του ηθοποιού

25/04/2009. γούστα και άλλα.... 5 Σχόλια .

synennohsh bouzouk!

κάθε φορά που πάω να πάρω χορδές πέφτω πάνω σε περίεργο.
ενώ εγώ είμαι σαφέστατος σαν κρούσταλλο βοημίας, ήτοι:

καλημέρα, μπορείτε σας παρακαλώ να μου δώσετε ένα σετ χορδές για μπουζούκι;

ναι γεια σας, χορδούλες θα ήθελα

ναι γεια σας, χορδούλες θα ήθελα

εισπράττω για εκατομμυριοστή φορά την ανιστόρητη ερώτηση:

τι μπουζούκι; τρίχορδο ή τετράχορδο;

ή την εξίσου ανόητη παραλλαγή της:

τι μπουζούκι; εξάχορδο ή οκτάχορδο;

συνήθως, θες το γεγονός ότι είμαι χαμηλών τόνων, θες το ότι είμαι παιδί ευγενικό και προσαρμοστικό, θες ότι βιάζομαι, θες ότι θες, αρκούμαι στην απάντηση:

τρίχορδο

για να κάνω τη δουλειά μου

(οκ, το ξέρω ότι δε φταίει ο άμοιρος ο πωλητής, αλλά η καταραμένη μόδα και οι βουρλισμένοι χρόνοι)

όμως!!!

αν είχα το χρόνο ή τη διάθεση ή τη φαγωμάρα να του απαντήσω όπως πρέπει, θα έπρεπε να του πω

κοιτάξτε κύριε
το μπουζούκι είναι ένα
και έχει τρεις διπλές χορδές

υπάρχει όμως ένα άλλο όργανο, το οποίο ονομάζεται
Πρώην Κιθαριστικό Μπουζούκι της Τετραχορδίας (ΠΚΜτΤ)

σκοπιά καψιμί αγγαρεία

σκοπιά καψιμί αγγαρεία

το οποίο έχει τέσσερις διπλές χορδές
οι οποίες κουρδίζονται σαν κιθαρίτσα τζούνιορ
για να κάνουν τα παιδάκια ντουρλου ντουρλου ντου ντού
ντουρλου ντουρλου ντου ντού
το όργανο αυτό έχει πλατυποδία στην ταστιέρα
και άλλα πολλά προβλήματα εκ γενετής
αλλά το σημαντικότερό του πρόβλημα
είναι ότι το ρεπερτόριό του
από τα ηλιοβασιλέματα τις φωτογραφίες και τα γράμματα
μέχρι των αγγέλων τα μπουζούκια και τα συμπλεγματικά κονσέρτα
είναι πιο κενό κι από τις φιάλες που αδειάζουν κάθε βράδυ οι λάτρες του
στους χώρους εκτόνωσης όπου το ΠΚΜτΤ πρωτοστατεί στο λαϊκό ξεφάντωμα

_____
.
.
.
.
.
.
.
δώστε μου τώρα σας παρακαλώ
ένα σετ χορδές για μπουζούκι

23/04/2009. γούστα και άλλα.... 13 Σχόλια .

retro minimal

η διαχείριση του μπλογκ μας αποφάσισε να προσφέρει στους αγαπητούς μας αναγνώστες μία ακόμη δωρεάν πολιτισμική έκρηξη:

εγκαινιάζουμε λοιπόν τη σειρά ρετρό μινιμάλ, η οποία θα σας σκάει στη μάπα εφιάλτες του παρελθόντος, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι πιτσηρίδες.

________________________________________________________________________

retro minimal #1

________________________________________________________________________

πού τέτοια άσματα σήμερα, που όλα βουλιάζουν, η δημοκρατία και οι νόμοι και τα ήθη… (sic[k] to death)

ΦΕΡΤΕ ΜΑΣ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ ΜΑΣ!!!

23/04/2009. γούστα και άλλα.... 3 Σχόλια .

Лайно

είναι καθημερινό φαινόμενο το να ακούμε λέξεις δεξιά αριστερά με διαστρεβλωμένο νόημα.
αυτό συμβαίνει κυρίως για δύο λόγους:

1. αυτός που μιλάει κάπου τα έχει μπερδέψει – λίγο ή πολύ

2. αυτός που μιλάει ξέρει καλά για τι πράγμα μιλάει, αλλά θέλει να μας μπερδέψει – συνήθως πολύ.

στη δεύτερη περίπτωση υπάγεται αναμφισβήτητα ο χρήστος γιανναράς, καθηγητής θεολογίας και φιλοσοφίας από αυτούς που περνιούνται μάλιστα και για αιρετικοί.
media man πρώτης τάξης, αρθρογραφεί και στην καθημερινή.
συχνά προκαλεί το χριστεπώνυμο πλήθος με μετρημένα προκλητικούς χαρακτηρισμούς, όπως το «ελλαδικό κρατίδιο» – φροντίζει όμως πάντα να επανακτά το κοινό του με ρητορείες αυτοκρατορικές και ηθικολογικά λογίδρια.

επίσης εδώ ο γ. θέλει να μας περάσει την τραγικά γελοία άποψη ότι η απάντηση στους «επαρχιώτες εθνικιστές» είναι εν ολίγοις… η αναγέννηση της βυζαντινής αυτοκρατορίας!

22/04/2009. επίκαιρα-τραγελαφικά. Σχολιάστε.

κουζίνα

δες αυτό:

despair

ένας απελπισμένος τύπος με καταφανή τα σημάδια του κλαταρίσματος στην αδιέξοδή του φάτσα καταφέρνει να δηλώσει ευθαρσώς μπροστά στο απόσπασμα ότι αναζητά το νόημα της ζωής του. η απάντηση έρχεται από την άνετη (=κάθεται), μοδάτη (=κρατάει περιοδικό), βολεμένη (=κάθεται είπαμε, και δη σε καναπέ!!!), προσγειωμένη (είναι ξιπόλυτη) γκομενίτσα από το άλλο δωμάτιο. «δοκίμασε στο γκούγκλ!»

το αστείο είναι καλό, αλλά η απάντηση αυτή ανήκει στους ανθρώπους του άλλου δωματίου, τους ανθρώπους του lifestyle περιοδικού, της ανέξοδης προσαρμογής.

και το ξέρουν, βέβαια!
αν τους το πεις, θα απαντήσουν
καλά ντε
πώς κάνεις έτσι
ένα αστείο είπαμε

το κενό νοήματος ή η κάποια δόση διαστρέβλωσης που υπάρχει στη συγκεκριμένη γελοιογραφία προκύπτει από το γεγονός ότι και οι δύο χαρακτήρες γεννήθηκαν στο κεφάλι του ίδιου δημιουργού.
Ο (δυστυχώς άγνωστος σε μένα) σκιτσογράφος είναι ένας «τα πάντα ποιών» θεούλης που φτιάχνει τον κόσμο όπως γουστάρει:
έβαλε λοιπόν τον τυπά να κάθεται στην κουζίνα (του ζολά;) στο βρώμικο τραπέζι και να αναρωτιέται για πράγματα στα οποία η απάντηση δεν είναι ποτέ σταθερή, δεν είναι καν μοναδική.
Πώς θα ήταν αλήθεια, αν ο τυπάκος αυτός έλεγε τα ίδια λογάκια χαμογελαστός στην εξοχή, σκαρφαλωμένος σε ένα δέντρο, ή βουτηγμένος σε μια παραλία του χειμώνα, μέσα σε ανθισμένα περβόλια, ή μέσα σε ένα πλήθος αγωνιστών με τις γροθιές σηκωμένες, ή αντιμέτωπος με τον ίδιο το θάνατο;

αναρωτιέμαι, τι θα απαντούσε τότε η κοπελίτσα του καναπέ;

αλλά, βέβαια, τότε η κοπελίτσα του καναπέ δεν θα τον έβλεπε και δε θα τον άκουγε καν:
ο δικός της κόσμος ορίζεται από τα περιθώρια του περιοδικού της.
και ακούει ότι γίνεται στο σαλονάκι της, άντε με το ζόρι και καμιά κουβέντα από την κουζίνα…

περίπτωση δεύτερη: πες πως ο τύπος έχει φάει spleen-overdoze και δεν παίζει ούτε στα χωράφια να κατέβει να κόψει μαργαρίτες, ούτε στο δρόμο, ούτε την έχει δει χειμερινός κολυμβητής.
τι θα έπρεπε να γίνει για να πάρει αυτούς τους δύο ανθρώπους από τη μοναξιά του θανάτου και να τους επαναφέρει -ενδεχομένως μαζί, αλλά όχι απαραίτητα- στη ζωή;

κάνω κι εγώ κάτι ερωτήσεις…

21/04/2009. γούστα και άλλα.... 1 Σχολιο.

abel paz

Είμαι αναρχικός, και ο αναρχικός είναι ένας άνθρωπος με συνοχή (πνευματική ειρήνη, η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις, να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή με κεφαλαία, τώρα υπάρχει η ζωή με πεζά). Είναι το να έχεις μια προσωπική θεώρηση. Να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις μέχρι να γίνει η επανάσταση. Αυτό μπορεί να το κάνει ο αναρχικός τώρα.
Είναι μια φιλοσοφική θεώρηση, είναι μια κατάσταση πνεύματος, μια στάση ζωής. Πιστεύω πως αυτή η κοινωνία είναι πολύ άσχημα οργανωμένη, τόσο κοινωνικά όσο και πολιτικά και οικονομικά. Πρέπει να την αλλάξουμε εντελώς. Η αναρχία επικαλείται μια ζωή εντελώς διαφορετική. Με την αναρχία, προσπαθούμε να ζούμε αυτή την ουτοπία λίγο λίγο κάθε μέρα.

 

http://athens.indymedia.org/

16/04/2009. Uncategorized. 5 Σχόλια .

μινιμαλιστικό ανέκδοτο

– είμαι φόλα διαλλακτικός!

(ηχογραφημένα γέλια κοινού)

13/04/2009. Uncategorized. 7 Σχόλια .

αδιέξοδοι διάλογοι τέλος

κάποιες συζητήσεις μοιάζουν με μάχη σώμα με σώμα.
κάποιες άλλες θυμίζουν περισσότερο επίσκεψη σε ατζαμή οδοντίατρο.
κάποιες φορές μετά από μια συζήτηση χρειάζεσαι ντεπόν,
κάποιες άλλες καταριέσαι τη συγκυρία που δε μυήθηκες στη γιόγκα, το διαλογισμό και το ζεν
κάποιες φορές αισθάνεσαι ότι άγρια σκυλιά τραβολογήσανε τις σάρκες σου κτλ κτλ

πού πας και μπλέκεις, θα μου πεις

έλα τώρα, αφού ξέρεις πώς καμιά φορά το να αποφύγεις τη συζήτηση είναι πλέον αδύνατο

δεν έχω λύση: όταν πέφτεις στα σκατά, κάνε ότι μπορείς.
την επόμενη μέρα όμως τουλάχιστον, αν σε παίρνει, κανόνισε καφέ με ένα φίλο και απόφυγε τα κακά συναπαντήματα.

μια χούφτα είμαστε:
τουλάχιστον να βρισκόμαστε συχνότερα.

«αδιέξοδοι διάλογοι τέλος,» λοιπόν;

αυτό δυστυχώς δε θα γίνει ποτέ.

γιατί το μεγαλύτερο αδιέξοδο το κουβαλάμε μέσα μας, στο αίμα μας.

κι ο μεγαλύτερος φασίστας μπορεί να είναι ο αδερφός μας.
ή ο εαυτός μας.

_______________________________________________________________________________

τώρα κατάλαβα γιατί ο αιμόφιλος δεν απαντάει ποτέ (σχεδόν) σε σχόλια

_______________________________________________________________________________

τώρα κατάλαβα γιατί η utopia έχει βάλει φίλτρο στα σχόλια

_______________________________________________________________________________

ανθρωποειδή πηθίκια, μπορείτε να πιστεύετε ότι θέλετε.
και βέβαια έχετε δίκιο, είστε η πλειοψηφία στον πλανήτη σας και κάντε ότι γουστάρετε.

11/04/2009. επίκαιρα-τραγελαφικά. 8 Σχόλια .