παράλογο

όχι, πείτε μου μπέσα:

πόσοι τόμοι σχολίων έχουν γραφτεί πάνω σε κείνο το
«το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν»;

και δε χρειάζεται να ψάξετε να βρείτε πόσοι και ποιοι φιλόσοφοι σχολίασαν, κάντε μόνο μια βόλτα από το γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοουγκλ…

picture-1

Advertisements

28/02/2009. γούστα και άλλα.... 4 Σχόλια .

μεμονωμένο περιστατικό αστυνομικής παράνοιας

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ ΕΝΑΣ ΒΑΡΙΑ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΛΙΤΩΣΕ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΟΔΗΓΟΣ.

ΑΝΤΕ ΚΟΥΓΙΑ, ΛΑΒΡΑΚΙ! ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ;

Συνελήφθη από την αστυνομία ο 23χρονος ειδικός φρουρός, που υπηρετεί στην εξωτερική φρουρά των δικαστικών φυλακών Χανίων, ως ο δράστης της φονικής ενέδρας στη Σούγια Χανίων με απολογισμό ένα νεκρό και ένα τραυματία. Ο συλληφθείς, σύμφωνα με την αστυνομία, ομολόγησε την πράξη του χωρίς ωστόσο να μπορεί να την δικαιολογήσει. Το περιστατικό συνέβη στις 7:30 το απόγευμα της Τετάρτης στον επαρχιακό δρόμο Καμπανού – Σούγιας. Ο δράστης κάτω από αδιευκρίνιστες ως τώρα συνθήκες άρχισε να πυροβολεί κατά διερχόμενων οχημάτων. Από τις σφαίρες νεκρός έπεσε ο 48χρονος οδηγός του ενός ΙΧ από το Κουστογέρακο, ενώ με τραύματα στο πρόσωπο και την πλάτη νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Χανίων ακόμα ένα άτομο από τα Καμάρια, που οδηγώντας και αυτός το αυτοκίνητο του δέχθηκε τα πυρά του δράστη. Ο συλληφθείς πυροβόλησε και εναντίον ενός οδηγού ταξί από τη Σούγια, ο οποίος κάνοντας ελιγμούς κατάφερε να αποφύγει τα πυρά και να μην τραυματισθεί. Μόλις έγινε γνωστό το γεγονός, στο σημείο έσπευσαν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις που κατάφεραν μετά από ώρες να εντοπίσουν και να συλλάβουν το δράστη της επίθεσης. (από in.gr)

Συγγνώμη κύριοι,

μας δουλεύετε;

από τη μια αυτοπυροβολούνται (βλέπε ελικόπτερο), από την άλλη αυτοσυλλαμβάνονται;

μήπως κάποτε-κάποτε αυτοϊκανοποιούνται κιόλας με το υπηρεσιακό τους περίστροφο; (η ερώτηση είναι ρητορική, όχι ότι με ενδιαφέρει η απάντηση!!!)***

ρε άντε μαζέψτε τους απ’το δρόμο και βάλτε τους σε μια αρένα όλους μαζί να αλληλοεξουδετερωθούν να ησυχάσουμε!!!

μάθαμε τώρα

παιχνίδια με πιστολάκια

χάθηκαν

οι ξυλομπογιές

τα παστέλ

κι οι μαρκαδόροι


______________

***χαχαχα, κοίτα ποιος μιλάει: εγώ που αυτολογοκρίθηκα!!!

26/02/2009. επίκαιρα-τραγελαφικά. Σχολιάστε.

άντε…

…ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΜΑΓΚΕΣ!

το ελικόπτερο είναι ένα πολύ σημαντικό μέσο.
χρησιμοποιείται στις πιο δύσκολες αποστολές διάσωσης.
χάρη στο ελικόπτερο, πολλοί άνθρωποι έχουν σωθεί.
από αυτή την άποψη, το ελικόπτερο και το δελφίνι είναι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου.
στη φωτογραφία, ένα ελικόπτερο search & rescue εν δράσει.

2

22/02/2009. επίκαιρα-τραγελαφικά. 12 Σχόλια .

ματαιοδοξία και μεγαλομανία

θα ήθελα να ανοίξει μια συζήτηση για αυτές τις 2 έννοιες, οι οποίες είναι νομίζω πολύ πολύ διαφορετικές.

απο τη μια η μεγαλομανία,
αυτό που λέμε στην κρήτη «της πέρδικας το ζάλο»… δε χρειάζεται εξήγηση: τα 3 τα κάνεις 12 ή 30 και μετά γκρινιάζεις για όσους σου αποδίδουν 5 ή για όσους διαθέτουν 3,5 ή 4….

η ματαιοδοξία όμως;
ο δε αναμάρτητος…
νομίζω ότι μέσα στις αντιφάσεις μας, αυτή είναι η πιο ισχυρή.
ποιος μπορεί να πει ότι δεν την έχει, λίγο πολύ, προστάτη τύραννο ή απλό συνοδοιπόρο;

ε;

20/02/2009. γούστα και άλλα.... 2 Σχόλια .

και ξανά… στα ίδια

πάλι και ξανά στα ίδια και τα ίδια.
επιστρέφω σαν πρεζόνι στην άδεια κατουρημένη πλατεία, ενώ ξέρω ότι τίποτα εδώ δε μου ανήκει και δεν αξίζει πια να ασχολούμαι αλλά εκεί εγώ…

…και γιατί ασχολούμαι ακόμα;

α! διότι είναι ιδιαίτερη τούτη η νύχτα!
αύριο είναι η στέψις!

στην όμορφη πόλη, στο όμορφο ίδρυμα, στο όμορφο τραγουδιστό χωριό, η όμορφη ομήγυρις θα επιλέξει νέα όμορφα μέλη για την όμορφη παρέα…

όλοι θα είναι εκεί:
ο μεγαλομανής -ψωμιαδικού επιπέδου- αμόρφωτος αρχικρετινίξ,
ο γραφειοκρατίξ, στυλοβάτης της ντισιλούζιονινγκ δημοκρατίας,
η παπαγαλίξ των κλασικών εικονογραφημένων, πάντα έτοιμη να υπερψηφίσει αυτό που δεν κατάλαβε,
ο αλέκτωρ του προτζέκτορ [έλα τώρα, γέλα, ποιητική αδεία κι έτσι]
και η ανήμπορη σιωπηλή αντιπολίτευση των τριών-τεσσάρων… άντε πέντε…

αυτό το χώρο διάλεξες φιλαράκο για να κινηθείς και μάλιστα μας πούλησες και σαράντα οκάδες μούρη για τις δικές μας τις επιλογές.
Αν είχα την παραμικρή ένδειξη ότι σκοπεύεις να αλλάξεις κάτι σε αυτή την κατάσταση δε θα σου τά σουρνα, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι όλη η φάση γίνεται για την αποκαταστασούλα σου.
όλα για την καρέκλα και μπράβο σου, αλλά με έκρινες και τώρα η σειρά μου.
Ας μη μίλαγες για τους άλλους, τώρα θα τα ακούσεις, ή μάλλον θα τα διαβάσεις.

τίποτα το προσωπικό:
απλά είναι ένα πολύ αξιοθαύμαστο κοινωνικό φαινόμενο το πώς ελίσσεσαι, περιελίσσεσαι, σούρνεσαι, διαπλέκεσαι, και σλούρπ, σλούρπ, χόπλα! να σουτον στην κορφή! Την δικιά σου την κορφή. Και ξαναμπράβο σου, αλλά μίλησες για μένα και τώρα θα στα σερβίρω πίσω με πικάντικη.

από τον σύλλογο φοιτητών μέχρι τους αριστερίζοντες προτζεκτορο-φορείς,
τους γνωστούς γνωστών του τάδε καρεκλάτου,
τα διάφορα σημαίνοντα πρόσωπα που μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην εκλογή σου,
αν ψάξω σε όλη την πόλη δε θα βρω άλλους ανθρώπους που να συναναστρέφεσαι,
εκτός από τους απολύτως απαραίτητους για την κατάληψη του πολυπόθητου στόχου…
το έχεις δηλώσει: αν δε με πάρουν, δεν ξέρω τι θα κάνω, δεν ξέρω τι θα γίνω, θα φύγω από τη χώρα με όποιο τρόπο βρω…
σε λυπάμαι για τούτη την κακομοιριά, είσαι θύμα των αδιεξόδων που μόνος σου δημιούργησες.
και αν δε μου πούλαγες σαράντα πήχες ιστορία θα σιωπούσα και θα έσκυβα ευλαβικά το κεφάλι μπροστά στο θλιβερό σου θέαμα.
διάλεξες όμως το ρόλο του χορευτάκου, χόρεψε τώρα.

ιδού ο άνθρωπος:

μιλάει για κοινωνία και αγώνες μιας και είναι της μόδας, παίζει να τον τρακάρεις και στην πορεία.
εκ του ασφαλούς, φυσικά.
σε κάνει και παρέα όσο είσαι δημοφιλής στον κύκλο τον οποίο επιθυμεί να προσεγγίσει.
όλα για την καρέκλα…
τι σύμπτωση: όλος του ο κύκλος σχετίζεται με τον πολυπόθητο θρόνο του ίζνογκουντ με τον προτζέκτορα!

εσύ ρε τόλμησες να μιλήσεις για το αν γουστάρω εγώ να λέω σολ-φα αντί για κλάνγκ-μπόινκ,
εσύ ρε σκατό θα μου πεις ότι εκεί που σπούδασα εγώ δεν είμαι λέει συνθέτης αλλά μουσικολόγος (υποτιμητικό ήταν τώρα αυτό, μη χέσω, γίνε μάγκας μουσικολόγος άμα έχεις αρχίδια τα κότσια ρε ζώο),
εσύ ρε θα μου πεις ότι το να διδάξω μουσική σε μικρά παιδιά, που το χω όνειρο και καμάρι ρε ζώο, είναι απαξίωση ενώ οι μεγάλοι μάγκες πρέπει να κάνουνε πολλές σπουδές στα εξωτερικά (αλλά σε συγκεκριμένα εξωτερικά, βέβαια: γερμανία, αυστρία, κι έτσι: ποια πολωνία και μαλακίες, εκεί δεν κάνουνε neue Musik!)
εσύ ρε κακομοίρη θα μιλήσεις για την αισθητική ανθρώπων που δε γνωρίζεις, μόνο και μόνο επειδή δε γουστάρουν αυτά που κάνεις; Δεν παίζει δηλαδή απλά να έχουν κι ένα δίκιο; Σαν τον παπά που μού κανε θρησκευτικά στο γυμνάσιο: «Δεν υπάρχει δε συμφωνείτε, υπάρχει μόνο δεν καταλαβαίνετε. Αν καταλάβετε, θα συμφωνήσετε.»
εσύ ρε φασίστα μιλάς για αγώνες και ελευθερία που είσαι κατάκλειστος στο βρωμοκουβούκλιο που σου πασάρανε για όνλυ γουέι;

σε αυτό το αδιέξοδο έφτασες και σε λυπάμαι από τη μια, από την άλλη όμως πώς να ξεχάσω τον κομπασμό σου και την υπεροψία, όταν μιλούσες για τις δικές μου επιλογές;
δεν είναι προσωπικό, είναι κοινωνικό.
γιατί όλα τα στραβά που ανακάλυψες ξαφνικά στη δική μου πάρτη,
δεν τα έβλεπες όσο σου εξασφάλιζα την καλύτερη πρόσβαση στο φοιτητόκοσμο που είχες ανάγκη.
αυτό μου τη δίνει και για τούτο μόνο ασχολούμαι ακόμα,
γιατί μιλάς για πράγματα που με αφορούν,
γιατί συναναστρέφεσαι ανθρώπους που με αφορούν,
γιατί η περίπτωσή σου μπερδεύει τα νερά και δημιουργεί ψευδοδιλλήματα:

– τον φανερά εξουσιομανή, ή το γλειφτράκο με το αναρχο-συνασπισμένο προφίλ;
– τον κουστουμαρισμένο γλαστρόνο με το μπραντ-πιτ χαμόγελο, ή τον επιμελώς ακουστουμάριστο που τάζει ανανέωση στα γούστα και στα ωραία μας; πάντα μονοδρομικά και ανελεύθερα, φυσικά….
– τον νοσταλγικό μονόδρομο για τον άλλονε, τον ιλλουστρασιόν;
– τον χίτλερ ή το στάλιν;
– τα τάνκς ή τον καραμανλή, που είπε το 74 ο άλλος σαράντα-τόνους-μαλάκας μίκη-μάους;
αύριο το μεγάλο δίλημμα θα τεθεί στο μικρό χωριό…

και τι να γίνει; παρά τ’ ολότενα…
δεν πειράζει, ένα γουρούνι περισσότερο, για να παραφράσω το λουκιανό…

κάθε φορά όμως που θα μας τα ξαναζαλίζει το λαμόγιο με τις κοινωνικές του παπάρες, θα ξέρουμε ότι υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο είδος αντιφάσεων που ανήκει αποκλειστικά στους αναξιοπρεπείς.
Ένα είδος ελιγμών που εξασφαλίζει τη μέγιστη δυνατή παραγωγή εντυπώσεων με τις ελάχιστες δυνατές παράπλευρες απώλειες λόγω τριβών.
Και ίσως κάποτε το πάρουμε απόφαση να μην ασχοληθούμε ξανά με τέτοιους.

καλό σου στόλισμα, λοιπόν.

[υγ εγώ μαθήματα αγωνιστικής συμπεριφοράς ποτέ δεν αποπειράθηκα να σου δώσω, όπως είπες σε ένα από τα μισά σου σχόλια.
Ένα μόνο έχω να σου πω: μείνε μακρυά από ανθρώπους και έννοιες που διαθέτουν μνήμη και κρίση, για να μην κινδυνεύει το προφίλ σου και το προτζεκτοροφορεϊκό σου το πρεστίζ.]

ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ 
ΑΝΤΙ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.
ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΙΣ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ΥΠΑΡΚΤΑ, κτλ.
Ο issipap ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΑΠΟ ΜΕΘΑΥΡΙΟ.

15/02/2009. Ετικέτες: , . επίκαιρα-τραγελαφικά. Σχολιάστε.

εργατικό «ατύχημα» στη θεσσαλονίκη

στην κοινωνία όπου η ασφάλεια των αφεντικών είναι το μείζον ζητούμενο, με τεράστια ποσά να διατίθενται στους κατασταλτικούς μηχανισμούς,

όταν τα μέτρα για την ασφάλεια της υγείας και της ζωής των εργατών είναι ανεπαρκή ή ανύπαρκτα

δε μιλάμε πλέον για ατυχήματα αλλά για δολοφονίες.

05/02/2009. Uncategorized. 3 Σχόλια .

Πρωτοπορία και Ολοκληρωτισμός

1. Το 1972, ο Γερμανός συνθέτης Helmut Lachenmann εγκαταλείπει οριστικά το σειραϊσμό, με τη σύνθεση του Gran Torso, ενός κουαρτέτου εγχόρδων στο οποίο δε χρησιμοποιούνται καθόλου «ορθόδοξες» τεχνικές παιξίματος.
Γεννημένος το 1935, ο Lachenmann θυμάται ακόμη και σήμερα τη φωνή του Goebbels στο ράδιο το χειμώνα του 1942, να μιλάει για την τελική νίκη της κυρίαρχης φυλής και να ακολουθείται από μια «λαμπρή» εκτέλεση της 5ης του Beethoven.

lachenmann

2. To 1824 ο Ludwig van Beethoven ολοκληρώνει την 9η συμφωνία του, η οποία λέει το τελευταίο αντίο στον κλασσικισμό εισάγωντας ήχους πρωτόγνωρους για την εποχή.
Πολιτικά, η συμφωνία αυτή με τη θριαμβευτική Ωδή στη Χαρά του Schiller είναι ένα σύμβολο της δημοκρατίας και της ισονομίας. Ή τέλος πάντων, ο Μπετόβεν κάτι τέτοιο εννοούσε, όπως φαίνεται.
Πώς κατέληξε ο Μπετόβεν να θεωρείται σύμβολο του ναζισμού; Ένα ωραίο σχετικό αρθράκι με πολλές ιστορικές αναφορές εδώ.

beethoven

3. Δε χρειάζομαι άλλα global παραδείγματα. Ο καθένας μας έχει τα δικά του, μπορεί να τα επεξεργαστεί στο κεφάλι του. Οι συνειρμοί του Lachenmann είναι δικοί του, θα ήταν ανόητο να τους κρίνουμε. Το σημαντικό είναι ότι η ιδέα που ανέπτυξαν οι γερμανοί της γενιάς του Lachenmann σχετικά με τη γερμανική κλασική παράδοση, έκανε κάποιους από αυτούς να σκεφτούν σχετικά με τη σύνδεση της τέχνης με το φασισμό και άλλα πολύ ωραία και γόνιμα θέματα. Ο Lachenmann ανοιξε ένα τελείως καινούριο δρόμο με τη musique concrète instrumentale, αναμφισβήτητα. Εδώ με ενδιαφέρει η περίπτωση που το έργο του Helmut θα μπορούσε να έχει την ίδια μοίρα με το έργο του Ludwig. Να αποτελέσει δηλαδή υλικό ή ιδεολογική βάση για νέους ολοκληρωτισμούς.

4. Ο φασισμός έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με τον αναρχισμό. Μιλάει απλή γλώσσα, κατανοητή, γιατί απευθύνεται στον καταπιεσμένο και αλυσοδεμένο κόσμο, στους εργάτες, στους φτωχούς, φυσικά για διαφορετικούς λόγους και με διαφορετικούς σκοπούς. Αυτό είναι άλλωστε και το μοναδικό κοινό τους χαρακτηριστικό! Αν θέλουμε λοιπόν να βρούμε τις ρίζες του εκάστοτε φασιστικού πλοκαμιού, πρέπει να ερευνήσουμε εκεί που συχνάζει ο απλός «κοσμάκης». Η πολύ σημαντική δουλειά δε γίνεται στις μεγάλες συγκεντρώσεις και τις φανφάρες του κάθε Γκέμπελς-Καρατζαφέρη-Παπαθεμελή-κτλ, αλλά στις συνευρέσεις δυο και τριών ατόμων, όπου ο «συμπάσχων» φτωχοδιάβολος θα σε ταΐσει φασισμό μετά χαράς κι εσύ θα νομίζεις ότι κάποιος σου μιλούσε για επανάσταση… Τι εννοώ; ότι δυστυχώς ο φασισμός είναι παντού, μπορούμε να τον βρούμε μερικές φορές να σέρνεται και στα λόγια των φίλων μας.

5. Έτσι το παράδειγμά μου θα είναι μεμονωμένο, αντι-επιστημονικό και ανάξιο για εξαγωγή οποιωνδήποτε ασφαλών και τεκμηριωμένων συμπερασμάτων. Μια (ανώνυμη!!) κατάθεση μιας εμπειρίας μου προσωπικής σχετικά με το Lachenmann και τις αντιλήψεις του, τον αντίκτυπο αυτών και τη σχέση τους με τις διάφορες καθεστωτικές ιδεολογίες. Και ο καθένας ας συνδυάσει αυτά που διαβάζει με άλλα που διάβασε και με τις δικές του προσωπικές εμπειρίες και ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

6. Και αρχίζω να αφηγούμαι. Όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τη μουσική του Lachenmann, γύρω στα 27-28 μου, ψάρωσα και φρίκαρα κάργα. Ήταν το Schwankungen am Rand, μου είχε δώσει ο τότε καθηγητής μου της σύνθεσης στο ΑΠΘ την παρτιτούρα και το CD και ανάθεμά με αν μπόρεσα να παρακολουθήσω τίποτα μετά τη 2η σελίδα. Ήταν ένας άλλος κόσμος για μένα. Προσέξτε: ένας άλλος κόσμος. Ούτε ο νέος κόσμος, ούτε ο μόνος κόσμος, ούτε ο κόσμος του μέλλοντος. Στο διεστραμμένο μου μυαλό, μπορούσε να χωράει αυτή η μουσική συνάμα με τις άλλες, γιατί στα δικά μου βιώματα δεν συμπεριλαμβάνονταν καθόλου μπετοβενικές συγχορδίες ως αποκορύφωμα των μισητών τσιρίδων του Γκέμπελς. Επομένως, η μουσική αυτή για μένα δεν ήταν μια εκδικητική σφαλιάρα ενάντια στο μπετοβενικό κατεστημένο, αλλά μάλλον μια γενναία αντιπαράθεση με το κατεστημένο που επιλέγει αποκλειστικά το Μπετόβεν (και την παράδοσή του) ως μονόδρομο.
Παρένθεση: Η δική μου ανακάλυψη του Μπετόβεν ήταν μια τελείως διαφορετική ιστορία: Έψαχνα στα 19 μου για τζαζ δισκάκια στο 7+7 στο Μοναστηράκι και έπεσα σε ένα δίσκο που τελείως άκυρα είχε μπλεχτεί στο λάθος stand: το κουαρτέτο σε ντο# ελάσσονα από τους απίστευτους Smetana Quartet, και με λίγα λόγια από τότε άρχισα να ακούω και αυτή την «κλασική» μουσική, με καθόλου «κλασική» διάθεση, όμως!
Να επιστρέψουμε στα πιο πρόσφατα. Μετά την πρώτη ενθουσιώδη επαφή με τη μουσική των θορύβων, έμαθα από «φίλους» διάφορους ότι αυτά τα πράγματα είναι μονόδρομος, ότι ο νέος δρόμος που χάραξε ο Lachenmann είναι ο νέος μονόδρομος, πρόσεχε μην πας κόντρα στο ρεύμα και σε κόψει κάνα φορτηγό! Άκουσα ανθρώπους να σνομπάρουν τις «κανονικές νότες», να μιλούν υποτιμητικά για οποιονδήποτε ασχολείται ακόμη με συνθέτες όπως ο Ligeti, και άλλα τέτοια πρωτοποριακά. Ο νέος δρόμος έγινε μονόδρομος και η εναλλακτική εκδοχή έγινε η μόνη λύση. Ο ίδιος ο Lachenmann, φυσικά, ως σκεπτόμενος άνθρωπος και κατεξοχήν αντιφασίστας, έχει διαφορετική άποψη. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά (προσεχτική, ε;) εδώ και θα καταλάβει. Επίσης υπάρχει μια ωραία συνεντευξούλα όπου ο Lachenmann αναφέρεται σε σύγχρονούς του Άγγλους συνθέτες εδώ.
Μπορεί άραγε ο ψι να κοιτάζει το α και έπειτα να λέει στον χι με ενθουσιασμό, «χι, εσύ βέβαια κοιτάς το β, αλλά δες και το α;» Ή πάντα θα κυριαρχεί το φαινόμενο όπου ο ψι αφού είδε το α αποφάσισε ότι τα β,γ,δ,ε,ζ,η,θ,ι,κ,λ,μ,ν,ξ,ο,π,ρ,σ,τ,υ,φ,χ,ψ,ω είναι σκουπίδια;

7. Αυτά τα ολίγα, δε θέλω να πω άλλα σχετικά με αυτό. Μόνο γενικά υπενθυμίζω: Το να πολεμάς τα παλιά δόγματα στήνοντας καινούρια δόγματα είναι και βλακώδες και ντεμοντέ.
Δε διαφέρουν στο ελάχιστο οι νοσταλγοί του παρελθόντος από τους πρωτεργάτες του μέλλοντος, αν οι τελευταίοι δε χαρακτηρίζονται από το ανοιχτό τους πνεύμα και τη συνεχή διάθεση αναζήτησης.
Πάρτε λοιπόν την παρτιτούρα ενός έργου του Lachenmann, αντιγράψτε σκόρπια μερικές τεχνικές και όταν πάτε να του το δείξετε και σας πει, τι πίπες είν’αυτές, μην έχετε παράπονο!

Σημ. Όλα τα πρόσωπα αυτού του άρθρου είναι φανταστικά και ουδέποτε υπήρξαν. Όχι, όχι, δεν ειρωνεύομαι, η σημείωση αυτή τίθεται για λόγους νομικούς.

04/02/2009. Ετικέτες: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . γούστα και άλλα.... Σχολιάστε.